Honest Review: Liturgy – The Ark Work

liturgy

Είμαι μια καλή κουτσομπόλα. Δεν έχω ακούσει νότα από Liturgy, ίσως μία φορά το Aesthetica και εγγυώμαι με αίμα ότι το ξέχασα το ίδιο βράδυ. Δεν ξέρω τίποτα για το ποιόν τους πέρα από το ότι ο τελευταίος τους δίσκος έχει διχάσει τον κόσμο και έχει προκαλέσει ένα φάσμα οργής/χλευασμού/αηδίας/γέλωτα. Οπότε όταν στο κολαστήριο γκρουπ του mudtimes τέθηκε η προσφορά “ποίος συνεργάτης θέλει να κάνει honest review τον καινούργιο εντελώς ουδέτερο δίσκο των φίλτατων καλλιτεχνών Liturgy;” (αλήθεια, έτσι ειπώθηκε, τίποτα περί μαγκιάς, ναρκωτικών, απαισιότητας και challenge για να τσιμπήσω), πέταξα το γάντι μου. Ανεπηρέαστη λοιπόν από τους συναδέλφους και ακουλουθώντας ό̶λ̶ε̶ς̶ καμία από τις συμβουλές τους, πατώ το play.

 

  1. Fanfare

Η μουσική κοινότητα πρέπει κάποια στιγμή να ευχαριστήσει δημοσίως και με gala το fruity loops για την πιο χαρακτηριστικό μουσικό ηχόχρωμα μετά τον Rick Rubin. Επίσης alert, η παραφωνία μπήκε στην ειρωνία και στο meta- των hipster. Φοβάμαι για τις μέρες που θα ‘ρθούν. Κι όταν τελειώνει νομίζεις ότι θα μπει Jessie J.

 

  1. Follow

Περίμενα χειρότερα μετά από αυτήν την εισαγωγή. Παρ’ όλα αυτά έχει κάτι μπλιμπλίκια, φίλε μου – λες και προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί σου ο 3ος πλανήτης του ηλιακού συστήματος του Αντάρη. Κατά τα άλλα pitchforkικό χιπστεράδικο autotunισμένο “black metal” – με την αλλάγή έννοιας που συμβαίνει στη λέξη “μαλάκας” (αλλιώς λες “τι μαλάκας!” και αλλιώς λες “ΤΙ μαλΑκας”).

 

varg

τι λες μωρή κότα

 

  1. Key Valhal

Κοίτα, να είμαστε δίκαιοι – αν αυτό το intro έβγαινε από τους Septic Flesh θα το προσκυνούσαμε. Και μετά random level Seth MacFarlane. Τα κομμάτια που έπαιζε ο Ross στο αρμόνιό του τα θυμάσαι; Ε, αυτό. Λες και κάνουν παρέλαση τετραπληγικά διαστημικά cyborg κουνέλια-βετεράνοι. Το ξέρω ότι θέλει λίγη προσπάθεια να συνδέσεις την εικόνα αλλά αν το καταφέρεις δεν χρειάζεται να ακούσεις ποτέ αυτό το κομμάτι (τουλάχιστον εμπνέουν μυξιάρικες εξυπνάδες, κάτι είναι κι αυτό). Χώνει και ραπ ο τύπος. Όχι, σοβαρά. Οι ήχοι χώνονται στο κομμάτι σαν τον ερασιτέχνη μάγειρα που ανακάλυψε τα μπαχαρικά και ρίχνει στο ψάρι μέντα, κανέλα, κάρι, μπούκοβο και δεντρολίβανο.

 

  1. Follow II

Όχι τόσο άσχημα για αρχή. Πιο πολύ βαρετό θα το ΄λεγα. Τα σύνθια παραμένουν κακά. Κακά. Κακή ποιότητα. Σαν ρούχα “ελληνικής παραγωγής” κακή ποιότητα. Μετά προσπαθούν να μας πείσουν ότι έρχεται η αποκάλυψη. Η αποκάλυψη των μορμόνων, ίσως. Ας καταργήσουμε τους μουσικούς εντελώς να τελειώνει η υπόθεση. Προσπερνιέται εύκολα.

 

(μπήκε η διαφήμιση του Spotify και ανακουφίστηκα λίγο)

 

  1. Quetzalcoatl

16bitο metal. Φαντάζομαι ότι αυτή η εισαγωγή δεν θα ξενίσει κανέναν που έχει ακούσει τρία κομμάτια Kraftwerk στη ζωή του έστω μία φορά και χωρίς καν να ξέρει ότι είναι Kraftwerk. Το επόμενο riff δεν είναι τόσο κακό. Αυτά που είναι χείριστα όμως είναι η φωνή και η απαισιότητα του ήχου – όχι Blaze in the Northern Sky “απαισιότητα”, μην παίρνεις αέρα. Karaoke απαισιότητα.

