Η δημοκρατία της πνευματικής παρακμής ζει και βασιλεύει στην TV σου

jumbo

Η γνωστές (πλέον) διαφημίσεις των Jumbo, δεν προκαλούν κάποια έκπληξη. Το αντίθετο: από τη στιγμή που στο παρελθόν έχουμε λάβει δείγματα σχετικά με το καλλιτεχνικό γούστο μιας εταιρείας στον τομέα της διαφήμισης, δεν υπήρχαν υψηλές απαιτήσεις για το μέλλον. Πιο πιθανό θα ήταν η μεταμόρφωση των πεζοδρομίων ώστε να είναι πιο φιλικά προς τα ΑΜΕΑ π.χ. παρά μια πιο ταπεινή και ποιοτική στροφή στα σποτάκια που τυφλώνουν το μυαλό μας καθημερινά στην τηλεόραση.

Μπορώ να ακούσω από τώρα τις φωνές από το βάθος να φωνάζουν “αφού σε χαλάει, μην ασχολείσαι μαζί τους και κατά συνέπεια μην τις παρακολουθείς”. Κατανοητό και λογικό. Από τη στιγμή που ζεις σε μια κοινωνία που είναι σε μεγαλύτερη σήψη από κομμένο πόδι στρατιώτη στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, ξέρεις με τι έχεις να κάνεις. Μέχρι που εμφανίζονται κάποια όρια.

Καλώς ή κακώς ζούμε σε ένα καπιταλιστικό σύμπαν, εταιρείες, προιόντα και υπηρεσίες  φτάνουν στα αυτιά και τα μάτια σου με ρυθμό δίκασης των Slayer και σίγουρα ο κάθε CEO μπορεί να διαλέξει όποιον τρόπο θέλει (όσο κακόγουστος και εμετικός και αν είναι) για να σε παρακινήσει ώστε να προσθέσεις και άλλα μηδενικά στον τραπεζικό του λογαριασμό. Το ξέρουμε το παιχνίδι. Έτσι ήταν και έτσι θα είναι.

Τα αδηφάγα πλοκάμια του συστήματος όμως, δεν μπορούν να προσποιηθούν πως είναι φορείς κοινωνικής αφύπνισης. Ο πιο απλός λόγος είναι πως δεν γίνεται να σε πιστέψουμε κύριε. Όταν προσπαθείς να πουλήσεις ιστορίες περί ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα μέλη της κοινωνίας που ακόμα σκέφτονται με το μυαλουδάκι τους, γνωρίζουν πολύ καλά πως στο βάθος του τούνελ κρύβονται τα λεφτά και μόνο τα λεφτά. Νιώθεις πως οι καιροί αλλάζουν και προσπαθείς να γίνεις πιο προοδευτικός για να προσελκύσεις περισσότερους πελάτες. Στοχεύοντας σε προοδευτικό κοινό το οποίο έχει ακόμα κριτική σκέψη, πιθανότατα δεν προτιμάει το μαγαζί σου εξαιτίας αισθητικών και εργασιακών (αυτό είναι μια ακόμα μεγάλη κουβέντα που πρέπει να γίνει κάποια στιγμή) λόγων και καταλαβαίνει πως δεν γίνεται ξαφνικά να φτιάξεις χαβιάρι με σως μανταρινιού αγοράζοντας υλικά από την λαική της γειτονιάς σου.

Προφανώς και όλα αυτά είτε τα έχεις σκεφτεί, είτε στα έχουν επισημάνει αλλά τα έκανες μπαλάκι σουτάροντας τα στον κάλαθο των αχρήστων.

Διότι το moto της κακής διαφήμισης που καταφέρνει να κρατάει το όνομα σου ζεστό στην αγορά, παρά τα όσα λέγονται, σου ταιριάζει καλύτερα. Ίσως σαν κοινωνία να μας αξίζει κάτι τέτοιο. Ιδέες προχειροφτιαγμένες με ουσία φούσκας, έτοιμες για κατανάλωση παρά τον προσβλητικό τους χαρακτήρα. Ας γυρίσουμε πλευρό και ας κοιμηθούμε τον ύπνο του δικαίου. Εξάλλου, έχει μπάλα απόψε. Χεστήκαμε.

Υ.Γ.: Το να περιγράψουμε αναλυτικά τις διαφημίσεις και το τι υποτίθεται πως πρεσβεύουν, θα ήταν τουλάχιστον χρονοβόρο αν όχι γελοίο. Όποιος έχει μυαλό, καταλαβαίνει.

 

Πολίτης Κάιν


Ο Πολίτης Κάιν δεν είναι ρατσιστής. Σας μισεί όλους το ίδιο.