Η Κούβα είχε τον Φιντέλ της (ο υπόλοιπος κόσμος τι είχε;)

fidel

Ο ‘’στυγνός’’ δικτάτορας Φιντέλ Κάστρο μπορεί να μην είναι πια μαζί μας, όμως συνεχίζει να απασχολεί την κοινή γνώμη με τα πεπραγμένα και την κληρονομιά που άφησε πίσω του. Η κριτική που ασκείται προς το πρόσωπο του είναι πάνω από όλα αναγκαία αλλά ταυτόχρονα έχει και χαρακτηριστικά υποκρισίας από την απέναντι πλευρά της ιστορίας. Γιατί μπορεί ο Φιντέλ να κυβέρνησε για περίπου 50 χρόνια χρησιμοποιώντας και ολοκληρωτικές μεθόδους, όμως είναι ανάγκη να παρουσιαστούν και τα πεπραγμένα των αντιπάλων του.

Κούβα: Το καθεστώς του Φιντέλ κατηγορείται από τους διεθνείς οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων για συνεχή παραβίαση τους. Σωστά. Υπάρχουν φυλακίσεις αντιφρονούντων, έλεγχος του τύπου και έλεγχος των συναθροίσεων. Προφανώς και μέσω αυτών των πρακτικών παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα ήταν λάθος να μην παραδεχθεί κανείς πως είναι ολοκληρωτικού χαρακτήρα.

Ας δούμε όμως τι συνέβαινε την ίδια περίοδο και στον αποκαλούμενο ελεύθερο κόσμο.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αμέσως μετά το τέλος του πολέμου ξέσπασε ένα κύμα αντικομμουνισμού. Αυτό εκφράστηκε κατά κύριο λόγο μέσω του μακαρθισμού, που αποτελούσε τις διώξεις πολιτών με την κατηγορία ότι ήταν κομμουνιστές. Άνθρωποι έπεφταν θύματα παρακολούθησης, σύρονταν σε δίκες δίχως στοιχεία και αρκετοί βρέθηκαν σε φυλακές μόνο και μόνο για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις.

Την ίδια περίοδο, κατά τη διάρκεια του αγώνα των πολιτικών δικαιωμάτων, αφροαμερικανοί πολίτες έπεφταν θύματα βίας, άλλοι δολοφονήθηκαν, ενώ οι πρακτικές καταστολής ήταν ιδιαίτερα σκληρές. Ακόμα και σήμερα, αφροαμερικανοί πολίτες δολοφονούνται εν ψυχρώ από τις δυνάμεις καταστολής σε εγκλήματα ρατσιστικού μίσους. Πάντως, στην Κούβα του Φιντέλ, άνθρωποι όλων των φυλών ζουν αρμονικά μεταξύ τους.

Στη Νότια Αφρική, το άπαρτχαιντ χώριζε λευκούς και Αφρικανούς, με τους πρώτους να απολαμβάνουν ιδιαίτερα προνόμια, πολιτικά και κοινωνικά. Ο ηγέτης του κινήματος των Αφρικανών, Νέλσον Μαντέλα, βρέθηκε στη φυλακή για 27 χρόνια με ψευδείς κατηγορίες επειδή αντιτέθηκε στο ρατσιστικό μίσος. Ο Μαντέλα είχε δηλώσει πως ο Φιντέλ αποτέλεσε ένα σύμμαχο στον αγώνα κατά του άπαρτχαιντ.

Στη Χιλή του, δημοκρατικά εκλεγμένου, Σαλβαδόρ Αλιέντε οι ‘’ελεύθεροι’’ της CIA τοποθέτησαν στη θέση του προέδρου το στρατηγό Πινοσέτ ρίχνοντας την αριστερή κυβέρνηση του Αλιέντε την ίδια ώρα που η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, με την ανοχή του ΟΗΕ, επέβαλε ένα από τα σκληρότερα εμπάργκο απέναντι στην Κούβα.

Στην όμορφη χώρα μας, σε καιρό ειρήνης, οι αντιφρονούντες έβλεπαν να υπάρχουν φάκελοι φρονημάτων με το όνομα τους από τις κρατικές υπηρεσίες (μεταξύ αυτών και ο δεξιός αστός Μάνος Χατζιδάκης) και να τους παρουσιάζονται δηλώσεις ιδεολογικής μετάνοιας ενώ περίπου 30.000 πολίτες εξορίστηκαν στα ξερονήσια της Μακρονήσου, της Γυάρου και του Άη Στράτη. Όλα αυτά σε περιόδο δημοκρατίας.

Το ίδιο μοτίβο είχαν ακολουθήσει το καθεστώς Μεταξά και η Χούντα των Συνταγματαρχών με τα βασανιστήρια και τις δηλώσεις ιδεολογικής μετάνοιας να αποτελούν μέρος της καθημερινότητας των αντιφρονούντων.

Όλα αυτά αποτελούν απόδειξη ότι κανένα καθεστώς και κανένα σύστημα δεν είναι τέλειο. Όλα έχουν στιγμές αυταρχισμού. Όμως είναι τουλάχιστον υποκριτικό, κυβερνήσεις όπως του Φιντέλ Κάστρο να εξισώνονται με καθεστώτα όπως του Στάλιν, του Πινοσέτ και των ελληνικών δικτατοριών. Ειδικά όταν το ανθρωπιστικό της έργο ξεπερνά σε μεγάλο βαθμό αυτό των αποκαλούμενων ελεύθερων χωρών.

Γιατί ο Φιντέλ Κάστρο μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά. Όχι όμως για το σύστημα υγείας και παιδείας που παρέδωσε στο λαό της Κούβας τη στιγμή που είχε να αντιμετωπίσει το εμπάργκο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Φιντέλ θα κριθεί από την ιστορία, όμως δίπλα στον Τσε Γκεβάρα θα συνεχίσει να αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επαναστατικές μορφές που γνώρισε η ανθρώπινη ιστορία.

 

Parker George


Wannabe δημοσιογράφος, με επαναστατικές ρίζες σφυρηλατημένες στην Αβάνα. Ξεχασμένος σε μια γωνιά του ευρωπαϊκού νότου.