Οι 9+1 ταινίες του 2015

22980-superheroes-at-the-movies-2560x1600-funny-wallpaper

Χωρίς πολλές εισαγωγές. Τελειώνει η σεζόν και μαζέψαμε μερικούς από τους συντάκτες μας για να ξεχωρίσουμε τις 9+1 ταινίες από αυτές που προβλήθηκαν στον τόπο αυτό μέσα στο λαμπρό έτος της κωλοτούμπας και του τρίτου μνημονίου. Δεν ψάχνουμε τις καλύτερες αλλά αυτές που για τον οποιονδήποτε λόγο τράβηξαν την προσοχή μας.

Στο ζουμί:

 

1.) Youth

 (Μαρίλη Κουλολιά)

O Πάολο Σορεντίνο μετά την «Τέλεια Ομορφιά» , που απέσπασε το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, επέστρεψε με το τελευταίο κινηματογραφικό έργο του, «Νιότη». Στο στόχαστρο για μια ακόμη φορά βρίσκεται ο άνθρωπος και τα διάφορα ζητήματα που κατά καιρούς τον απασχολούν- τα όνειρα, ο έρωτας και η έμφυτη ανάγκη για δημιουργικότητα. Το έργο αποτελεί μια έκθεση προβληματισμών και ζητημάτων που προκύπτουν μέσω διαλόγων τόσο των πρωταγωνιστών όσο και δευτερευόντων χαρακτήρων. Φυσικά, κινητήριος μοχλός στην εξέλιξη της γλυκόπιρκης αυτής ταινίας αποτελεί ο χρόνος και το πέρας αυτού.

 

Bonus Points: H θεά Madalina Ghenea (Miss World) που με την ομορφιά της κόβει την ανάσα σε κάθε θεατή.

 

 

 

2.) Whiplash

 (Στέλιος Τσουμπανίδης)

Το Whiplash είναι από αυτές τις ταινίες που θα δεις 2 και 3 φορές. Όχι επειδή είναι υπερβολικά light και το «σηκώνει». Είναι φιλμ εντάσεων. Όπως τα χτυπήματα στο ταμπούρο του πρωταγωνιστή, ολόκληρη η αφήγηση πλέκει έναν ρυθμό με σκηνές που σε τσιτώνουν. Ακόμα και στις ύπουλα ήρεμες στιγμές, νιώθεις μια υποβόσκουσα έκρηξη που πρόκειται να έρθει σαν λύτρωση. Δεν χρειάζεται να είσαι ντράμερ για να το λατρέψεις. Μπορείς να το κάνεις για την ερμηνεία του απολαυστικού J.K. Simmons, το «τρεχαντήρι» μοντάζ και το εξαιρετικό soundtrack. Που ξέρεις, μπορεί μετά να αγαπήσεις την jazz ξαφνικά.

 

 

 

3.) Birdman

 (Closerfield)

Το Birdman είναι μια ταινία που μιλάει για την επιβίωση διαμέσου της καλλιτεχνικής αποδοχής, η οποία στη συνέχεια μεταφυτεύεται σε όλες τις πτυχές των χαρακτήρων του έργου: Στην ερωτική τους ζωή, στην καριέρα και στις σχέσης εξουσίας εντός της πατριαρχικής οικογένειας. Η μοναδική σκηνοθετική ματιά του Inarritu μπολιάζεται με μπιτ μουσικές αναφορές και καταλήγει να ισοπεδώνει το ‘Black Swan’ του Αρονόφσκυ εκτός έδρας: Ο μεταφυσικός ρομαντικός ιδεαλισμός του δεύτερου δίνει την θέση του σε μια μεταμοντέρνα μαύρη κωμωδία η οποία έχει ως άξονα αναφοράς την ίδια την καλλιτεχνική εσωτερική αναζήτηση εντός των καταιγιστικών ρυθμών του αυτό-αναφορικού θεάτρου του 21ου αιώνα.

 

 

 

4.) Sicario

 (Βαγγέλης Ανανίδης)

Παρ’ όλο που μέσα στο 2015 υπήρξαν ταινίες που απέσπασαν μεγαλύτερο μέρος της προσοχής μου για τον εκάστοτε λόγο, αυτό που πραγματικά μου έλειπε μέχρι την πρεμιέρα του “Sicario” ήταν μια πειστική ταινία δράσης. Και ναι μεν το “John Wick” ήταν μια τέτοια και με τα όλα της μάλιστα, αλλά χρειαζόμουν και κάτι με μικρότερες δόσεις comic relief. Το ότι ο Ντένις Βιλενέβ είναι ένας πραγματικός μαέστρος όταν κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη, το ξέραμε από τα “Enemy”, “Prisoners” και “Incendies”. Αν του δώσεις όμως και ένα σενάριο γύρω από το περίφημο war on drugs, μαζί με μια εξαιρετική πρωταγωνιστική τριάδα και μερικά larger than life πλάνα, έχεις ίσως ένα από τα καλύτερα θρίλερ της χρονιάς που φεύγει.

 

Bonus: Τo first person night vision προς το τέλος της ταινίας.

 

 

5.)A Girl Walks Home At Night

(Αλεξία Τζιώγα)

Ποτέ δε θα αξίωνα από κανένα λογικό συνάνθρωπο να παρακολουθήσει την ταινία που έχει χαρακτηριστεί ως «το πρώτο Ιρανικό western με βρικόλακες». Όχι, δεν θα ζητούσα ποτέ κάτι τέτοιο αν δεν επρόκειτο για ένα πραγματικό διαμάντι σκηνοθετικής δεξιοτεχνίας. Η Ana Lily Amirpour είναι Ιρανο-αμερικανή και το “A Girl Walks Home At Night” είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο της το οποίο προβλήθηκε στο Sundance Film Festival. Η ιστορία θέλει ένα μοναχικό βαμπίρ να περιφέρεται στους δρόμους της Bad City και εμάς να γινόμαστε μάρτυρες ενός ψυχογραφήματος χαρακτήρων οι οποίοι βρίσκονται αλυσοδεμένοι σε μία εγκαταλελειμμένη πόλη σε πλήρη αποσύνθεση. Η ταινία έχει κάτι από το Τζιμ-Τζαρμουσικό badass με το ασπρόμαυρο σκηνικό του, τις ηλεκτρισμένες μουσικές οι οποίες απογειώνουν τα καρέ και χτίζουν την ένταση, την ερήμωση του τοπίου, τους λιγομίλητους πρωταγωνιστές των οποίων η σποραδική συνδιάλεξη στα πανέμορφα Περσικά προσδίδει μία ακόμα στρώση απόκοσμου στο έργο. Η ταινία της χρονιάς λοιπόν δείχνει ένα κορίτσι να περπατάει μόνο του ως το σπίτι του.

 

 

 

6.)Bone Tomahawk

(Γιάννης Καψάσκης)

Έχω κάμποσα χρόνια, που δεν πάω σινεμά. Δεν ταιριάζουν τα προγράμματά μας, η σταθερή μου παρέα δεν είναι σινεφίλ και με ενοχλούν ιδιαίτερα τα ultra δυνατά ηχεία. Γενικά με τσιτώνουν οι θόρυβοι σε υψηλή ένταση, είτε πρόκειται για εγγλέζικο metal, είτε για οικοδομικό κομπρεσέρ. Αυτό όμως δεν είναι της παρούσης. Ούτως ή άλλως, σε ένα κείμενο σαν κι αυτό δεν ξέρω κατά πόσο έχει νόημα μια blockbuster ταινία από αυτές που προβάλλονται στις αίθουσες. Αν είναι έτσι, προφανώς και ο νικητής της σεζόν είναι το Star Wars, χαίρω πολύ.  Το νόημα με τις random προτάσεις πάνω στις οποίες πέφτεις κατά τύχη σκρολάροντας το feed σου όπως ετούτη, να είναι ακριβώς αυτό. Τυχαία και απροσδόκητη. Να εμπεριέχουν την πιθανότητα να ανακαλύψεις ένα κρυμμένο θησαυρό.

Το “Bone Tomahawk” είναι η ταινία που δεν είδες στο σινεμά και που αν δεν είσαι τυφλοπόντικας τυμβωρύχος του imdb.com, δε θα ήξερες ότι υπάρχει. Ούτε εγώ είμαι, ούτε εγώ είχα ιδέα και ανακάλυψα την ύπαρξή της από (μάντεψε) μια random πρόταση κάποιου. Ώρα για καρμική ανταπόδοση λοιπόν.

Ο Kurt fuckinRussell είναι 65 χρονών πλέον. Ήταν τέρμα badass από τα 30 του, όταν δραπέτευε από μια δυστοπική Νέα Υόρκη, φαντάσου πόσο δε μασάει τώρα. Και ο σερίφης Franklin Hunt πίστεψε με, δε μασάει μια. Μακριά από τζάμπα μαγκιές που μόνο κάγκουρες επιστρατεύουν και συνοδεύοντας το αγέρωχο στυλ του με well aged συμπόνοια και κατανόηση, ηγείται μιας απελπισμένης αποστολής διάσωσης μιας γιατρού και ενός βοηθού του που έχουν απαχθεί από μια άγρια αγέλη εκφυλισμένων, ημιπρωτόγονων κανιβάλων. Μιλάμε όμως για πραγματικά κακούς καριόληδες και δε θέλω να μιλήσω άλλο γι’ αυτούς, μου χαλάει η διάθεση.

