Honest Reviews: Cancer Bats-Searching For Zero

cancerbats

Δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ προσωπικά δεν έχω δει τους Cancer Bats live (και μουτζώνω τον εαυτό μου κάθε φορά που το σκέφτομαι). Αυτό βέβαια δεν με εμποδίζει να απολαμβάνω τους δίσκους τους. Και η αλήθεια είναι ότι αριστούργημα δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα(προσωπική άποψη). Τα πρώτα σχόλια που μάζεψα  για το φετινό τους δημιούργημα με τίτλο Searching For Zero είναι ενθαρρυντικά οπότε σκέφτηκα “why the hell not”. Ας κάνω ένα honest review με την ελπίδα να ακούσω κάτι που θα με κάνει να πάω μέχρι το κοντινότερο ΙΚΑ και να ξεκινήσω moshpit με τα γερόντια. Here we go:

 

1.Satelites

Κιθάρες έρχονται σιγά σιγά. Τα ντραμς χτίζουν την σύνθεση, ένας χουλιγκάνος ακούγεται έτοιμος να μπουκάρει και αυτό κάνει. Μέχρι τώρα τυπικό Cancer. Ώπα, ωραίο ρεφρέν με την μελωδία από πίσω να μου θυμίζει Killing Joke. Μπορεί να είναι η ιδέα μου. Μπαίνει και δεύτερη φορά, μου έχει κολλήσει ήδη στο μυαλό. Μπράβο. Εξαιρετικό το μπάσο με το punk spoken word πριν το τρίτο ρεφρέν  και κλείσιμο πάλι με χουλιγκανικά αισθήματα.

 

2.True Zero

Ωχ, ο Danzig είναι αυτός; Όχι, ΟΚ. Να και το πρώτο συναυλιακό hit. Stoner-something ρεφρέν και στα ενδιάμεσα ένα παιχνιδιάρικο riff να φτιάχνει την ατμόσφαιρα. Ωραίο και το bridge με την μελωδία. Στο 02:40 είναι έτοιμα να εκραγούν τα φωνητικά μετά μουσικής αλλά τελικά σε μπάζει στο μάγκικο ρεφρέν πάλι. Είπα ότι θέλω να το ακούσω live;

 

3.Arsenic In TYOTS

System Of A Down ξεκίνημα και μέχρι στιγμής παρατηρώ την ωραία δουλειά που έχει γίνει στις μελωδίες που παίζουν οι κιθάρες. Mid tempo σύνθεση, χώσιμο από την φωνή και το κεφάλι κουνιέται μηχανικά μόνο του. Νόμιζα ότι ο Liam δεν ούρλιαζε τόσο πολύ όσο στο παρελθόν αλλά εδώ το ξεσκίζει το λαρύγγι. Ωραιότατο ρεφρέν, μέχρι να ζητήσεις κι άλλο το τραγούδι έχει τελειώσει.

 

4.Beelzebub

Μπάσο+ντραμς κάτι ετοιμάζουν….,blues solo; ΝΑΙ. Γαμώ. Σαν να έχει πάρει μεθαμφεταμίνη και τριπάρει παρέα με τους COC ο Nick Cave είναι αυτό. Βαρύ και ασήκωτο, ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα so far. Επίσης η παραγωγή βοηθάει με την ωμότητα της. Σαν να βλέπεις live την μπάντα στο προβάδικο.

 

5.Devil’s Blood

Τυπικοί Cancer Bats. Αφού πειραματίστηκαν, πάρτα στα μούτρα τώρα. Συμπαθητικό΄ρεφρέν, ωραίο και το κόψιμο μετά αλλά δεν μου μένει και τίποτα τρελό. Σαν να έκανε είσοδο το πρώτο “έτσι κι έτσι” τραγούδι.

 

6.Cursed With A Conscience

Μπάσο παραμορφωμένο που γκρεμίζει κτίρια. Το rythm section είναι το δυνατό χαρτί τους so far. Αυτό λέγεται groove, εξελίσσεται πολύ ωραία και κολληματικά με το ρεφρέν να σου φωνάζει Cursed With A Conscience με Dead Kennedys meets μισανθρωπία τρόπο. Τραγούδι που αποπνέει σαπίλα, στεναχώρια και όλα τα καλά. Και από το 03:09 γίνεται πιο γρήγορο και δίνει κλασσικό πόνο μέχρι να ηρεμήσει λίγο πιο μετά ενώ η κιθάρα από πίσω στριγγλίζει. Άξιοι.

 

7.All Hail

Διάρκεια 1:28. ΞΥΛΟ, ΝΤΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ. Μας έπιασαν στον ύπνο εδώ. Αυτό λέγεται punk κολαστήριο. Groove στην μέση, gang vocals σε σημεία, ουρλιαχτά και τέλος.Βάλτε το στο setlist τώρα.

 

8.Buds

Είναι heavy metal αυτό που ακούν τα αυτιά μου; Ναι λέω εγώ. Και αν ανέφερα πριν τους COC δεν ήταν τυχαίο. Ο Pepper Keenan θα είναι περήφανος. Λες και βγήκε από το In The Arms Of God. Δεν κοπιάρει ανελέητα γιατί διατηρεί το hardcore punki στοιχείο. Τα spoken words είναι πάντα καλοδεχούμενα και ενισχύουν την απειλητική ατμόσφαιρα. Τραγούδι για μπύρες στο bar.

 

9.Dusted

Το rythm section είναι και πάλι εδώ αλλά…σταματάει απότομα. Τι γίνεται; Μυρίζομαι ωραίο riff. Θα σκάσει μύτη; Μπα, το πηγαίνει σε πιο ατμοσφαιρικό πέρασμα με  τριπαριστά φωνητικά και μετά μπαίνει. Ακούγεται σαν μαστουρωμένο South Of Heaven σε απόγνωση μετά από ξενύχτι. Δεν με τρελαίνει ιδιαίτερα, θα μπορούσε να είναι λίγο πιο συγκεντρωμένο αν και το riff του ρεφρέν σου μένει.

 

10.No More Bullshit

Φτάσαμε στο τέλος. Για να δούμε πως θα κλείσει. Τυπικό Cancer στο ξεκίνημα. Μυρίζομαι έξαρση μετά. Όχι, προτιμάει πάλι το stoner αλλά μετά από λίγο ραπάρει γαμάτα. Βούρκος με τους κύριους να σου πετάνε το No More Bullshit στα μούτρα. Τώρα ηρεμεί, τριπάρει πάλι και χτίζει ατμοσφαιρικό mid tempo σημείο με το οποίο πάει για κλείσιμο. Καθόλου άσχημα κύριοι.

 

Συμπέρασμα: Το Searching For Zero δεν είναι δισκάρα σε καμία περίπτωση. ΑΛΛΑ, είναι ένας ακόμα διασκεδαστικός δίσκος των Cancer Bats ο οποίος θα σου προσφέρει αυτά που θέλεις. Απλά αυτή τη φορά ήπιαν περισσότερο whiskey, κατέβηκαν προς νότο μεριά και γίνανε πιο μερακλήδες. Υπάρχουν και οι εφηβικές ανησυχίες αλλά αν υπάρχει μια ταμπέλα, αυτή θα μπορούσε να είναι “τα μπάσταρδα ανήψια των Eyehategod από τον Καναδά”. Για ακόμα μια φορά κύριοι περάσατε το τεστ. Για live θα έρθετε;

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.