Η καγκελάριος οφείλει να αντιληφθεί ότι δεν υπάρχει χρόνος

mer

Η Άνγκελα Μέρκελ βρίσκεται στη θέση της καγκελαρίου της Γερμανίας εδώ και 15 ολόκληρα χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτού του πολιτικού ταξιδιού έχει διαχειριστεί μεγάλο αριθμό κρίσεων με πιο σημαντική αυτή της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης καθώς κάθε απόφαση που πάρθηκε είχε πάντα τη δική της υπογραφή. Η καγκελάριος κατηγορήθηκε για τα σκληρά προγράμματα λιτότητας που διόγκωσαν τα ήδη μεγάλα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι χώρες που τα εφήρμοσαν και η θέση της στην ιστορία θα έχει πάντα ένα ερωτηματικό δίπλα από το όνομα της.

Όμως κατά τη διάρκεια της πολιτικής της καριέρας, η Μέρκελ έχει κατηγορηθεί από τους πολιτικούς της αντιπάλους για κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Το γεγονός ότι καθυστερεί χαρακτηριστικά να λάβει τις κρίσιμες και μεγάλες αποφάσεις. Τη χαρακτηρίζει η ανασφάλεια, η αναποφασιστικότητα και κυρίως ο φόβος για να αναλάβει το βάρος της ευθύνης σε περίπτωση αποτυχίας. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι ο τρόπος που ασκεί πολιτική η Μέρκελ κατά κύριο λόγο, δε βασίζεται στις προγραμματικές της δεσμεύσεις αλλά στις απόψεις της κοινής γνώμης. Οτιδήποτε μπορεί να την καταστήσει μη αρεστή στο εκλογικό της ακροατήριο απορρίπτεται με συνοπτικές διαδικασίες και τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων αποτελούν την πυξίδα με την οποία προχωρά.

Η τακτική αυτού του είδους μπορεί να ευδοκιμεί σε πολλές περιπτώσεις και η Μέρκελ πάντα να κερδίζει έχοντας ως σύμμαχο τον χρόνο που κερδίζει μέσω της καθυστερημένης λήψης αποφάσεων. Όμως, η ηγέτιδα της Ευρώπης αυτή τη φορά έχει την ατυχία να διαχειριστεί μία ασύμμετρη απειλή, μία πανδημία τεραστίων διαστάσεων η οποία δεν έχει αντίκτυπο μόνο στην υγεία των πολιτών αλλά και στην οικονομία της Γηραιάς Ηπείρου.

Σε αντίθεση με την κρίση χρέους που έπληξε τις πιο αδύναμες οικονομίες της Ευρωζώνης την περασμένη δεκαετία, η πανδημία του Covid-19 πλήττει όλες τις χώρες της νομισματικής ένωσης δίχως να κάνει διακρίσεις. Η οικονομία όλων των χωρών θα εισέλθει σε ύφεση, το χρέος τους θα αυξηθεί και αρκετές θέσεις εργασίας θα τεθούν σε κίνδυνο. Άρα, είναι αυτονόητο ότι οι κρατικοί μηχανισμοί ξεχωριστά αλλά και οι θεσμοί της Ευρωζώνης συλλογικά, πρέπει να δράσουν άμεσα ώστε οι οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας να είναι όσο το δυνατόν πιο ανώδυνες.

Μέχρι στιγμής η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει συμβάλει με την αποδέσμευση 750 δισεκατομμυρίων ευρώ για την επαναγορά δημόσιου και ιδιωτικού χρέους και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αναστείλει τους κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας του Συμφώνου Σταθερότητας. Το βασικό όμως μέσο αντιμετώπισης της ύφεσης θα αποτελέσουν τα αποκαλούμενα covid bonds τα οποία θα είναι ευρωπαϊκά ομόλογα μέσω των οποίων θα υπάρξει η δυνατότητα δανεισμού όλων των χωρών του ευρώ με το ίδιο χαμηλό επιτόκιο, κάτι που θα έχει ως στόχο να μην εκτροχιασθεί το δημόσιο χρέος τους σε περίπτωση που το κόστος δανεισμού από τις αγορές αυξηθεί σημαντικά.

Η συγκεκριμένη λύση βρίσκει πολλούς υποστηρικτές σε ολόκληρη την Ευρώπη μιας και είναι ανάγκη με κάθε τρόπο να αποφευχθεί μία ύφεση που θα ξυπνήσει τις μνήμες του 2009 και του 2010. Δυστυχώς όμως η τύχη των covid bonds βρίσκεται στα χέρια της Μέρκελ η οποία για άλλη μία φορά καθυστερεί να λάβει μία ιδιαίτερα σημαντική απόφαση. Πήγες από τη Γερμανία και την Ολλανδία διαρρέουν ότι οι δύο χώρες δεν πρόκειται να δεχθούν την έκδοση αυτού του τύπου ομολόγων και προτιμούν τη χρηματοδότηση των χωρών που πλήττονται από τον Covid-19 από το ταμείο του ESM.

Τα διπλωματικά παιχνίδια τη δεδομένη χρονική στιγμή και η ατολμία του γερμανικού παράγοντα μπορεί να έχουν καταστροφικά αποτελέσματα για το ευρωπαϊκό οικονομικό οικοδόμημα. Η Μέρκελ οφείλει να εμφανιστεί, να παρουσιαστεί τολμηρή και έστω για μία φορά να βάλει το ευρωπαϊκό πάνω από το γερμανικό και το προσωπικό της συμφέρον. Οποιαδήποτε άλλη κίνηση θα την καταστήσει για άλλη μία φορά υπεύθυνη για την ύφεση της Ευρωζώνης, ενώ δεν πρέπει να ξεχνά κανείς το γεγονός ότι οι αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία από την πανδημία του Covid-19 μπορεί να είναι μεγαλύτερες ακόμα και από αυτές της κρίσης του 2008.

Parker George


Wannabe δημοσιογράφος, με επαναστατικές ρίζες σφυρηλατημένες στην Αβάνα. Ξεχασμένος σε μια γωνιά του ευρωπαϊκού νότου.