Low budget western, με τα 2/3 της διάρκειας του να κινείται σε ρηχά νερά και απλά να μας γνωρίζει χαρακτήρες. Κι αυτό μόνο και μόνο για να κομματιάσει με κοφτερά κοκάλινα τόμαχωκ τα πάντα στο σοκαριστικό τελευταίο μισάωρο. Ο ρυθμός και το ύφος της ταινίας αλλάζει τόσο δραστικά που νιώθεις να σε κόβουν στα δύο. Oh, wait…

 

 

 

7.) Bridge of Spies

(Άρης Χριστάκης)

Σε τραγικότατη αντίθεση με το 2014, η μεγάλη οθόνη φέτος δεν προσέφερε και καμιά τρομερή συγκίνηση. Κρατώντας μια επιφύλαξη για το νέο reboot/sequel/god knows what του πιο ιστορικού franchise στην ιστορία του κινηματογράφου (για το νέο Star Wars μιλάω ντε) και το Lobster που δεν έχω καταφέρει ακόμα να δω, οι μοναδικές ταινίες που είχαν μια παραπάνω λάμψη ήταν το νέο reboot/sequel/god knows what του Mad Max και το Bridge of Spies του Spielberg. Κάκιστη συγκομιδή.

Αν και το Fury Road έδωσε μαθήματα για το πώς πρέπει να κινηματογραφείται μια ταινία δράσης και ήταν εμπλουτισμένο με όση φαντασία έλειπε συνολικά από όλη την φιλμογραφία του 2015, η ψήφος μου θα πάει στο Bridge of Spies.

Σε μια εποχή που το Hollywood έχει αυτοεγκλωβιστεί στην αναπαραγωγή των ίδιων ιδεών και στερείται δημιουργικού θράσους, μια ταινία όπως το Bridge of Spies καταφέρνει να διασώσει αυτό που έλειπε από την αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία τα τελευταία χρόνια.

Όλοι οι βασικοί Hollywoodοάξονες είναι εκεί: based on a true story/Tom Hanks/ μίξη humour+drama/happy ending. Αυτό όμως που κάνει το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Spielberg στην σκηνοθεσία και των αδερφών Coen στο σενάριο (κάπως πρέπει να χρηματοδοτήσουν τα Inside Llewin Davis τους) ξεχωριστό και ελπιδοφόρο είναι ότι μπορεί να διασκεδάσει οποιονδήποτε. Aπό τον πιο δήθεν σκεπτόμενο κουλτουριάρη, μέχρι το 13χρονο που είδε σε πρώτη προβολή τους Avengers με 2λιτρη κοακόλα και jumbo popcorn ανά χείρας.

Το Bridge of Spies δεν είναι υψηλή τέχνη, αλλά είναι όλα αυτά που αποτελούν την χαμένη υπόσχεση του Hollywood στο κοινό του. Είναι καλογραμμένο, δεν είναι απόλυτα συμβατικό, είναι σκηνοθετημένο με μεράκι, είναι ποιοτική ψυχαγωγία για όλους.

 

 

 

8.) Straight Outta Compton

(Κώστας Χερέκελης)

 

Σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, ‘ὃ γὰρ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θερίσει’, και επειδή ο λόγος του χριστιανισμού προφανώς και είναι κάτι παραπάνω από νόμος, φέτος γινήκαμε μάρτυρες ενός καλιφορνέζικου θαύματος.

Στο τέλος του ‘Straight Outta Compton’ βλέπουμε τον Kendrick Lamar να μιλά για το πώς οι NWA ήταν κάτι παραπάνω από μουσική γι’αυτόν, και φρόντισε να τους κάνει κάτι παραπάνω από περήφανους, ανταποδίδοντας τη χάρη.

Το ‘To Pimp A Butterfly’ ίσως και να είναι ο χιπ-χοπ δίσκος της τελευταίας πενταετίας με χαρακτηριστική ευκολία, κι αν δεν έχετε χτυπηθεί ακόμα απ’το hypetrain, δώστε μια προβολή στην ταινία – ύμνο για τους NWA, και κατόπιν πατήστε play στο τελευταίο πόνημα του Kendrick για την απόλυτη hood εμπειρία στη ζωή.

 

 

 

9.) Star Wars : Episode VII – The Force Awakens

(Σοφία Πυργιώτη)

Διαβάστε εδώ το αναλυτικό report.

 

 

 

+1.) Kung Fury

(όλος ο πλανήτης)

 

Μάθε μπαλίτσα.