Οι Deafheaven το λένε “New Bermuda”, εγώ το λέω ερωτική σημειολογία στα 250 bpm

deaf2

Πόσο απλή είναι η μουσική για σένα;

Σαν διαδικασία, όχι σαν τέχνη. Να πέσει στα χέρια σου ένας δίσκος (με οποιονδήποτε τρόπο, δε με νοιάζει), να τον ακούσεις ολόκληρο κάμποσες φορές, να αποφασίσεις αν σου αρέσει;

Είναι η ενστικτώδης αντίδραση του οργανισμού σου στο ερέθισμα; Εισήλθε κάτι στον ακουστικό σου πόρο, έτυχε να είναι σε αρμονία με τα εγκεφαλικά σου κύματα εκείνη τη στιγμή και αυτομάτως εγκρίθηκε; Το τσέκαρες, πέρασες καλά κάνοντάς το και έτσι απλά βρήκες ακόμα ένα album να αγαπήσεις;

Ναι, λειτουργεί και έτσι. Μου έχει συμβεί κι εμένα κάποιες φορές. Με μερικούς συμπαθητικούς δίσκους.

Αλλά με κανέναν από τους σπουδαίους.

Για μένα βλέπεις, δεν είναι τόσο απλό. Η αρτιότητα, η απόλαυση και το groove θα πρέπει να ματσαριστούν από αίσθηση περιπέτειας, συγκεκριμένα ρίσκα που πρέπει να πάρει ο καλλιτέχνης και διανοητική πρόκληση. Δε θα σε αγαπήσω αν μου το κάνεις προφανές.

Και πιστεύω ότι θα αγαπήσω το “New Bermuda”.

Οι Deafheaven ήταν πάντοτε δύσκολη περίπτωση. Είναι ετερόκλητοι, είναι ακραίοι, είναι ιντριγκαδόρικοι.  Στην αρχή της γνωριμίας μας αποφάσισα να το χειριστώ αυθόρμητα. Να αφήσω τη μουσική να καθορίσει τι θα συμβεί ανάμεσά μας. Την καρδιά και όχι το μυαλό. Αυτό μου άφησε ένα ευχάριστο μούδιασμα σαν τελική αίσθηση.

«Ενδιαφέρον, αλλά δεν είμαι εντελώς σίγουρος».

Πλέον δεν κάνω το ίδιο λάθος.

Αυτό το φετινό, δεν είναι δίσκος. Είναι άσκηση στη σημειολογία. Ενώ το ακούω και οι ήχοι κυλούν ευχάριστα, το μυαλό μου σπινάρει ασταμάτητα. Μου έρχονται κύματα πληροφορίας, ερμηνεύονται και καταχωρούνται, ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να βρω τις συνδέσεις. Οξύνει τον εγκέφαλο το να ψάξω να βρω πως συνδυάζεται το hip με το black, το post με το thrash. Τι σκέφτεται ο McCoy όταν τα έγραφε, πως το φανταζόταν σαν ολοκληρωμένο έργο, τι νομίζει ότι κάνει κάθε φορά που παίζει στη σκηνή;

Είναι σαν ένας μουσικός κύβος του Rubik, έχει πολλά διαφορετικά χρώματα, που μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο και εγώ πρέπει να βρω τη θέση του καθενός για να το λύσω, επειδή το σύνολο είναι όλα αυτά μαζί, αλλά ξεκάθαρα όχι τα ίδια.

Αν είσαι ένας ευθύς blackster είναι απλά τα πράγματα, είτε σου κάνει αυτό που ακούς, είτε όχι. Αν είσαι όμως σαν εμένα, είναι η διαδικασία στην οποία σε βάζει που παρέχει αξιολόγηση για το καλλιτέχνημα. Το να ψάξω να βρω τη σύνδεση μεταξύ όλων αυτών, θρέφει τους εγκεφαλικούς μου νευρώνες, σχεδόν όσο και η Τέχνη μου θρέφει την ψυχή.

Είναι μια συναρπαστικά ασταμάτητη διαδικασία, το πώς μπαίνουν το ένα θέμα μέσα στο άλλο. Το σκεφτόμουν ενώ το άκουγα, το ξανασκεφτόμουν τις στιγμές της ησυχίας και ύστερα το σκεφτόμουν ακόμα περισσότερο.

«Κι αν οι ρυθμοί ήταν αλλιώς, αν τα κοψίματα ήταν αλλιώς, αν η φωνή ήταν αλλιώς, θα μου ταίριαζε ευκολότερα; Αν το τάδε σημείο κρατούσε λιγότερο και το δείνα περισσότερο;»

Πως θα μου ήταν πιο κατανοητό; Επειδή όμως δε μπορώ να το φέρω στα δικά μου μέτρα, θα πρέπει να αναβαθμίσω τη μεθοδολογία μου και να δουλέψω με αυτό που έχω. Με αυτό που μου δίνει ο καλλιτέχνης.

Ίσως ακούγεται αγχωτικό, αλλά είναι μια διαδικασία που απολαμβάνω, σαν να λύνω ένα παζλ που απεικονίζει κάτι όμορφο. Υποθέτω αυτή είναι η χημεία που έχω με τους Deafheaven, είναι η φυσική μας ισορροπία τέτοια. Με γοητεύει το ασυμβίβαστο του προϊόντος. Δε με αντιμετωπίζει σαν πελάτη, ώστε να μου δώσει αυτό που χρειάζομαι. Απλά αφήνει μπροστά μου αυτό που έφτιαξε και είναι στο δικό μου χέρι το τι θα κάνω με αυτό. Είναι η ιδανική ερωτική σχέση.

«Αυτό είμαι, αν το θέλεις είναι δικό σου».

Μόνο ένα ανασφαλές μωρό, που έχει ανάγκη να το φροντίζουν συνεχώς θα άφηνε κάτι τέτοιο να του ξεφύγει…

 

Tο παραπάνω κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο blοg G.R.A.F.I.A.S.

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο