Honest Review: Whitey Morgan & The 78’s – Sonic Ranch

whitey

Ο Whitey Morgan δεν είναι ο τυπικός-γραφικός country τύπος που θα δεις να φιγουράρει σε εξώφυλλα περιοδικών και να παίζει στην ουσία pop με επικάλυψη banjos samples. Οι μυημένοι στον blues-country ήχο, περίμεναν με ανυπομονησία αυτόν εδώ τον δίσκο διότι εδώ έχουμε να κάνουμε με πραγματική outlaw music. Δεν έρχεται από κάποια νότια πολιτεία αλλά από το Flint του Michigan. Η καταγωγή του και μόνο τον κάνει να ξεχωρίζει και μαζί με τον Jamey Johnson (μαζί με μια χούφτα άλλους), είναι οι μόνοι που κρατούν αυτό το είδος ζωντανό. Πατάμε play με αγωνία για να δούμε αν άξιζε η αναμονή…

 

 

1) Me And The Whiskey

Ιδανικό μπάσιμο με στίχο “i gave up on running round, she gave up on me, i gave up all the cocaine, now it’s just me and the whiskey”  και την κιθάρα να κλαίει. Ναι γαμώτο, τέτοια θέλω. Ξέρεις με το καλημέρα πως θα ακούσεις ιστορίες μελοποιημένες τις οποίες θα λατρέψεις με το πόσο καυστικές είναι. Στο 2:10 ανεβάζει ταχύτητα, σολάρει έτσι όπως πρέπει και ξαναμπαίνει στον ρυθμό για να μας πλασάρει το ρεφρέν. Πίνω ήδη τις πρώτες γουλιές στην υγειά του.

 

2) Low Down On The Backstreets

Ακουστική κιθάρα, η φωνή του Whitey ξέρεις πως δεν λέει ψέμματα. Διαλυμένες σχέσεις με τον γνωστό ήχο από πίσω. Πιανάκι με Skynyrd μελωδία, ρεφρέν που σου κάθεται στο μυαλό άνετα και φύγαμε. Ένα όμορφο solo στη μέση για να ξαναμπούμε στα ίδια λέγοντας “play me an old country song”. Είσαι σωστός άρχοντα, χωρίς πολλά φρου φρου και αρώματα, φτιάχνεις ένα σωστό country τραγούδι.

 

3) Waitin’ Round To Die

Πάμε στο single του δίσκου, διασκευή από Townes Van Zandt. Η χροιά του γίνεται πιο σκοτεινή και αν ακούσεις το αυθεντικό ξέρεις πως μιλάμε όντως για ΔΙΑΣΚΕΥΗ. Πιο western, πιο βαρύ, μελαγχολία που θα το έβαζε στο soundtrack του Sons Of Anarchy (έχει παίξει σε επεισόδιο Breaking Bad πάντως). Τραγούδι για νυχτερινές ακροάσεις. Ονείρωξη.

 

4) Still Drunk, Still Crazy, Still Blue

Πόνος, πόνος, πόνος. Με τέτοιο τίτλο τι περιμένεις να σου πει; Για παπαρούνες και καταπράσινα λιβάδια; Και όταν αυτές οι 3 φράσεις κάτσουν μαζί, φτιάχνουν και γαμώ τα ρεφρέν. Δεν περιγράφω άλλο, κάθομαι και απολαμβάνω την ιστορία του για το πως κατάντησε έτσι.

 

5) Leavin’ Again

Πάμε σε πιο ήρεμους ρυθμούς, άλλο ένα heartbreak story. Κάνεις λάθος αν νομίζεις πως είναι βαρετό  να ακούς το πως ραγίζει η καρδιά ενός outlaw την στιγμή που τον παρατάει η γυναίκα του. Γι’αυτό το κάνει τραγούδι διάολε. Το Leavin’ Again χορεύεται σε μαζώξεις από cowboys αλλά επειδή στην Ελλάδα είναι λίγο δύσκολο, πάρτε την αγαπημένη σας αγκαλιά στο σαλόνι και δώστε του να καταλάβει. Kudos και πάλι για το εξαιρετικό πιάνο.

 

6) Goin’ Down Rocking

Όταν πας να διασκευάσεις Waylon Jennings θέλει πολλά κιλά cojones. Ο Whitey το έχει στο αίμα του. Με πιο βαριά ενορχήστρωση αλλά το ίδιο τίμιο country rock feeling να ξεπηδάει από τα ηχεία, σου δίνει την εντύπωση πως είναι άξιος συνεχιστής της κληρονομιάς. Και αυτό τον ρυθμό δεν τον βαριέσαι ποτέ.

 

7) Good Timin’ Man

Εδώ όπως φαίνεται έχουμε το πιο slow τραγούδι του δίσκου. Κυλάει όμορφα, μας λέει για μια ακόμα φορά τo αυτοκαταστροφικό του story ενώ παραμένει σε country χωράφια, καταλαβαίνεις πως έχει τα προσόντα να παίξει μπάλα σε πιο “ανοιχτά” γήπεδα. Όταν όμως σου τραγουδάει “i was drunk in Oklahoma City, the whiskey was strong and the girls were pretty”, ξέρεις τι ακριβώς εκπροσωπεί.

 

8) Drunken Nights In The City

Πάλι για πιώμα θα μας πεις ρε μεγάλε; Έτσι θα μπορούσαμε να αντιδράσουμε αλλά ο Whitey ξεκινάει το τραγούδι λέγοντας “i’ll tell you a story about a night on the town”. Βγάζουμε τον σκασμό, τον ακούμε με τεντωμένα αυτιά πάνω από την ακουστική του κιθάρα και το ζούμε. Ρεφρενάρα, τραγουδάρα. End of story.

 

9) Ain’t Gonna Take It Anymore

Ανοίγω ήδη το δεύτερο μπουκάλι Jack Daniels και πλησιάζουμε προς το τέλος. Μπάσιμο με πρώιμο Eagles στυλ, λίγο πιο up tempo από τα προηγούμενα. Κυρίες και κύριοι τι ακριβώς θέλετε να καταλάβετε; To ρεφρέν του τραγουδιού είναι “if i’m going out tonight, i’m going out drinking”. Το πιο (θεωρητικά) feel good rock n roll τραγούδι του δίσκου είναι αυτό. Ύμνος για το γειτονικό bar.

 

10) That’s How I Got To Memphis

Τελευταίο τραγούδι και μπαίνει μια εξαιρετική μελωδία. Θα μπορούσε να το λέει ο Willie Nelson και είναι catchy as fuck. Εγώ προσωπικά βρήκα ένα ακόμα tune για το compilation road trip CD που ετοιμάζω. Μην ξεχάσω να είμαι sober πριν οδηγήσω όμως.

 

 

Λοιπόν, πέρα από την πλάκα για μεθύσια και τα ρέστα, ο Whitey Morgan μας παραδίδει τον πιο σοβαρό country δίσκο (so far) της χρονιάς. Εντελώς διαφορετικός από τον (επίσης εξαιρετικό Stergill Simpson), πιο παραδοσιακός-outlaw από τον Jamey Johnson, δεν χωράει αμφιβολία πως ο τύπος έχει ταλέντο σε αυτό που κάνει. Βάζει χαρακτήρα στις διασκευές του, έχει γαμάτο εξώφυλλο και μιλάει στην καρδιά μας. Μοναδικό θέμα σχετικά με αυτό το διαμαντάκι: δεν θα το εκτιμήσουν περισσότεροι από μια χούφτα ανθρώπων. Who cares, αν υπάρχει αλκοόλ διαθέσιμο, όλα θα πάνε καλά.

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.