Honey, πήραμε τηλεοπτική άδεια. Και τώρα;

tvvv

Τι κάναμε:

Περίπου τις τελευταίες δύο εβδομάδες η χώρα κινείται στους ρυθμούς του τανγκό του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες. Με πρωταγωνιστές την κυβέρνηση και τους υποψήφιους αγοραστές και τους πολίτες στο ρόλο του θεατή.

Βασική προεκλογική διακήρυξη της σημερινής κυβέρνησης ήταν η διάλυση του τριγώνου της διαπλοκής μεταξύ ΜΜΕ, τραπεζών και πολιτικών. Κάτι πολύ θετικό μιας και αυτή η διαπλοκή όχι μόνο δημιούργησε ένα καθεστώς ανομίας στο χώρο των ΜΜΕ καθώς κανένα κανάλι δεν είχε άδεια να εκπέμπει, όχι μόνο οι σχέσεις καναλιών-πολιτικών συνέβαλαν στη δόμηση ενός προπαγανδιστικού πλαισίου ενημέρωσης αλλά κυρίως η δανειοδότηση μη βιώσιμων ΜΜΕ δίχως εγγυήσεις δημιούργησε πρόβλημα στις τράπεζες.

Αυτό το καθεστώς πρέπει να σταματήσει και είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο. Αν όμως υποθέσει κανείς πως δημιουργείται ένα βιώσιμο οικονομικό περιβάλλον με τη δημοπράτηση 4 αδειών (λόγω διαφημιστικής πίτας) και μπαίνει μία τάξη στο κομμάτι των δανειοδοτήσεων καθώς πλέον δε θα δίνονται δάνεια με εγγύηση τον αέρα, τι μένει στο ποιοτικό κομμάτι; Τι μπορεί το περιμένει το σύνολο των πολιτών από τους επιχειρηματίες που πήραν τις 4 άδειες (Αλαφούζος, Καλογρίτσας, Κυριακού, Μαρινάκης);

Όπως είχε πει και ο πρωθυπουργός σε συνέντευξη του η κυβέρνηση δεν ανέμενε να έρθουν ευαγή ιδρύματα που θα διεκδικήσουν τις τηλεοπτικές άδειες. Δεν την ενδιαφέρει αν αυτοί που έλαβαν τις άδειες έχουν και άλλες οικονομικές δραστηριότητες και σε προσωπικό επίπεδο δεν έχουν καμία σχέση με το χώρο των media. Την ενδιέφερε μόνο να πληρώσουν για να μπορούν να εκπέμπουν. Γιατί, για να υπάρχει ειλικρίνεια, κανένας δε μπορεί να περιμένει από ανθρώπους όπως οι Μαρινάκης και Αλαφούζος να παρουσιάσουν ένα τουλάχιστον ποιοτικό τηλεοπτικό προϊόν δίχως εξυπηρέτηση των προσωπικών τους συμφερόντων. Άλλωστε το ΣΚΑΙ έχει ήδη δώσει δείγματα γραφής ιδιαιτέρως στα χρόνια του μνημονίου. Τρέφει αυταπάτες όποιος πιστεύει ότι αυτά τα κανάλια μπορούν να δώσουν στους πολίτες αδιάβλητη ενημέρωση δίχως σκοπιμότητες. Ειδικά μετά το τέλος της διαδικασίας αδειοδότησης έχει ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ των καναλιών που δεν πήραν άδεια (Αlpha, Star) και της κυβέρνησης.

Το τηλεοπτικό τοπίο ως γνωστόν δεν είναι οικονομικά βιώσιμο. Τα κανάλια έχουν ως κύρια πηγή χρηματοδότησης τα ποσά που λαμβάνουν από τη διαφημιστική πίτα η οποία τα χρόνια της κρίσης έχει μειωθεί. Επομένως αναγκαζόντουσαν συνεχώς να στρέφονται στη λήψη δανείων τα οποία ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατον να αποπληρωθούν, κάτι που καθιστούσε τα τηλεοπτικά σχήματα μη βιώσιμα. Αυτός είναι ένας λόγος που, σύμφωνα με την κυβέρνηση, δίνονται 4 τηλεοπτικές άδειες. Εξίσου βασικό, από το 1989 που έπαψε να υφίσταται το κρατικό τηλεοπτικό μονοπώλιο, τα κανάλια που υπάρχουν μέχρι και σήμερα δεν έχουν πληρώσει ποτέ για τις συχνότητες από τις οποίες εκπέμπουν. Στο πρακτικό/ιστορικό κομμάτι αυτά είναι δύο πολύ ισχυρά επιχειρήματα που πρέπει να ληφθούν υπόψιν.

Υπάρχει όμως και η πολιτική διάστηση του ζητήματος.

Πολλοί από τους αποκαλούμενους ολιγάρχες, όλα αυτά τα χρόνια πέρασαν από το χώρο των media. Για μια αριστερή κυβέρνηση λοιπόν αποτέλεσαν τους στόχους που έπρεπε να χτυπηθούν. Άλλωστε είχε υποσχεθεί προεκλογικά πως θα διαφυλάξει τα συμφέροντα των πολιτών. Στο κομμάτι των ΜΜΕ, δεν υπήρχε νομικός τρόπος να τους σταματήσει από το να λάβουν μέρος στη διαδικασία αδειοδότησης. Επομένως αφού δε μπορούσε να τους θέσει εκτός του πεδίου των media, ήθελε απλά να αποσπάσει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα γίνεται. Πράγματι το ποσό των 246 εκ είναι ιδιαίτερα υψηλό και δείχνει τον υπέρμετρο ζήλο που επέδειξαν οι υποψήφιοι για να πάρουν μία τηλεοπτική άδεια. Τι μένει όμως μετά από αυτό; Δύο παλιοί και δύο νέοι ολιγάρχες κατέχουν και πάλι τις άδειες. Και κυρίως, κλείνουν κανάλια στα οποία εργάζονται άνθρωποι οι οποίοι σίγουρα θα δυσκολευτούν στο μέλλον να βρουν εργασία.

Αυτό είναι το τίμημα της πάταξης της διαπλοκής; Να μείνουν άνθρωποι χωρίς δουλειά; Με μια ωφελιμιστική ματιά θα πει κανείς ότι ικανοποιήθηκε ένα μεγάλος μέρος της κοινωνίας που είδε τους ολιγάρχες είτε επιτέλους να πληρώνουν είτε να χάνουν αυτό που είχε τόσο μεγάλη αξία για αυτούς. Σίγουρα όμως δε μπορεί να μην ενδιαφερθεί κανείς για τους ανθρώπους που θα μείνουν εκτός.

 

Τι να κάνουμε:

Η πληρωμή για τις άδειες από τους καναλάρχες βάζει απλά χρήματα στα ταμεία του κράτους. Δεν αναβαθμίζει το τηλεοπτικό προϊόν και κυρίως δε βγάζει τα συμφέροντα εκτός του πεδίου των MME. Ποιο θα ήταν το ιδανικό σενάριο;

Οι 4 άδειες να δοθούν σε αμιγώς δημοσιογραφικούς ομίλους. Κανένα πρόσωπο με παράλληλη οικονομική δραστηριότητα να μη μπορεί να λάβει τηλεοπτική άδεια. Όπως λειτουργούν συνεταιριστικά έντυπα (Εφημερίδα των Συντακτών) έτσι θα ήταν ιδανικό να λειτουργούν και τα κανάλια. Ανεξαρτήτου ιδεολογικής ταυτότητας και πολιτικής γραμμής, τα ΜΜΕ πρέπει να βρίσκονται σε δημοσιογραφικά χέρια. Την ποιότητα τους θα την κρίνουν οι πολίτες που λαμβάνουν το προϊόν. Αυτό θα ήταν το ιδανικό σενάριο. Γιατί στον πραγματικό κόσμο, τα 4 κανάλια θα συνεχίσουν να αποτελούν μέσα που θα υπόκεινται σε συμφέροντα.

Parker George


Wannabe δημοσιογράφος, με επαναστατικές ρίζες σφυρηλατημένες στην Αβάνα. Ξεχασμένος σε μια γωνιά του ευρωπαϊκού νότου.