Η χαμένη τέχνη του να είσαι music opinion leader

tool

Τις προάλλες ενώ ήμουν σε σχετικά χαλαρή φάση, χτυπάει το κινητό μου. Κοιτάω ποιος είναι και αφού βλέπω πως με καλεί ένας  φίλος και όχι η τράπεζα ή ο local τοκογλύφος (το ίδιο και το αυτό δηλαδή), το σηκώνω.

– Έλα ρε, τι λέει;

-Εδώ,αράζω. Εσύ;

-Πήρα να σε ευχαριστήσω ρε.

(Σε εκείνο το σημείο, άρχισα να σκέφτομαι για ποιο λόγο μπορεί να μου πει ευχαριστώ κάποιος αφού η τελευταία καλή πράξη που έκανα είναι τότε που βρήκα την χαμένη κασετίνα της Ελενίτσας στο δημοτικό και έγινα hero για μια ώρα.)

-Για ποιο πράγμα ρε;

-Είσαι μπροστά από την εποχή σου.

(Οk, η αλήθεια είναι πως κορδώθηκα λίγο εδώ. Το παραδέχομαι.)

-Τι έγινε;

-Να σαι καλά που επέμενες να ακούσω Tool. Μαλάκα, γαμάνε!

Σε εκείνο τη σημείο μπορούσα να πετάξω γραφικές ατάκες τύπου “προφανώς και οι Tool μας κάνουν σεξ στο μυαλό“, “καλά, εσύ τώρα το κατάλαβες;” και άλλα τέτοια όμορφα αλλά μου σκαλώθηκε μια σκέψη στο μυαλό.

Αυτό που εγώ και εσύ θεωρούμε δεδομένο, αρχίζει να γίνεται κατανοητό από κάποιον άλλον. Το οποίο εξαιτίας της βαρύτητας που έχει το όνομα του συγκροτήματος, είναι ανάλογο με το (π.χ.) Game Of Thrones. Εάν κάποιος το ανακάλυπτε τώρα θα είχε την ίδια αντίδραση με αυτή που προκαλούν οι οργασμικές ακροάσεις του Lateralus. Το κλειδί είναι όμως η ανακάλυψη.

Η αλήθεια είναι πως προσπαθούσα αρκετά χρόνια να περάσω στον συγκεκριμένο φίλο (με προπαγανδιστική διάθεση θα έλεγα) την εντύπωση πως οι Tool είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα σε αυτόν τον πλανήτη (μαζί με το bacon). Και το γεγονός πως αυτός δεν ανταποκρίνονταν, με πείσμωνε ακόμα περισσότερο. Αλλά δεν έπεφτα πάνω του σαν κτήνος. Το έπαιζα cool και με κάθε ευκαιρία, πέταγα και μια ατάκα τύπου “ναι, είναι δισκάρα το τάδε, ακριβώς σαν το Aenima“. Σε εκείνο το σημείο λοιπόν, μίσησα λιγάκι τον εαυτό μου.

Για ποιο λόγο γίνομαι τόσο σπαστικός μουσικός καριόλης; Γιατί με το ζόρι να πείσω κάποιον να ακούσει και να εκτιμήσει (στον ίδιο βαθμό) αυτό που εγώ θεωρώ το Ιερό Δισκοπότηρο; Αυτός την βρίσκει με κλασσικό ατόφιο μέτσαλ των 80’s και εγώ με 90’s alternative ήχους. Διάολε, κατέληξα να είμαι ένας Γκέμπελς της μουσικής;

Καλώς ή κακώς έχουμε την ανάγκη να ανήκουμε κάπου και να γίνεται η γνώμη μας αποδεκτή. Είναι κάτι υπαρξιακό το οποίο έχει εμφυτευτεί μέσα μας και πρέπει να μάθουμε να το χειριζόμαστε. Όταν ανακαλύψω ένα καινούργιο συγκρότημα, θα βγω να το φωνάξω στο δρόμο, στο Ίντερνετ, μπορεί ακόμα και να το πω στον αντιπαθέστατο περιπτερά της γειτονιάς μου. Μόλις ένας από αυτούς που ακούσουν την πρόταση μου, πει πως είχα δίκιο, θα αισθανθώ μια δικαίωση. Η οποία εν μέρει αντανακλά πάνω στην λογική του “σας τα έλεγα εγώ, το βρήκα πρώτος” αλλά η αλήθεια είναι πως έχει βαθύτερο νόημα. Είναι απλά είναι η συνειδητοποίηση πως και κάποιος άλλος αισθάνεται αυτό που νιώθεις και εσύ. Και πραγματικά είσαι χαρούμενος που το μοιράστηκες μαζί του. Από εκεί και πέρα θα το συζητήσετε, θα τσακωθείτε πάνω σε αυτό και θα ολοκληρωθεί μέσα σου η έννοια του I belong somewhere.

Αφού λοιπόν αποφάσισα από εδώ και πέρα να μην γίνω ένα ξεδιάντροπο παπαγαλάκι το οποίο  θα φωνάζει “ακούστε αυτό και αυτό” δεξιά και αριστερά (αλλά να συγκρατώ την μανία μου να προπαγανδίζω), εμφανίζεται ο φίλος και στην ουσία μου λέει πως τελικά η κατήχηση που του έκανα επί χρόνια, έπιασε τόπο.

Τώρα φταίω εγώ να προχωρήσω στο επόμενο βήμα που λέγεται Mastodon ή να κάτσω στα αυγά μου;

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.