Η αντεπίθεση του νέου ελληνικού alternative rock

deaf

Εν πολλοίς εμπίπτει στο πεδίο της κοινωνιολογικής έρευνας. Το πώς μια μουσική τάση ξεκινά από μια συγκεκριμένη περιοχή, υπό δεδομένες συνθήκες, από ομάδες με παρόμοια δημογραφικά χαρακτηριστικά και εξαπλώνεται, έχει μελετηθεί σχεδόν για όλες τις φορές που κάποια μουσική επανάσταση εξεδήλωσε δυναμικά την ύπαρξη της.

Από την αλλαγή στην κατασκευή των οργάνων για ορχήστρες το 1880, στη γέννηση του punk στην Αγγλία στα τέλη των 70’s, οι βασικές αρχές του μοτίβου συμπίπτουν.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει στη χώρα μας από την αρχή των 2010’s και μετά. Το πεδίο του rock ‘n’ roll δεν είναι πλέον παρθένα περιοχή (στο μεγαλύτερο του μέρος τουλάχιστον), οπότε δε μιλάμε για κάτι καινούριο σαν τεχνοτροπία, όμως τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της alternative αναβίωσης που ουκ ολίγα underground σχήματα έχουν μετουσιώσει σε πραγματικότητα, συναντά όλα τα κριτήρια ενός νέου κύματος.

Το alternative rock των 90’s διέγραψε μια περίεργη καμπύλη. Κυριάρχησε τον καιρό της ακμής του, όταν όμως οι πρωτοπόροι ήρωες (είτε οι grunge εκπρόσωποι, είτε οι progressive) έκαναν τον κύκλο τους, η θέση καλύφθηκε από indie σχήματα, που είτε δεν είχαν το δυναμικό ήχο, είτε ακολούθησαν πρότυπα περασμένων δεκαετιών. Σε κάθε περίπτωση, ότι ήταν κιθαριστικό και heavy άφησε την εποχή να το προσπεράσει και περίμενε. Ενδεχομένως να ξαναγεννηθεί στην Ελλάδα αυτή την περίοδο;

Θα ήθελα να το πιστεύω. Τουλάχιστον οι 3 εκπρόσωποι που ακολουθούν μου δίνουν υπεραρκετούς λόγους να το κάνω, μιας και κυκλοφόρησαν πρόσφατα albums με ξεκάθαρο στίγμα, δυναμική προσέγγιση και υλικό φτιαγμένο να αφήσει το underground πίσω του.

 

10 Code

Η πρώτη σπίθα. Το “Swilflets”  κυκλοφόρησε αρχές του 2016 και για τα δεδομένα του κύματος που μιλάμε, αυτό λογίζεται ως παλιό album. Καλοδουλεμένο και ευθύ, άφησε καλές εντυπώσεις από την πρώτη στιγμή και πως να γινόταν διαφορετικά, όταν τα καλά φωνητικά ισορροπούν πρωταγωνιστικά με τις κιθάρες και αυτό το πιο στρωτό Faith No More πράγμα καταφέρνει να δώσει και καλές συνθέσεις;

 

Deaf Radio

Οι αρτίστες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα album που μπορείς να προτείνεις χωρίς κανένα άγχος, καθώς είναι βέβαιο ότι έχει χαρακτήρα και ακόμα κι αν δε συμπέσει με τα γούστα του άλλου, κάνει ξεκάθαρο ότι αυτά τα παιδιά ξέρουν που πατάνε. Το “Alarm” είναι μια ολοκληρωμένη πρόταση και για όσους λατρεύουν τις παραπομπές, εδώ βρίσκεται ο Ian Curtis να κάνει φωνητικά για τους Queens Of The Stone Age. Υποθέτω όμως οι ίδιοι θα έχουν βαρεθεί να το ακούνε, οπότε ας το σταματήσουμε εδώ, τι λέτε;

 

Breath After Coma

Οι ήρωες των stages. Στα δικά μου αυτιά, οι πιο ξεκάθαροι και αποτελεσματικοί εκ των τριών, με το album “Leaders” να πιάνει στόχο με κάθε νότα. Εραστές του Seattle, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και με φήμη πως οι live εμφανίσεις είναι το φόρτε τους. Το υλικό που προοδευτικά χτίζεται προς κορυφώσεις προφανώς προσφέρεται για κάτι τέτοιο, το οποίο εάν ισχύει είναι το μόνο βιογραφικό που χρειάζεται μια rock n roll μπάντα.

Το παραπάνω κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο blog G.R.A.F.I.A.S.

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο