Οι 10 Code είναι το καλύτερο συγκρότημα που θα ανακαλύψεις κατά τύχη σήμερα

code

Στο τέλος αυτών των γραμμών, θα βρεις ένα video με ένα τραγούδι. Το οποίο φυσικά θα κλικάρεις, θα έχει φροντίσει το περιεχόμενο των γραμμών για αυτό. Φυσικά, το τραγούδι μπορεί να αρέσει, μπορεί όχι, ίσως να σε κάνει να απορήσεις για το ποιόν του συγγραφέα των γραμμών, ή ενδεχομένως να σε κάνει να χοροπηδάς σαν χαζός στο σαλόνι.

Η μαγεία όμως είναι ότι δεν έχει και τόση σημασία το τελικό αποτέλεσμα.  Σημασία έχει ότι ο τρόπος που έφτασε σήμερα, αυτό το τραγούδι στα ακουστικά σου, είναι όλη η ουσία του πράγματος.

*Έχω μια φίλη που με κοροϊδεύει ότι χρησιμοποιώ τη φράση “rock n roll” πολύ συχνά, οπότε θα το αποφύγω.*

Είναι μια Δευτέρα βράδυ και ταυτόχρονα μια από τις λίγες φορές πλέον που θα τιμήσω μια γνωστή μπάρα του κέντρου της πόλης μαζί με ένα φίλο. Δεν έχει μεγάλη κίνηση και καθόμαστε δίπλα στον DJ, ο οποίος συμμετέχει στις κουβέντες.

Είναι νέος, είναι ωραίος, ζει το όνειρο σαν κιθαρίστας των φοβερών Jane Doe  και έχει ακόμα την πολυτέλεια να σπινάρει τη ζωή του γύρω από τη μουσική. Είναι ένα ευχάριστο θέαμα, αν ρωτάς εμένα. Βέβαια μετά από λίγο έρχονται κάτι πιτσιρίκες φίλες του και λένε ότι επειδή βιάζονταν να δουν την πρεμιέρα του Game Of Thrones έβαλαν ξυπνητήρι στις 10 το πρωί. Δεν ξέρω πως σας ακούγεται αυτό, εγώ το θυμάμαι και γελάω ακόμα.

Κάπου όμως την ώρα που η συζήτηση φτάνει στα ρεφρέν και στο πόσο σημαντικότεροι είναι οι τραγουδιστές σε ένα συγκρότημα από οποιονδήποτε άλλον (θα τσακωθούμε κάποια άλλη στιγμή για αυτό), τα πράγματα σοβαρεύουν. Του έρχεται επιφοίτηση και μας βάζει ένα κομμάτι που λέει πόση εντύπωση του έκανε. Είναι ήδη προφανές ότι μιλάμε για το τραγούδι που βρίσκεται παρακάτω, έτσι δεν είναι; Το “Superman’s Cape” των Αθηναίων 10 Code  λοιπόν γεμίζει το μαγαζί και για να μην τα πολυλογώ, μου έχει κάνει τη μούρη κρέας.

Επειδή έχω βαρεθεί τους άνευρους ποστροκάδες που υμνούν τον εσωτερισμό τους, αλλά και τους κάγκουρες που γκαζώνουν τα drums λες και είναι μοτοσυκλέτα, βρίσκω εδώ όλα όσα έψαχνα. Ξεκάθαρη σύνθεση, ωραία δομή, hands on προσέγγιση στη μουσική, μια φωνή με αυτοπεποίθηση που θα έκανε το Mike Patton να καμαρώνει για τη σπορά του και πάνω από όλα, ένα ΣΩΣΤΟ ΡΕΦΡΕΝ. Δε θα συζητήσω τώρα πόσο σημαντικό θέμα είναι αυτό, θα έχουμε ευκαιρίες και στο μέλλον.

Είπαμε όμως και στην αρχή, εσένα μπορεί να μη σου αρέσει και τόσο. Σκέψου όμως τι συνέβη εκείνο το βράδυ.

Είμαι ένας τύπος που διψάει για μουσική, που ενθουσιάστηκε από ένα τραγούδι, που του έβαλε να ακούσει αυθόρμητα ένας rock dj, σε ένα σκοτεινό bar με κοκκινωπά φώτα και με έκανε να τρέξω να το μοιραστώ με όλους εσάς. Αυτός είναι ο σωστός τρόπος να γίνονται τέτοια πράγματα. Είναι σαν να μπεις σε ένα live κατά λάθος και να βρεις το επόμενο αγαπημένο σου συγκρότημα.

Χωρίς αμφιβολία, είναι κάτι που θα ενέκρινε ο Richie Finestra με όλη του την καρδιά…

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο