Οι ακροατές της σύγχρονης mainstream μουσικής είναι εγκεφαλικά νεκροί

niki2

Για να ξεκινήσουμε εξηγώντας κάποια απλούστατα πραγματάκια ώστε να αποφύγουμε παρεξηγήσεις:

1) εσύ αγαπητέ φίλε/φίλη αναγνώστη/αναγνώστρια που έκανες κλικ (και ήδη ξεκινάς να γράφεις σχόλιο από κάτω, χωρίς να έχεις διαβάσει 2 αράδες) περιμένοντας ένα άρθρο βουτηγμένο στο μίσος προς αυτούς που ακούν ραδιοφωνικά χιτάκια  και ανεβοκατεβάζουν μουσικές κυβερνήσεις στα charts (θεωρώντας πως τους προσβάλω), λυπάμαι αλλά έπεσες έξω περισσότερο από τις εκτιμήσεις για ανάπτυξη στην ελληνική οικονομία.

2) εσύ αγαπητέ φίλε/φίλη αναγνώστη/αναγνώστρια που έκανες κλικ (και ήδη τρίβεις το γεννητικό σου όργανο από ηδονή) περιμένοντας ένα άρθρο που “επιτέλους θα πει τα πράγματα με το όνομα τους” επειδή “εμείς ακούμε ποιοτική μουσική και είμαστε νοητικά ανώτεροι“, λυπάμαι αλλά δεν θα βρεις κάτι τέτοιο εδώ. Αν θες κάτι τέτοιο, ψάξτο σε site με τίτλους άρθρων “10 λόγοι που οι μεταλλάδες είναι τα πιο αγνά παιδιά στην πιάτσα” και ικανοποιήσε την καύλα σου για αυτοεπιβεβαίωση.

Ας μπούμε στο ψητό τώρα.

Προφανώς και υπήρχε ανέκαθεν κόσμος και κοσμάκης που άκουγε mainstream μουσική στο ράδιο, στην TV, στα clubs και εννοείται πως θα συνεχίσει να το κάνει εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν. Δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό σε αυτό, αντιθέτως εξυπηρετεί την διαφορετικότητα. Σκέψου πόσο σπασαρχίδες θα είμασταν όλοι εάν το 99% του πληθυσμού άκουγε πειραματικό avant garde post rock.

Οπότε που είναι το “σφάλμα” θα ρωτήσετε.

Απλά ανατρέξτε στο παρελθόν και δείτε (ας πούμε στα 70’s) ποια τραγούδια φιγούραραν στην κορυφή των charts. Ενδεικτικά παραθέτω τα παρακάτω:

1. “You Light Up My Life”Debby Boone
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: October 15, 1977

2. “Tonight’s The Night (Gonna Be Alright)”Rod Stewart
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: November 13, 1976

3. “Le Freak”Chic
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: December 9, 1978

4. “How Deep Is Your Love”Bee Gees
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: December 24, 1977

5. “I Just Want To Be Your Everything”Andy Gibb
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: July 30, 1977

6. “Silly Love Songs”Wings
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: May 22, 1976

7. “Let’s Get It On”Marvin Gaye
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: September 8, 1973

8. “Night Fever”Bee Gees
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: March 18, 1978

9. “Tie A Yellow Ribbon Round The Ole Oak Tree”Dawn Featuring Tony Orlando
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: April 21, 1973

10. “Shadow Dancing”Andy Gibb
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: June 17, 1978

11. “Stayin’ Alive”Bee Gees
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: February 4, 1978

12. “Hot Stuff”Donna Summer
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: June 2, 1979

13. “You’re So Vain”Carly Simon
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: January 6, 1973

14. “Play That Funky Music” – Wild Cherry
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: September 18, 1976

15.”My Sharona” - The Knack
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: August 25, 1979

16.”Killing Me Softly With His Song”Roberta Flack
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: February 24, 1973

17. “Best Of My Love” - The Emotions
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: August 20, 1977

18. “The Way We Were” - Barbra Streisand
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: February 2, 1974

19. “A Fifth Of Beethoven”Walter Murphy & The Big Apple Band
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: October 9, 1976

20. “I Will Survive”Gloria Gaynor
Hot 100 Peak Position: 1, Peak Date: March 10, 1979

Τώρα, συγκρίνετε την ποιότητα των συγκεκριμένων με το τι κυριαρχεί στην κορυφή των καθολικών προτιμήσεων τα τελευταία χρόνια. Μιλάμε για μια μουσική βιομηχανία (η οποία προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατηθεί ζωντανή στην εντατική) η οποία έχει υπνωτίσει το ήδη διαφορετικά σκεπτόμενο κοινό με ηλίθια τραγούδια. Ένα κοινό που καταναλώνει πληροφορίες και νότες χωρίς να πολυδίνει σημασία στην σημειολογία, δεν αγοράζει και δεν επεξεργάζεται μουσική έτσι όπως συνέβαινε μια φορά και ένα καιρό. Πόσα πραγματικά αξίζουν; 1 στα 10; Το πολύ. Η ηλιθιότητα πουλάει και το χειρότερο είναι πως ο καταναλωτής δεν το καταλαβαίνει. Θεωρεί πως είναι φυσιολογικό πλέον να απολαμβάνει ένα τραγούδι που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν γελοίο.

Δεν φταίει αυτός όμως. Εν μέρει.

Δηλάδή από την μια πλευρά τα τσακάλια με τα κοστούμια βρίσκουν όλο και περισσότερα ψαράκια στον βυθό που εξακολουθούν να τσιμπούν το δόλωμα (γιατί είναι cool, είναι must) και από την άλλη έχεις μια μάζα που συμπεριφέρεται σαν ζόμπι που απλά κυριαρχεί η πείνα για εγρήγορση και στιγμιαία ικανοποίηση για το…τίποτα.

Πάρτε για παράδειγμα το γεγονός πως το Blackstar του David Bowie κατάφερε να ανέβει στην κορυφή του Billboard Top 200 Albums και να ρίξει την Adele και τον πιο μοσχοπουλημένο δίσκο των τελευταίων ετών. Θεωρείτε πως εάν ο Bowie ήταν ακόμα ζωντανός, ο τελευταίος (εντελώς αντί mainstream) δίσκος του θα κατάφερνε να χτυπήσει κορυφή; Θα έμπαινε στην δεκάδα (υποθέτω κάπου ανάμεσα στις θέσεις 10 με 7) το πολύ και το παραμύθι θα έληγε εκεί. Ο κόσμος θα συνέχιζε να αγοράζει κώλους που κουνιούνται, gangsta σκληρούς τύπους και pop boy bands που κρατούν κιθάρες και θεωρούν τους αυτούς τους πολύ “rock” άτομα. Κι όμως το “πέθανε, άρα πρέπει να το πάρω” δίνει αυτομάτως στον κόσμο μια αίσθηση για ολοκλήρωση. Πέθανε, άρα πρέπει. Κι ας το ακούσει σχεδόν μια φορά στην ζωή του.

Οπότε, μην ρίχνετε καντήλια. Δεν ρίχνω αποκλειστικά την ευθύνη στις μάζες. Είναι θύματα της εποχής, είναι εύκολο να μπουν στο μαντρί και να θεωρήσουν φυσιολογικό αυτό που μερικές δεκαετίες πριν θα ήταν αφορμή για να γελάμε ενώ πίνουμε μπύρες. Το θέμα είναι πως είναι στο χέρι της μάζας το εάν θα δραπετεύσει. Χλωμό,ε;

Πάω να βάλω μια Ariana Grande να ξεσκάσω (κοπελάρα μου).

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.