 

  1. Father Vorizen

Φαντάζομαι τον ντράμερ τους α) να φτύνει κρυφά τον κόρφο του και να ανάβει κεράκι στο εικονοστάσιο κάτω από κρεβάτι του που κατάφερε να μπει σε μπάντα και τάχα γνωστή κιόλας ή β) να κλαιει κρυφά στις 4 το βράδυ με το μούτρο στο μαξιλάρι γιατί τον ανάγκασαν να παίξει τόσο χάλια και τον έκαναν να ακούγεται όσο χειρότερος γίνεται. Επίσης βαρετό. Ούτε hate εμπνέει, ούτε καν εξυπνάδες. Στη λήθη της μουσικής, επόμενο.

 

  1. Haelegen

Η τρίχρονη ξαδέρφη έπιασε το αρμόνιο και πατάει κουμπάκια. Κάτι σε The Ways of Yore φέρνει – που επίσης δεν ήταν καλό. Ένα τυπικό ιντερλούδιο filler.

 

  1. Reign Array

Τύποις black metal (βλ. Παραπάνω τι εννοώ) με παράφωνη φωνή. Πλέον δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι ό,τι γίνεται γίνεται επίτηδες. Όχι ότι είναι τόσο καλοί που μπορούν να παίξουν άσχημα -γιατί αυτό θέλει ένα ιδιαίτερου τύπου ταλέντο- απλα είναι μέτριοι προς κακοί μουσικοί, άντε συνθέτες, και δεν προσπαθούν καθόλου να γίνουν καλύτεροι. Ακόμη και την ασχήμια, μεσιέδες, θέλει μια ικανότητα να την δεις. Ψηλέ μου, άσε το μικρόφωνο, σίγουρα είσαι καλύτερος σε άλλα πράγματα. Κι εγώ θα ήθελα να γίνω μαθηματικός αλλά έγινα φιλόλογος, δεν είμαστε όλοι special little snowflakes με καλλιτεχνικά ταλέντα. Αν ήμουν σε τάξη τώρα είναι η φάση που θα άρχιζα να ζωγραφίζω π̶ο̶ύ̶τ̶σ̶ε̶ς̶ μουστάκι, σπυριά και γυαλιά στον Θουκυδίδη.

 

  1. Vitrioli

Βιτριόλι με χρωστική dubstep/trap. Χάλια. Να δούμε για πόσους ακόμη δίσκους θα χρειαστεί να μνημοσεύσουμε το “σκατά” του Καραολίδη. Με σιγουριά μπορώ να πω ότι αυτό είναι το χειρότερο κομμάτι του δίσκου. Μπορεί να είναι και το χειρότερο κομμάτι της χρονιάς. Σκατά είναι αυτό το κομμάτι. Παγκοσμίως. Σε όλα τα είδη. Vitrioli indeed and well deserved.

 

  1. Total War

Καλύτερα τα πράγματα. Πάλι όχι καλά, αλλά καλύτερα. Επιβεβαιώνουν το κοελικό ταλκ “μετά τον πάτο πηγαίνεις μόνο ψηλά”. Ναι, στο βάθος που ζουν αυτά.

fish

 

Εδώ πάνε να κάνουν μια αναφορά στο post branch – με όση αναφορική αξία έχει το derp. ‘Ντάξει, παρασύρομαι, έχω ακούσει και χειρότερα πράγματα (βλ. 9). Για την ακρίβεια αν ένα κομμάτι θα διάλεγα να ξανακούσω από τον δίσκο είναι αυτό. Βρε they leave you wanting more βρε.

 

Ευτυχώς τελείωσε. Και επαναλαμβάνω: Όλα αυτά έγιναν επίτηδες – σίγουρα – αλλά δεν έπιασαν το στόχο τους εκτός αν αυτός ήταν να πάρουν όσο χειρότερες κριτικές γίνεται από όσο περισσότερο κόσμο γίνεται. Και αν σε τρώει το σκουλήκι “κι αν αναγνωριστούν 30 χρόνια μετά ως η πιο πρωτοποριακή μπάντα του κόσμου που δεν αναγνωρίστηκε στην εποχή της”, είτε α) δεν θα γίνει ποτέ αυτό και μην νιώθεις καν τύψεις ή β) αν συμβεί στην τρίτη δεκαδική περίπτωση, δεν θα θέλω να έχωκαμία σχέση με τη μουσική εκείνης της εποχής (τα 25 πλησιάζουν, οι λευκές τρίχες βγήκαν, χάλασα κι εγώ;)

 

Σοφία Πυργιώτη


Σκληράδα επιπέδου βουτυρομάχαιρου. Στην πραγματικότητα, είναι μέτρια σε όλα – Πειστήριο: Το μεγαλύτερό της επίτευγμα είναι ότι δεν ζει στην Ελλάδα. Θάνατος σε όλα τα είδωλα.