Η Κρίση σκοτώνει την μελλοντική Τέχνη

future

Το quote είναι γνωστό: “σε περιόδους κρίσης, η τέχνη ανθίζει”.

Δεκτό και κατανοητό. Ανέκαθεν, όταν το “σκοτάδι” έπεφτε πάνω από την ανθρωπότητα, οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν τα δικά τους όπλα είτε σαν μέθοδο εξωτερίκευσης συναισθημάτων είτε με την ιδιότητα της περιγραφής καταστάσεων. Συμβαίνει και τώρα στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι πως μπορούμε να πούμε πως συνέβαινε ανέκαθεν σε τούτο τον τόπο. Κυρίως επειδή πρόκειται για μια χώρα και έναν πληθυσμό σε μόνιμη άρνηση παρακολούθησης του ειδώλου της στον καθρέφτη απέναντι της.

Μιλώντας συγκεκριμένα για οικονιμική κρίση η οποία έχει αρκετά πλοκάμια που τραβούν προς τα κάτω σχεδόν όλο το φάσμα της κοινωνίας, πέρα από τα προφανή, η Τέχνη την συγκεκριμένη χρονική στιγμή υπάρχει, ζει και αναπνέει. Είναι αρκετά δύσκολο, κυρίως εξαιτίας των ιδιαιτεροτήτων της εποχής, να εισβάλει σε αρκετά σπίτια και αυτιά αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Επίσης, δεν χρειάζεστε προστάγματα ως προς το που να κοιτάξετε για να την ανακαλύψετε. Αυτά είναι ιδιαιτέρως υποκειμενικά κριτήρια που ο καθένας κουβαλάει μαζί του – σπάνια τυχαίνει να υπάρχει καθολική αναγνώριση.

Το ζητούμενο είναι τα χρόνια που έρχονται και οι γενιές που θα ζήσουν εδώ που ζούμε κι εμείς. Κυρίως για τα άτομα καλλιτεχνικής φύσης τα οποία – μακάρι να βγω λανθασμένος – θα είναι αρκετά λιγότερα.

Οι δυσκολιές και οι κακουχίες που απλόχερα προσφέρονται σήμερα, έχουν σαν αποτέλεσμα την αλλοίωση ταλέντων, οραμάτων και προοδευτικών σκέψεων που τόσο πολύ χρειαζόμαστε. Οικογένειες έχουν σαν πρώτο μέλημα την επιβίωση ενώ παιδιά απότομα σταματούν να ονειρεύονται και “σκάνε” με κεκτημένη ταχύτητα πάνω στην “σοβαρή” και απαιτιτική πραγματικότητα. Δακρύβρεχτα λόγια; Καθόλου. Ίσως δεν κοιτάς στο σωστό μέρος. Όπως και στην περίπτωση της Τέχνης.

Η οποία εξαρτάται από τις μελλοντικές γενιές. Αυτές οι οποίες είτε μετά από παρότρυνση των γονιών, είτε εξαιτίας προσπάθειας ορθολογισμού των νιάτων από τον περίγυρο τους, θα την εγκαταλείψουν για να “σώσουν” το τομάρι τους από το επικίνδυνο σπορ του να ονειρεύεσαι. Από το καρκίνωμα που λέγεται ρίσκο. Όχι για να καταλήξουν πάμπλουτοι σε ιδωτικά jet αλλά εξαιτίας της πνευματικής τους ανάγκης για δημιουργία. Αυτές τις γενιές λυπάμαι.

Μακάρι η αντίσταση στο κάλεσμα των “σωστών και ηθικών” σειρήνων, εκείνων τις οποίες αν ακολουθήσεις “θα έχεις μια σταθερή οικονομικά” ζωή, να κρατήσει.

Μπορεί να σας καμαρώνουμε από κάπου. Ποτέ δεν ξέρεις.

Πολίτης Κάιν


Ο Πολίτης Κάιν δεν είναι ρατσιστής. Σας μισεί όλους το ίδιο.