Οι 10 καλύτεροι δίσκοι του 2015

204_1r1759maverick_2_

…εντάξει, ίσως όχι οι καλύτεροι. Ο τίτλος έχει μια διάθεση προβοκάτσιας. Παρ’όλα αυτά πρόκειται για τις 10 κυκλοφορίες που κέρδισαν την προσοχή των συντακτών του Mud Times.

Στο ψητό:

 

1.) Gary Clark Jr. – “The Story Of Sonny Boy Slim” (Βαγγέλης Ανανίδης)

Όπως έχει πει ο μεγάλος Buddy Guy: «Το blues είναι σαν ένα αμάξι της Ford. Δεν με νοιάζει πόσο έχει αλλάξει από την εποχή του Henry Ford. Έχει ακόμα ένα μικρό “Ford” κάπου μπροστά ή πίσω.»

Ο Gary Clark είναι ένας από αυτούς στους οποίους η μουσική αυτή βασίζει το μέλλον της. Ελέγχει τα όριά της πέρα από τα 12αρια και το Austin του Texas από το οποίο προέρχεται, ακουμπώντας το Motown soul, το hip-hop και την ηχητική παράδοση του Hendrix με μια απόλυτη φυσικότητα.

O Clark δεν είναι η ελπίδα για το μέλλον. Είναι το μέλλον. Και έχει ένα τεράστιο “Ford” κάπου εκεί μπροστά.

 

 

 

2.) Baroness – “Purple” (Γιάννης Καψάσκης)


Κατάντησε αστικός θρύλος. Εκείνος ο δίσκος των Baroness Που-Δε-Λήκαρε-Ποτέ. Που οριστικοποίησε στη σκέψη μου ότι το παράνομο downloading πέθανε, που κατάφεραν να χειριστούν το πώς θα έρθει σε επαφή με το κοινό 100% με τους δικούς τους όρους. Που το “Chlorine & Wine” είχε σηκώσει τις προσδοκίες λίγο παραπάνω από το θεό.

Και τώρα ήρθε η ώρα να κάνουμε ταμείο. Άξιζε όλη αυτή την εισαγωγική παράγραφο; Η απάντηση είναι σύνθετη, επειδή και οι ίδιοι οι Baroness έτσι θα την έδιναν. Πέρασαν πολλές καλλιτεχνικές φάσεις. Από χειμαρρώδεις κιθαρωδοί των πρώτων δίσκων, στους ελεγειακούς αφηγητές του “Yellow & Green”, όλα με έντονο χαρακτήρα και αποτέλεσμα. Τότε ήταν που ο θάνατος τους χτύπησε την πόρτα. Το ατύχημα που θα μπορούσε να τους είχε σκοτώσει και σχεδόν κόστισε στον John Baizley το χέρι του, δε γινόταν να μην αφήσει βαθύ αποτύπωμα στην τέχνη τους. Δε μπορώ να ξέρω σε ποια παράμετρο. Ίσως να ευθύνεται για τις εμφανώς αιχμηρότερες γωνίες στον ήχο τους, που πατάνε αυθάδικα στα χωράφια των Mastodon. Μπορεί να φταίει για αυτά τα φοβερά φωνητικά που κλέβουν την παράσταση σε κάθε ευκαιρία. Δυναμικά και καθάρια, solo ή ομαδικά, με attitude περηφάνιας, είναι αυτό που τους δίνει αέρα ανωτερότητας και τους ξεχωρίζει από όλους τους υπόλοιπους τριχωτούς ροκάδες.

Μπορεί απλά να είναι η φρεσκάδα κάποιου που ένιωσε το άγγιγμα του Χάρου και ξέφυγε. Το μωβ είναι το χρώμα που έχει ο μώλωπας. Και ο καλλιτέχνης που κατάφερε να αποστάξει τον πόνο και το χρώμα στα αυλάκια ενός δίσκου, δε θα μπορούσε παρά να κερδίσει τη χρονιά.

 

 

 

3.) John Carpenter – “Lost Themes” (Στέλιος Τσουμπανίδης)

Σκέψου για λίγο τι θα ήταν οι αγαπημένες σου ταινίες χωρίς μουσική υπόκρουση. Θα είχαν τον ίδιο αντίκτυπο πάνω σου; Σίγουρα όχι. Ο μάστερ του τρόμου επιστρέφει από το σκοτάδι παρουσιάζοντας μας μουσική για ταινίες που δεν υπάρχουν. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κλείσεις τα μάτια και να δημιουργήσεις τις δικές σου. Από το εναρκτήριο Vortex που σε μεταφέρει αυτόματα μέσα σε μια σκουληκότρυπα φόβου των 80’s μέχρι και το Night που κλείνει την αυλαία, ο John Carpenter μας δίνει το μουσικό χαλί και αυτή τη φορά αφήνει εμάς στη θέση του σκηνοθέτη. Σε ευχαριστούμε δάσκαλε.

 

 

 

4.) Wolf Alice- “My Love is cool” (Closerfield)

Η φωνή της Regina Spector, οι στίχοι των Smiths, οι κιθάρες των My Bloody Valentine, οι συνθετικές ακροβασίες των Pulp, η σκηνική παρουσία των Sonic Youth, η παραγωγή των The XX. Το ‘My Love is cool’ είναι ο καλύτερος brit-pop δίσκος που κυκλοφόρησε τα τελευταία 15 χρόνια.
5.) Benjamin Clementine – “At Least For Now” (Αλεξία Τζιώγα)

Μπορεί κανείς να λάβει υπόψη του δεκάδες κριτήρια για να καταλήξει στην επιλογή του καλύτερου δίσκου της χρονιάς. Προσωπικά δεν ενδιαφέρθηκα για κανένα από αυτά τα κριτήρια, δεν το σκέφτηκα και πολύ, δεν αξιολόγησα, δεν συνέκρινα. Η επιλογή του δίσκου της χρονιάς για εμένα ήταν μία ενστικτώδης, παρορμητική απόφαση, βασιζόμενη ξεκάθαρα σε μία αστραπιαία ανασκόπηση της μουσικής χρονιάς του 2015. Αισθητικοί νευρώνες του σώματός μου αποφάνθηκαν ότι ο δίσκος της χρονιάς βρέθηκε, ενθυμούμενοι φυσικά το πρώτο άκουσμα του “At Least For Now”, ενός από τους πιο προσωπικούς και καλοδουλεμένους δίσκου που κυκλοφόρησαν φέτος. Στίχοι που καίγονται μέσα σου, εκπληκτικά φωνητικά ευρέος φάσματος από μία φωνή ιδιαίτερη και μία ενορχήστρωση μεστή, ώριμη σε πλήρη αρμονία με τη γενικότερη νοσταλγική ατμόσφαιρα του δίσκου.

 

 

 

6.) Ghost – “Meliora” (Άρης Χριστάκης)

Η κυκλοφορία που ξεχωρίζω είναι το Meliora των Σουηδών για το γεγονός πως αιχμαλωτίστηκα από τις πρώτες νότες του bassline στο From the Pinnacle to the Pit και έμεινα υπνωτισμένος μέχρι να ξεζουμίσω και το τελευταίο κομμάτι της δισκογραφίας τους. Τους είδα και live. Γάμησαν.

 

 

 

7.) Deerhunter- “Fading Frontier” (Μαρίλη Κουλολιά)

Ίσως ο καλύτερος δίσκος των deerhunter μέχρι σήμερα. Οι συνθέσεις τους θυμίζουν ένα indie rock καλειδοσκόπιο, με ποπ χρωματισμούς και προσωπικούς στίχους που προέρχονται απ’τα πάνδεινα- ευτράπελα βιώματα του frontman της μπάντας, Bradford Cox. Στο σύνολο του το άλμπουμ διαφέρει σημαντικά από τις περασμένες δουλειές του συγκροτήματος, αποτελώντας ίσως την πιο ποπ αλλά διόλου εύπεπτη προσέγγιση στο προσωπικό ήχο τους.

 

 

 

8.) Kendrick Lamar – “To Pimp A Butterfly” (Κώστα Χερέκελης) 

Σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, ‘ὃ γὰρ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θερίσει’, και επειδή ο λόγος του χριστιανισμού προφανώς και είναι κάτι παραπάνω από νόμος, φέτος γινήκαμε μάρτυρες ενός καλιφορνέζικου θαύματος.

Στο τέλος του “Straight Outta Compton” βλέπουμε τον Kendrick Lamar να μιλά για το πώς οι NWA ήταν κάτι παραπάνω από μουσική γι’αυτόν, και φρόντισε να τους κάνει κάτι παραπάνω από περήφανους, ανταποδίδοντας τη χάρη.

Το “To Pimp A Butterfly” ίσως και να είναι ο χιπ-χοπ δίσκος της τελευταίας πενταετίας με χαρακτηριστική ευκολία, κι αν δεν έχετε χτυπηθεί ακόμα απ’το hypetrain, δώστε μια προβολή στην ταινία – ύμνο για τους NWA, και κατόπιν πατήστε play στο τελευταίο πόνημα του Kendrick για την απόλυτη hood εμπειρία στη ζωή.

 

 

 

9.) Marilyn Manson – “The Pale Emperor” (Βαγγέλης Ανανίδης)

Τι και αν πάνε τόσα χρόνια από το σπουδαίο “Mechanimal Animals” ή το στιλάτο “Golden Age Of Grotesque”; Ο αυτοκράτορας επέστρεψε, κάθεται στον θρόνο του και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Με συνθέσεις που τσακίζουν κόκαλα και καρδιές και τον γνωστό καθρέφτη που στρέφει πάντα στην ίδια την κοινωνία ανά χείρας, ο Marilyn Manson είναι εδώ και ίσως ωριμότερος από ποτέ.

 

 

 

10.) Whitey Morgan and the 78’s – “Sonic Ranch” (Στέλιος Τσουμπανίδης)

Ο country δίσκος της χρονιάς. Όχι επειδή ο Whitey Morgan είναι macho outlaw και γουστάρουμε το στιλάκι του, ούτε επειδή είναι outsider που παίζει μπροστά σε μια χούφτα μεθυσμένους rednecks σε μικρά μπαράκια. Κυρίως επειδή έχει 7 τραγουδάρες (+3 διασκευάρες), γράφει για πιόματα, drugs και γυναίκες με το ίδιο ειλικρινές πάθος που θα άκουγες τον Αλέφαντο να σου λέει ποδοσφαιρικές ιστορίες από τα 80’s. Χρησιμοποίησε το σαν soundtrack ενώ διασχίζεις το Τένεσι και θα καταλάβεις.