Honest Review: The Chemical Brothers – Born In The Echoes

01 cover

Μετά από 5 χρόνια απουσίας, το duo από το Manchester επιστρέφει, επιτέλους, με φρέσκο δισκάκι. Μεσολάβησαν ένα live cd το 2012 και ένα soundtrack album για το Hannah το 2011, ενώ ο προηγούμενος δίσκος τους, το Further του 2010, ήταν ένα ενδιαφέρον, trippy πείραμα με σαφώς ψυχεδελικότερη στροφή στον ήχο τους σε σχέση με το παρελθόν. Μέσα στο 2014, προηγήθηκε ένα άψογο remix στο Love Frequency των Klaxons από τον Tom Rowlands (με διαφορά το καλύτερο κομμάτι σε όλο το δίσκο, δυστυχώς) το οποίο με έψηνε για το comeback τους πως και πως. Τα πρώτα σημάδια για το Born In The Echoes, με τα singles που κυκλοφόρησαν, έδειξαν επιστροφή σε παλιότερα, πιο δυνατά μονοπάτια, αφού το big beat στοιχείο, που ήταν και ο κύριος άξονας του ήχου τους, είχε υποχωρήσει. Δεν παρεξηγούμε ούτε παρεξηγούμαι, οι Chemical Brothers είναι μια κατ’ εξοχήν πειραματική περίπτωση και εδώ στο Mud Times αγαπάμε τους πειραματισμούς πάσης φύσεως, right?

 

 

  1. Sometimes I Feel So Deserted

Το πρώτο single του δίσκου, κυκλοφόρησε πριν κανένα τρίμηνο. Σωστότατο intro track για δίσκο που θέλει να σε σηκώσει απ’ τη γωνιά σου και να σε πετάξει στο dancefloor, αγαπητέ τζουτζέ. Uplifting, groovy, έχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται για να γίνει μια καλή αρχή στο κούνημα των οπισθίων. Claps, beat, effects, vocals, όλα σε full force. Γουστάρω, καλά ξεκινήσαμε.

 

  1. Go

Το δεύτερο single και το επόμενο Galvanize τους, για περισσότερους από ένα λόγους. Catchy, κουνιστό από το πρώτο δευτερόλεπτο και ο Q-Tip επιστρέφει σαν guest στα φωνητικά. Θες κι άλλα; Δεν έχει άλλα, shut up και κωλοχτυπήσου – πρόσεξε μόνο μη σου φύγει η σαγιονάρα στο μπιτσόκλαμπο. Το κομμάτι είναι εύκολα στο καλοκαιρινό top 10, τέλος.

 

  1. Under Neon Lights

Στα καπάκια και το τρίτο single του δίσκου. Επόμενος guest, η μαμζέλ Annie Clark, γνωστή και ως St. Vincent. Εδώ η ατμόσφαιρα γίνεται λιγότερο pompous και περισσότερο sexy. Πολύ περισσότερο sexy, κυρίως λόγω των φωνητικών. Η Clark φέρνει και μια πολύ Talking Heads-ish αύρα – δε θα έπρεπε να μας παραξενεύει, αφού δηλώνει ως major επιρροή τον David Byrne ΚΑΙ έχει βγάλει και δίσκο μαζί του. Άναψα.

 

  1. EML Ritual

Το τέταρτο και τελευταίο single του δίσκου, ξανά με guest, αυτή τη φορά τον Ali Love (θυμάστε εκείνο το house track των Infinity Ink, το σχεδόν ομότιτλο Infinity? Ε, αυτός). Η ατμόσφαιρα γίνεται τώρα πιο σκοτεινή, πιο…malevolent. Αυτό, νομίζω, θα ήθελα να το ακούω live σε ένα club σαν εκείνο στο TripleX (ναι, εκείνο με τα tesla και τα κλουβιά, how cool was that?). MDMA, κανείς; *wink*

 

  1. I’ll See You There

Αυτό θα ήθελε να το έχει γράψει ο Liam Howlett – και να το ρεμιξάρουν οι Crystal Method. Εν μέρει trippy, εν μέρει groovy, θα μπορούσε να είναι ένας πνευματικός διάδοχος του Smack my bitch up (επ’ ουδενί τόσο καλό, απλά θυμίζει αρκετά το vibe του τραγουδιού). Καλό, λίιιγο βαρέθηκα όμως.

 

  1. Just Bang

Ένα minimal, repetitive διάλειμμα. Βρωμάει λίγο 90s techno ή είναι η ιδέα μου; Βασικά όχι, δεν είναι η ιδέα μου. Tribute στο παρελθόν, λοιπόν. Ωραίο, εξίσου σκοτεινό με το EML Ritual. Αν αυτά τα δυο κομμάτια έπαιζαν συνεχόμενα, θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι 2 parts ενιαίου θέματος.

 

  1. Reflexion

Εδώ είπαν να ξεδώσουν με τα κουμπάκια στην κονσόλα. Effects, effects, effects. Ίσως το πιο trippy μέχρι τώρα. Δεν πέθανα, αν και έχει ικανοποιητικότατες προοπτικές για remixes. Ξέρω φίλο που θα του αρέσει σίγουρα.

 

  1. Taste Of Honey

Εδώ ο δίσκος σου δίνει έναυσμα να στρίψεις ένα. Μην πάρεις τίποτα πιο σκληρό όμως, αφού αυτή η droning μύγα που ακούγεται κάπου στο κομμάτι θα σε κάνει να βλέπεις δράκους. Minimal όσο δεν πάει, ωραίο ως interlude και όχι ως κανονικό κομμάτι.

 

  1. Born In The Echoes

Γιεεει, φτάσαμε στο ομώνυμο και είναι groovy από την αρχή. Ωραία ατμόσφαιρα, ενδιαφέρουσα η Cate Le Bon στα φωνητικά, το κομμάτι είναι όσο σύντομο πρέπει και συνεχίζει σε ψιλοdark μονοπάτια. ΟΚ, ίσως το ήθελα λίγο πιο μεγάλο, είχε περιθώριο για πείραμα.

 

  1. Radiate

Αργόσυρτο, κλιμακούμενο, ακροβατεί στα όρια του dream pop. Κορυφώνει, χαλαρώνει, σβήνει στρωτά. Εδώ τα beats θεωρήθηκαν περιττά, προφανώς. Δεν πειράζει, όμως, δε χρειάζονται, αφού η ατμόσφαιρα που θέλει να δώσει το κομμάτι είναι ακριβώς αυτή, dreamy. Ίσως απλά να σε χαλαρώνει πριν το τελευταίο του δίσκου.

 

  1. Wide Open

Και να και το τελευταίο, με τον τελευταίο guest. Ώπα, αυτός είναι ο Beck. Και ταιριάζει γάντι στο κομμάτι. Συνεχίζει αυτή η dreamy ατμόσφαιρα, η έκφραση όμως άλλαξε, αφού είναι πιο uplifting, με το beat να δίνει ρυθμό. Ωραίο σβήσιμο, γλυκούτσ’κο, με ένα hint…αισιοδοξίας (;) στον ήχο. Σα να πέρασες όλα τα σκοτεινά μονοπάτια των προηγούμενων κομματιών και είδες φως πάλι στον ορίζοντα. Υπέροχο.

 

Συνολικά, ωραίο trip. Σε περνάει από πολλές φάσεις, έχει τα στοιχεία να τις στηρίξει. Κάπου στη μέση και σε κανά δυο κομμάτια κάνει μια κοιλίτσα (μικρότερη από τη δική μου, πάντως) αλλά γενικά it delivers. Στην αρχή μαζεμένα όλα τα κομμάτια για κωλοχτύπημα, μετά παίρνει περίεργα twists το έργο, μοιρασμένο δίκαια για να μη παιδευόμαστε. Βασικότατη παρατήρηση: αυτός είναι ο δίσκος που σώζει τα προσχήματα της british electro σκηνής για φέτος, αφού οι Prodigy παρέδωσαν μια νερόβραστη πατάτα. Κύριοι Rowlands και Simons, δεν περίμενα ένα ακόμα Surrender ή Dig Your Own Hole αλλά το καταευχαριστήθηκα, thanks.

Βασίλης Μόσχου


Πάλαι ποτέ (και ακόμα, άσχετα αν κοροϊδεύει τον εαυτό του) μέτολχεντ, που και που rock dj, cat person, δεν είναι χοντρός αλλά big boned. Ήρθε για να υπερασπιστεί τον Kanye West.