Honest Review – “Pleasure To Meet You”, by Dead Sara

pleasure

Dead Sara δεν ακούει ΚΑΝΕΝΑΣ.

Άλλη μια φορά. Στη χώρα, Dead Sara δεν ακούει κανένας. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι ξέρω όλους όσους δηλώνουν fans και γενικά ο κύκλος μου δεν είναι καθόλου διευρυμένος. Δεν έχω δει ποτέ ένα ενθουσιώδες σχόλιο για αυτούς από κάποιον άγνωστο. Η μοναδική φορά σε 3 χρόνια που είδα το όνομά τους να αναφέρεται χωρίς να συμμετέχω στη συζήτηση, ήταν σε μια συνέντευξη του Αργύρη των Nightstalker. Αν ήμουν διοργανωτής δε θα τους έφερνα για live ούτε στο σαλόνι μου (εντάξει, αυτό είναι ψέμα, θα γαμούσε στο σαλόνι μου). Αν κάποιος διαβάζει αυτές τις προτάσεις και λέει «τι μαλακίες γράφει αυτός ο άσχετος», ειλικρινά, είμαι ο πιο ευτυχισμένος άσχετος του κόσμου.

Απόψε όμως, είναι η βραδιά που μετρούσα αντίστροφα 3 χρόνια. Μετά από το λιώσιμο του ντεμπούτου, τα teasers, τα αμέτρητα βίντεο, τα κάμποσα κείμενα, ήρθε η ώρα του δεύτερου album. Δεν έχω ακούσει νότα (πέραν του ενός single) και τα περιθώρια είναι ανύπαρκτα. Ή θα είναι η αποκάλυψη που θα με κάνει να βγω στο μπαλκόνι και να φωνάζω στους γείτονες, ή που δε θα έχω μούτρα να ξαναπώ κουβέντα για την αρχιδάτη αναβίωση του αλήτικου grunge, για την πιο originally neo rockabilly μπάντα, για τα εγγόνια των Soundgarden που έχουν για τραγουδίστρια την εγγονή της Janis Joplin, δε θα μπορώ να ξαναμιλήσω για αυτούς.

Κόμπος το στομάχι, πατάω το play…

 

  1. Suicidal: Fuzzαριστό μπάσο, μια μπότα, ντέφι και τσιρίδα. Σε ευχαριστώ, Όντιν… Χιτ δομή και κρατάει χαρακτήρα. Άντε να αντισταθείς στη γδαρμένη χροιά της Emily. Τελείωσε εύκολα και μόνο την όρεξη μου άνοιξε. Θέλω κάτι περισσότερο dudes…
  2. LA City Slum: Το κομμάτι του drummer και να μια ωραία χορευτική τσαχπινιά στο ρεφρέν. Λέει μια ιστορία και πάντα αυτά είναι τα σωστά τραγούδια. Χαμηλές οι κιθάρες ξανά. Ίσως επειδή έχει τρομπέτα σόλο; Είναι μαστόρια στο χτίσιμο έντασης. Αρχίζω να σχηματίζω μια θεωρία για ποιο λόγο δεν τα σπάνε οι κιθάρες. Θα το επεξεργαστώ στην πορεία. Η Emily σολάρει ξανά, εμφανώς το έχει πάρει πάνω της.
  3. Mona Lisa: Κομμάτι για σκοτεινό και καπνισμένο club. Το fuzz της κιθάρας έχει δουλειά να κάνει. Έχει να σιγοντάρει τη φωνή, όχι να σπάσει τους τοίχους. Ξανά βάζουν τη μουσική σε μια σειρά τα drums. Χαμογελώ σαν χαζός προς το τέλος. Αυτό που αγαπήσαμε κάποτε, το βλέπω μπροστά μου. ;)
  4. Something Good: Σκωτσέζικο ντους. Εύκολη εισαγωγή. Λίγο νερωμένη λέω εγώ, καναδυο κύριοι που ξέρω που αγάπησαν την country ξαφνικά, ίσως έχουν κάτι άλλο να πουν. Όχι ότι ακούγεται έτσι απαραιτήτως, αλλά η φάση του album είναι άλλη. Έχει κάτι που πρέπει να ειπωθεί το κάθε κομμάτι, οπότε ο στόχος είναι αυτός. Όχι το 11 του Marshall. Ίσως ακούγεται σαν δικαιολογία, αλλά πάλι εκείνο το ψευτοκρυμμένο ντέφι με κάνει να χορεύω. “Are you gonna dance your heart into the moment?”. Ορίστε το κορίτσι, τα λέει.
  5. Lovesick: Oi, Stooges! Για κάποιο λόγο νομίζω θα αρέσει στο Dave Grohl αυτό. Εντελώς vocal driven. Κι εγώ αν είχα τέτοιο όπλο στη μπάντα μου, το ίδιο θα έκανα. A capella τελείωμα, σύντομο και ουσιώδες, σαν πάσα τακουνάκι του Ζιντάν.
  6. Radio One Two: Εισαγωγή που διαβάζεις όλη τη δυναμική του δίσκου. Τα τρία έγχορδα φτιάχνουν ένα χαλάκι εισόδου, αλλά είναι τα drums που ζωντανεύουν το κομμάτι. Κοίτα τώρα παραξενιά. Εδώ που δυναμώνει το volume, δε μου κάνει τόσο κούκου. Με έβαλε σε άλλο κλίμα και ενώ είναι σωστό και τίμιο, μου περνάει ανώδυνα. Αν όμως το παίξεις live σωστά, κέρδισες.
  7. Mr Mr: Μάλλον βρήκαμε και το ‘skip that’ κομμάτι. Δεν πιάνω τη δομή, δε βρίσκω τη ραχοκοκκαλιά πουθενά. Σίγουρα θα διαφωνήσει κόσμος μαζί μου. Ζόρικο classic rock κλείσιμο, αλλά doesn’t do it for me.
  8. Greaser: Εισαγωγή σαν το “Holy Diver”. Μη φρικάρετε ρε, όχι heavy metal, αλλά όπως και σε εκείνο το κομμάτι, χρειάζεται μόνο ένα ‘μμμμμμ-μμμ’ βαθιά από τη μύτη, για να καταλάβεις ποιος κάνει κουμάντο εδώ. Κατά τα άλλα, ακούγεται σαν feelgood αμερικάνικο hard rock. Κάθε φορά που αφήνει το screamy και τραγουδάει πιο ομαλά, μου έρχεται το στερητικό. Η Siouxsie μου ακούγεται ντεφορμέ εδώ.
  9. Blue Was The Beautiful You: Για κάτσε λίγο, περίμενε. Αργό. Λασπωμένο (Mud-dy). Εδώ κάνουμε σοβαρή δουλειά κύριοι. Ακούω το τρίξιμο της καρέκλας μου, που σημαίνει ότι με κούνησε ασυναίσθητα. Αυτό δεν είναι μπαλάντα, είναι αυτό που μοιάζει αλλά δεν είναι, που μόνο οι αμερικάνοι μπορούν να κάνουν. Από εκείνα που ακούγονται μόνο με κλειστά μάτια. Μόνο αυτό το πράγμα που μπαίνει στο 4’16’’ είναι λόγος να ταξιδέψεις για να το δεις να παίζεται μπροστά σου. Με έκοψε κομμάτια. Το ντεμπούτο δεν είχε τέτοιο κομμάτι.
  10. Feel Right At Home: Μετά από την κατάβαση στην κόλαση, θες να χορέψεις λίγο. Δύσκολο follow up και κάτι μου θυμίζει το backing riff. Δε θα κάτσω να το βρω τώρα. Το τραγούδι δεν αξίζει τον κόπο άλλωστε. Αν και τα ισπανικά μετά τη μέση δένουν εξαίρετα. Ότι κάθε φορά που ουρλιάζει, κάτι σπάει μέσα μου, το είπαμε; Ναι ε;
  11. For You I Am: H soul στιγμή μας. Προφανώς όχι μαύρη, οι τύποι είναι κάτασπροι και δε μπορούν να κάνουν τίποτα για αυτό. Έχει την αύρα όμως του κομματιού που πρέπει να βγάλεις από μέσα σου. Είναι αδύνατον να μην πιστέψεις αυτό το κορίτσι, ο,τι και να σου τραγουδήσει. Πόσο μάλλον όταν φτύνει το λαρύγγι της στο πάτωμα. Τελείωμα μέσα σε αποκαΐδια distortion και δε μπορώ να θυμηθώ album που να κλείνει έτσι και να μην είναι σπουδαίο.

 

 

Πρωτοδισκάκιας; Όχι ρε, αποκλείεται.

 

Dead Sara, pleasure to meet you, indeed…

deadsara

 

 

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο