Οι 10 πιο υποτιμημένοι δίσκοι όλων των εποχών

roll

The Rolling Stones, “Goats Head Soup”(1973)

Στην ιστορία των υποτιμημένων δίσκων αυτός ίσως είναι ο πιο επώδυνα υποτιμημένος όλων. Καταραμένο μάλλον εν τη γενέσει του καθώς κυκλοφόρησε το 1973 μετά από τα θρυλικότερα album των Rolling Stones, όπως το “Let It Bleed” to 1969, το “Sticky Fingers” το 1971 και το magnum opus τους, κατά την άποψή μου, το “Exile on Main St.” το 1972. Όπως και να έχει, το “Goats Head Soup” περιέχει απίστευτα δυναμικά κομμάτια με απίστευτα riffs όπως το “Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)”, το “Dancing with Mr. D” και το “Hide Your Love”.

 

David Bowie, “Low”(1977)

Το “Low” κυκλοφόρησε το 1977 αμέσως μετά την καταπληκτική δισκογραφική δουλειά του “Station to Station”. Αδιαμφισβήτητα θεωρείται από τα σχετικά «δύσκολα» ακούσματα του Bowie και δεν έχει χαρεί τα χάδια και τους επαίνους από το μουσικό κοινό όσο θα του άξιζε. Ηχογραφήθηκε όταν ο David Bowie μετακόμισε στο Δυτικό Βερολίνο και συνεργάστηκε με τον Brian Eno, το οποίο φαίνεται ξεκάθαρα στο ύφος του δίσκου). Οι μεγάλες στιγμές του δίσκου είναι το “Warszawa” και το “Subterraneans”.

 

Bruce Springsteen, “The Ghost of Tom Joad” (1995)

Έχει αλλάξει την ιστορία της αμερικάνικης μουσικής, έχει κυκλοφορήσει θρυλικούς δίσκους όπως το “Born to Run” (1975), το “The River” (1980) και το “Born in the U.S.A.”. Αυτός όμως ο δίσκος είναι ότι πιο παραμελημένο υπάρχει στην δισκογραφία του. Ένας γνήσιος folk/country δίσκος με την απίστευτη φωνή του Αφεντικού σε πρώτο πλάνο. Οι καλύτερες στιγμές του είναι μάλλον το “Highway 29” και το “Across the Border”.

 

Nick Cave and the Bad Seeds, “The Firstborn is Dead”(1985)

Αυτός ο δίσκος είναι ο δεύτερος του συγκροτήματος και ότι πιο South American έχουν κυκλοφορήσει. Παρόλο που δεν είναι από τις πιο γνωστέ τους δουλειές, όταν ένας δίσκος έχει ως πρώτο του κομμάτι το “Tupelo, οτιδήποτε λιγότερο από τον χαρακτηρισμό «έπος» θα ήταν λίγο. Το fun fact του album είναι ότι ο τίτλος του αναφέρεται στον δίδυμο αδερφό του Elvis Presley ο οποίος πέθανε στην γέννα, γιατί ο Cave πάντα ήξερε να φτιάχνει ατμόσφαιρα. Εκτός από το “Tupelo”, απίστευτες στιγμές του δίσκου είναι επίσης το “Wanted Man” και το “Blind Lemon Jefferson”.

 

Fleetwood Mac, “Tusk”(1979)

Ναι, το album “Rumours” είναι η καλύτερη δουλειά τους. Και ναι, μετά από το έπος του “Rumours” δεν έχει κανένα ίσως νόημα να μπεις στο studio… Όμως, οι Fleetwood Mac μπήκαν και ηχογράφησαν έναν από τους πιο ακριβούς δίσκους για εκείνη την εποχή. Υποτιμημένο και παράξενο album το οποίο όμως επιβεβαιώνει τη μουσική τους πολυπλοκότητα, το “Tusk” έχει κομμάτια που ξεχωρίζουν όπως το “Over & Over” και το “Storms”.

 

Mellisa Auf Der Maur, “Out of Our Minds”(2010)

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί εξαφανίστηκε αυτή η εξαιρετική και πανέμορφη Καναδέζα αλλά τουλάχιστον κυκλοφόρησε τον δίσκο “Out of Our Minds” πριν χαθεί. Εκπληκτική μουσικός και πολλά υποσχόμενη αλλά τους δίσκους που έβγαλε τους έφαγε η μαύρη άβυσσος. Η συγκεκριμένη δουλειά της πάντως κρύβει μαργαριτάρια όπως το “Father’s Grave” στο οποίο κάνει φωνητικά και ο Glenn Danzig, το απίστευτα δυναμικό “Isis Speaks” και το ομώνυμο κομμάτι “Out of Our Minds” μέσα στο οποίο φαίνεται ξεκάθαρα η μουσική ωριμότητά της. Μεγάλο κρίμα.

 

U2, “Zooropa”(1993)

Σίγουρα οι U2 γνώρισαν τεράστια αποδοχή με το “War” (1983), το “Rattle and Hum” (1988) και φυσικά το “Achtung Baby” (1991). Κάποτε όμως οι U2 υπήρξαν και αυτό. Δεν περιγράφω τίποτε άλλο.

 

Nada Surf, “Let Go”(2002)

Ο δίσκος που τους καθιέρωσε είναι το “High/Low” (1996) και το “Let Go” δεν πήρε την προσοχή που του άξιζε ίσως γιατί είναι πιο μελωδικό, πιο προσωπικό, πιο συναισθηματικό σε σχέση με το νεύρο του ντεμπούτου τους. Προσωπικά, νιώθω πως το “Let Go” είναι ο τύπος του δίσκου στον οποίο επιστρέφεις ξανά και ξανά. Το “Blonde on Blonde”, το “Trending Water” και το “Hi-Speed Soul” είναι από τις πιο όμορφες στιγμές του δίσκου.

 

Hole, “Nobody’s Daughter”(2010)

Σίγουρα το ότι η Courtney Love είναι η frontman αυτού του μουσικού σχήματος δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για αγάπες μαζί τους μιας και αποτελεί μία αντιπαθητική, αμφιλεγόμενη και αλλοπρόσαλλη φιγούρα. Οι Hole όμως άξιζαν παραπάνω προσοχή από αυτή που τους δόθηκε. Με απίστευτες συνεργασίες στο ιστορικό τους όπως αυτή με την Kim Gordon για τον πρώτο τους δίσκο “Pretty on the Inside”(1991) ή την συνεισφορά της Courtney Love στους Faith no More (η sci-fi πληροφορία της ημέρας) όλα τα μέλη των Hole συνεισέφεραν σημαντικά στην punk και του grunge στα 90’s. Το πιο δυνατό σημείο του δίσκου είναι μάλλον αυτό:

 

Brian Jonestown Massacre, “Methodrone”(1995)

Στην ιστορία των παραμελημένων δίσκων ποτέ δεν υπήρξε ένας πιο παραμελημένος από τον “Methodrone”. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ολόκληρη η δισκογραφία των Brian Jonestown Massacre είναι βάναυσα υποτιμημένη και οι λόγοι είναι πολλοί. Όπως και να έχει όμως το θέμα είναι ότι ο εν λόγω δίσκος είναι το debut album του συγκροτήματος και είναι ένα διαμάντι της shoegaze και της psychedelic rock σκηνής. Ο δίσκος ακούγεται ολόκληρος από την αρχή ως το τέλος αλλά έτσι για την ιστορία να αναφέρουμε πως από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου είναι αδιαμφισβήτητα το “Wisdom” και το “That Girl Suicide”.

 

 

Αλεξία Τζιώγα


"if the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves."