Οι Letlive. παίζουν το meta-punk του 2016

let

Όταν η χρονιά ήταν 1977, όσοι μουσικοί είχαν πράγματα που καίγονταν να πουν, το έκαναν με οργή και θόρυβο. Η φασαριόζικη και βαβουριάρα παραμόρφωση, οι άναρχες φωνές και το ακραίο για την εποχή image ήταν αρκετό για να μεταφερθεί το μήνυμα με πειστικότητα.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το ίδιο μήνυμα πρέπει να φτάσει ακόμα πιο μακριά, σε περισσότερους ανθρώπους, σε έναν ήδη υπερβολικά θορυβώδη κόσμο. Τότε, το όχημα ήταν η αγριάδα, τώρα το corporate αφεντικό σου είναι απείρως πιο ανελέητο σαρκοφάγο από έναν άπλυτο πάνκη του Essex. Σήμερα το όχημα είναι η καλή, η πραγματικά καλή μουσική και οι λεπίδες του μηνύματος κρύβονται σε καλοβαλμένους στίχους.

Σαν να κουβαλάς μολότωφ στο πορτ μπαγκάζ μιας Rolls Royce.

Πιστεύω ότι ήρθε μια στιγμή που οι Letlive χρειάστηκε να ζυγίσουν τα πράγματα. Είχαν από τη μια το παρελθόν τους. Τους intelligent post hardcore δίσκους που είχαν φτιάξει μέχρι τώρα, με τις δυναμικές εκρήξεις. Το σηματάκι της Epitaph στο πίσω μέρος των εξωφύλλων. Τα αγαπημένα τους mosh pits. Από την άλλη, όλο το 2015 τα αστικά δικαιώματα στην Αμερική δέχονταν απανωτά χτυπήματα. Ακόμα χειρότερα, δέχονταν σφαίρες. Κι αυτό δεν ήταν κάτι που μπορούσε να αγνοηθεί.

Αν με ρωτήσεις ποιο είναι το σημαντικότερο προσόν για έναν καλλιτέχνη, θα σου πω ότι θεωρώ τέτοιο την ικανότητά του να αποτυπώνει στην τέχνη του την εποχή που ζει. Έτσι απευθύνεται στο πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας γύρω του, κάνει γνωστή τη δική του οπτική και μεταφέρει την πραγματικότητα στο μέλλον για τους επόμενους που θα βρουν κάτι να διδαχτούν.

Αυτή η μουσική συμμορία από το Los Angeles επέλεξε το δρόμο της αφήγησης. Ο Jason Butler ήταν πάντα ένας εξεχόντως χαρισματικός frontman και φέτος παίρνει ξεκάθαρα το τιμόνι στα χέρια του και ξεδιπλώνει όλα όσα μπορεί να κάνει η φωνή του. Ως εκ τουτου, το ηχητικό μακελειό επιβάλλεται να κουλάρει κάπως. Δεν είναι ώρα για υστερικά decibel βαρβαρότητας, εδώ έχουμε μια αποστολή. Οι οργανίστες αναλαμβάνουν να στρώσουν τη δημιουργική πλατφόρμα και να παρέχουν την εθιστική σύνθεση που θα γίνει το όχημα για το μήνυμα αφύπνισης και δικαιοσύνης που πρέπει να ακουστεί.

Που οδηγεί μια τέτοια αρμονική ζύγιση;

let2

Ξεκάθαρα στο καλύτερο album των Letlive και εκτός απροόπτου σε μια από τις θέσεις 1-3 της προσωπικής μου λίστας για το 2016. Το “If I’m The Devil…” αξιοποιεί όλα τα ποιοτικότερα στοιχεία του alternative punk των 2 προηγούμενων δεκαετιών, εξαργυρώνει τις διδαχές των Refused σχετικά με το δημιουργικό χτίσιμο έντασης, λειτουργεί ως ιδανικό αποστακτήριο των At The Drive-In, The Used, Thursday, AFI και μας δίνει μια ακόμα απόδειξη του πόσο επιδραστικό ήταν τελικά το ηχητικό phrasing των Coheed And Cambria για μια ολόκληρη γενιά.

Νιώθω πως δεν υπάρχει ούτε ένα περιττό δευτερόλεπτο σε αυτό το album και αδυνατώ να ξεπεράσω τη φρεσκάδα του “Good Mourning America”, το ρεφρέν του “Reluctantly Dead”, το ότι οι power ballads σαν το “Foreign Cab Rides” δε θα πεθάνουν ποτέ και φυσικά το mariachi Nirvana riff του “A Weak Ago”.

Θυμάσαι εκείνες τις φορές που άκουσες πρώτη φορά ένα δίσκο και ήξερες ότι αυτό δε θα ξεχαστεί ποτέ; Ναι, γιαυτό το πράγμα μιλάμε ξανά. Μια θριαμβευτική κυκλοφορία, που επισκιάζεται μόνο από την ελαφρά σημειολογική θλίψη που νιώθει κανείς όταν συνειδητοποιεί ότι μάλλον είναι ό,τι καλύτερο θα φτιάξουν οι Letlive στη ζωή τους.

Κι αν όμως δεν είναι έτσι;

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο