Honest Reviews: Live Blogging από το ντεμπούτο των SUMAC

12" Glued Sleeve

Αν είναι να αποκτήσουμε ένα βίτσιο στο Mud Times, ας είναι αυτό τα honest reviews.

 

Αυτή τη φορά, ανεβάσαμε το challenge και κάναμε την Ευρώπη μεσοτοιχία. Ο ένας, στη Θεσσαλονίκη. Η άλλη, στο Goteborg. Ανάμεσά τους, το exclusive stream του Metalsucks.net  στο ολοκαίνουριο album των Sumac, της μπάντας του Aaron Turner (Isis), Nick Yacyshyn (Baptists) και Brian Cook (Russian Circles, Botch, These Arms Are Snakes) και ένα ανοιχτό joint Google Docs.

 

Η διαδικασία παραμένει η ίδια, countdown για να συγχρονιστούμε, ταυτόχρονα play, ακούμε για πρώτη φορά και ταυτόχρονα γράφουμε. Σοφία Πυργιώτη (regular) και Γιάννης Καψάσκης (italics), the honest way…

 

 

1.Spectral Gold

 

  • Είναι τέτοιοι οι πούστηδες, από τα πρώτα δευτερόλεπτα σε χτίζουν. Μου μυρίζεται δίσκος cockteaser.

 

  • Φοβάμαι λίγο μην είναι πολύ άδειο, πάντα με αγχώνει αυτό

 

  • Τέτοια ηχητική πάντως έχω να ακούσω από Cult of Luna και αυτό είναι πολύ καλό. Και αυτό πρέπει να τους το δώσεις, οι τύποι ξέρουν τον ήχο.

 

  • Φαίνεται μόνο εισαγωγικό το πρώτο. ή μήπως όχι; μάλλον ναι

 

2.Τhorn In A Lion’s Paw

 

  • ΩΘΕΜΟΥ.
  • ΩΘΕΜΟΥ.
  • ΩΘΕΜΟΥ.
  • Αυτό το πράγμα -άμα μπορείς να το πεις single- μ’έφτιαξε όσο κανένα άλλο κομμάτι την τελευταία δεκαετία. Άμα ο δίσκος δεν ανταποκρίνεται, θα τους το κρατήσω μανιάτικο. Και αυτό που συζητούσαμε όταν βγήκε, είναι ότι το κομμάτι σκάει τόσο φοβερά που δεν προσέχεις τον ακόμη πιο φοβερό τίτλο του – και τι ωραία που δένει με το κλίμα.

 

  • Πιο ξερό από Isis ή οτιδήποτε κοντινό. Αν και έχει παράλληλες δυναμικές.

 

 

  • Είναι μεταλιά, δεν είναι απλά τα πράγματα. Είναι ό,τι θα έγραφαν οι Sabbath το ‘15. Γίνομαι πολύ βλάσφημη; Το ζω λίγο.

 

  • Δεν υπάρχει βλασφημία. Αποκλείεται να περίμενες τόση ποικιλία σε riffs.

 

  • Φοβερά τύμπανα. Φοβερά. Γιατί δεν είναι εξώφυλλο σε κάθε drummer zine “πώς να γίνεις ο πιο δημιουργικός ντράμερ/οργανοπαίχτης του πλανήτη”;

 

  • Και πιο groovy, το χορεύεις και λίγο.

 

  • Έδωσα άπειρο geeking out, δώσε ένα καψάσκικο περιγραφικό feeling.

 

  • Κοίτα, τώρα που άπλωσε λίγο και πήγε πιο κοντά σε post φόρμα, νιώθεις ότι το χρειαζόσουν. Μας είχε πιάσει 7 λεπτά από τα μούτρα. Πολύ γεμάτη η συνταγή. Ορθώς σβήνει στη λήξη.

 

  • Καθαρτικό post, κυρίες και κύριοι.

 

  1. Hollow King

 

  • Ροκενρολ. Κβελερτακισμοί σεμνοί. Όχι πια.

 

  • Κλασικό Isis drum σπάσιμο αυτό. Το νιώθεις ότι κάπου θα μπει riff δεινόσαυρος;

 

  • Αυτή είναι η ουσία, είναι εντελώς Isis αλλά oceanίστικο. Μού ‘λειψε, το χαίρομαι. Αλλά ναι, δεν κόβει διαμάντι – ακόμη.

 

  • Προσαυξάνω για το drummer, κάνει μαγικά γεμίσματα.

 

  • Φοβερά Οceanίστικη γέφυρα. Θα αρέσει σε πολύ κόσμο. Εμένα με αρέζει. Είναι ξεκούραση από το προηγούμενο – και σκέψου ότι δεν το ακούμε πρώτη φορά. Αν το ακούγαμε πρώτη φορά στο όλο του δίσκου θα μαζεύαμε τα μούτρα μας.

 

  • Κάτι μαζεύει για να το εκτοξεύσει τώρα. Στοιχηματίζω αργό;

 

  • Στοιχηματίζω φόρο τιμής στους neurosis. Αλλά είναι εμφανές πλέον, αυτό το κομμάτι είναι το έδαφος στο ντράμερ. (Ο χριστός κι η παναγία, τσόνδα.)

 

  • Το έχουν αφήσει όλο πάνω του, μα τι κάνει ακριβώς; Γιατι να τα σπάσει;

 

  • Πάλι ροκενρολ και κβελερτακιές λέει!

 

  • Εκανα λάθος, έφυγε για γρήγορο. Mastodon. Lead από ατσάλι.

 

  • Εντελώς. Τους έχουμε ψοφήσει στο namedropping αλλά παραμένει δικό τους, δε βρίσκεις;

 

  • Το namedropping είναι reference για να συννενοούμαστε. Μάλλον το ανάποδο ισχύει, όταν έφτιαχνε ήχο κιθάρας ο Turner, οι άλλοι κούρδιζαν με μεταλλόφωνο. Κομμάτι – θηριωδία. Κτηνώδες και καλλιτεχνικό. Και αν ρωτάς εμένα, ευτυχώς όχι άδειο. Πάμε για μεγάλο δίσκο.

 

  • Και στα γκάλοπ γράφανε μηδέν Λεβέντης! Μηδέν. Οι ώρες μας.

 

  • Χα!

 

  • Να, αυτό το breakdown ας πούμε, είναι οι σφαλιάρες με το ρόπαλο που μας δίνει στο κεφάλι. Όταν τελειώσουν, θα βλέπουμε αστεράκια. Αυτό είναι bdsm, όχι το 50 shades.

 

  • Σε live αυτό το κλείσιμο, αφήνει θύματα. Πάμε για το επόμενο.

 

  1. Blight’s End Angel

 

  • Intro σαν να παίζει για να κουρδίσει. Δεν ανυπομονείς για τα τύμπανα;

 

  • gifbreak
    Φοβάμαι για τα τύμπανα, δεν ανυπομονώ. Εκεί μας έφτασε.

 

  • Bdsm, το είπαμε.

 

  • Γνώριμα νερά πάντως, sludge με τη βούλα.

 

  • Ποτέ δεν αισθάνθηκα άνετα με αυτά, θέλω να μπει.

 

  • Enter Drums!

 

 

  • ΕΝΤΕΡ ΠΙΝΙΣ.

 

  • Τώρα μιλάς για doom. Στη δική τους φάση, αλλά αυτό ΔΕΝ είναι post – οτιδήποτε.

 

  • Δεν νομίζω ότι ήταν ποτέ ξεκάθαρα post το μυαλό του Turner. Αυτή τη στιγμή, πέρα από όλα τα υπόλοιπα, ηχητικά, κιθαριστικά κλπ που ξέρουμε ότι τα κατέχει, χαίρομαι που τον ξανακούω να τραγουδάει.

 

  • Δεν προσπαθώ καν να μαντέψω τι γίνεται στο μυαλό του Turner.

 

  • Ω θεοί, τι ήταν αυτό; Post breakdown; Υπάρχει ο όρος; Να κλείσω copyright?

 

  • Κλείσε πριν μας το προλάβει η Taylor Swift. Το επίπεδο του meta- είναι πιο βαθύ κι από το Inception.

 

  • Τεράστιο πέρασμα. Τεράστιο. Ναι, αυτό ακριβώς που λες. Δεν ξέρουμε τι είδος είναι αυτό που ακούμε.

 

  • Όχι, ΔΕΝ ξέρουμε. Όμως, έχει πολύ έντονη γέψη ροκενρολ, πολύ έντονη.

 

  • Let the Mastodon in, αυτό συνέβη. Ποτέ δεν είχε ο Turner τόσο αρωματικά leads. Μας τσάκισε.

 

  • Νομίζω ότι αυτό το κομμάτι πάντως είναι το “δύσκολο” κομμάτι του δίσκου. Δηλαδή, δεν θα μπορώ να το ανακαλέσω όταν τελειώσει.

 

  • Ναι, αλλά πόσο θες να το ξανακούσεις καπάκι;

 

  • Εύκολα.

 

5.The Deal

 

  • Enter Riff. Riff. Riff.

 

  • ΑΝΤΕ ΠΑΛΙ. Τέτοια μυαλοθύελλα από την έξοδο των αρχαίων κατεύθυνσης. (Τι φωνάρα έχει ο πούστης.)

 

  • Είναι τόσο απλό, και τόσο σπονδυλωτό αλλά ποτέ εύκολο.

 

  • Γρατζουνάει γκραντζιές, κυρίες και κύριοι.

 

  • Άτσαλες γκραντζιές. Αλλά ναι.

 

  • Το φαντάζεσαι live; Μπορεί να μου φαίνεται λίγο flat η φωνή του Turner, πάντα όμως κουμπώνει στον ήχο.

 

  • Δεν νομίζω ότι έχει σκοπιμότητα στο να είναι μελωδική πάντως ή πολυεπίπεδη. Εκεί είναι η ουσία του, είναι ξερή, στεγνή και άσχημη. Άσχημη.

 

  • Απαραίτητη γέφυρα και ξανά ημιοπερίπλοκο riff. Για τα δεδομένα των Isis, επιμένω, η ποικιλία σε κάθε κομμάτι είναι πρωτοφανής.

 

  • Νομίζω ότι ψιλοδιαφωνώ – εδώ θα έρθει η μεγάλη δήλωση: Όταν άκουσα το Panopticon πρώτη φορά, κάπως έτσι αισθανόμουν. Λες να το βρήκαμε; Λες να είναι αυτό;

 

  • Αυτό είναι πιο hands on από ότι το Panopticon. Εκείνο είχε πολύ άδειο χώρο που γέμιζε με αριστουργηματικές αναλαμπές. Αυτό έχει περισσότερη ένταση. Αλλά κοντινό χαρακτήρα, δε διαφωνώ απόλυτα. Το υπερκινητικό αδερφάκι του. Με λίγη attention deficit disorder

 

  • ^^To Deal σε τρεις γραμμές.

 

  • Και έχεις πολύ δίκιο για το rock n roll. Ξεκάθαρα.

 

  • Tις σφαλιάρες τις κράτησε για την αρχή πάντως, τώρα μας τα ψέλνει.

 

  • Τώρα εγκαθιστά χαρακτήρα. Τώρα γνωριζόμαστε. Προβλέπω 10άρι στο Pitchfork?

 

  • ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΡΕ ΠΑΛΙ Ο ΑΛΛΟΣ. Mην τον ξεχάσουμε για 10 λεπτά. Αναμφισβήτητο 10αρι και στο Pitchfork και παντού – άντε 9 στα μπλογκζ. Τι κλείσιμο.

 

giftzini

  • Πρόσεξες και κάτι; Σε κούρασε κανενα από τα σχεδόν 10λεπτα κομμάτια;

 

  • Όχι, δεν θα το έλεγα κούραση. Αλλά ένα haze το έχω, με την καλή έννοια.

 

  1. The Radiance of Being

 

  • Αυτά τα μικροφωνίσματα, κορώνα στο κεφάλι του τα έχει. Μαγεία.

 

  • Πάντα. Πάντα. Τι blues είναι αυτό;

 

  • Σκέψου το σε μπουζούκι. Ή σε κλαρίνο. Σκέτη κλάψα. Χαριεντίζω, υπέροχο είναι.

 

  • Τι έχει στο κεφάλι του αυτό το παιδί, αλήθεια, τι;

 

  • Άμα ήξερα, άμα ξέραμε, θα ήμασταν κι εμείς οι μεγαλύτεροι μουσικοί του είδους μας. Από την άλλη, και ποιο είναι αυτό το είδος θα μου πεις. (Αλήθεια, σκέψου το σε μπουζούκι).

 

  • Το rock n roll τελειώνει εδώ. Ένα οργανικό solo σε περίεργες κλίμακες και κλείνουμε. Σίγουρα χωράει το μπουζούκι, έχεις δίκιο.

 

  • Και μετά από όλη αυτή τη βία, μας κάνει και μια αγκαλία γιατί μας αγαπάει κατά βάθος.

 

  • Και όπως ξεκίνησε, τελειώνει. Ο πρώτος μεγάλος δίσκος του 2015;

 

  • DI-TTO. Πάω για τσιγάρο, βοήθειά μας.

 

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο