Η μαγεία της αλληλεγγύης

love

Οι κοινωνίες ανά τον κόσμο βιώνουν μια σκληρή και ιστορική, περίοδο στην οποία βλέπουν κατακτήσεις όπως το κράτος πρόνοιας να γίνονται θρύψαλα ενώ οι δημοκρατικοί θεσμοί εξευτελίζονται στο όνομα της οικονομικής προσαρμογής. Είναι μια τραγική περίοδος για την ανθρωπότητα. Όπου και αν κοιτάξεις, οι λαοί αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Άλλοι έρχονται σε επαφή με το ωμό πρόσωπο των ένοπλων συγκρούσεων και άλλοι βλέπουν βασικά κοινωνικά δικαιώματα να εξαφανίζονται με το πρόσχημα ότι είναι πάνω από τις δυνατότητες τους.

Άνθρωποι από εμπόλεμες ζώνες όπως η Συρία χτυπάνε την πόρτα της Ευρώπης και τη βρίσκουν κλειστή την ώρα που στο Παρίσι χιλιάδες κόσμου γεμίζουν την Πλατεία της Δημοκρατίας διαδηλώνοντας κατά των εργασιακών μεταρρυθμίσεων. Παράλληλα, μέσα από διαρροές των Wikileaks γίνεται γνωστό πως τεχνοκράτες του IMF σχεδιάζουν την οικονομική δολοφονία της Ελλάδας. Κάθε γωνιά του πλανήτη βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα έντασης, αντίδρασης και απόγνωσης.

Όμως όσο και αν αυτά τα γεγονότα διαλύουν την κοινωνική συνοχή ολόκληρων κρατών, τα κοινωνικά κινήματα ξεπροβάλουν συνεχώς και καθίστανται ο απαραίτητος αντίλογος απέναντι στην παράνοια της εκμετάλλευσης, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας. Δείχνουν δρόμους και εναλλακτικές και εναντιώνονται σε δόγματα που προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Αυτά τα κινήματα γεννιούνται σε συγκεκριμένα μέρη του κόσμου. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν αφορούν και ανθρώπους σε άλλα σημεία του πλανήτη. Οι λαοί, ακόμα και αν δεν το αντιλαμβάνονται, έχουν τις ίδιες ανάγκες.

Όλοι έχουν δικαίωμα στην παιδεία, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την εργασία, τα κοινωνικά επιδόματα, την ελευθερία και την ειρήνη. Αυτά είναι αναφαίρετα δικαιώματα που τείνουν να καταστούν προνόμια για κάποιους. Κανείς δε μπορεί να έχει τη δύναμη να σώσει μία τράπεζα εις βάρος των ανθρώπων. Από οποιοδήποτε κοινωνικό στρώμα και αν προέρχονται.

Αυτή τη στιγμή η καρδιά της Ευρώπης χτυπά (και) στο Παρίσι. Εκεί που φοιτητές και εργαζόμενοι γίνονται ένα. Γιατί ζητούν να μην περάσει η εργασιακή μεταρρύθμιση η οποία θα δίνει τη δυνατότητα στους εργοδότες να μειώνουν μισθούς πιο εύκολα, θα αναγκάζει ανθρώπους να δουλεύουν περισσότερες από 35 ώρες την εβδομάδα ενώ θα δοθεί η δυνατότητα να απολύονται οι εργαζόμενοι με λιγότερους περιορισμούς όταν οι εταιρίες έρχονται σε δύσκολη θέση. Όλα αυτά τα σχέδια έρχονται σε αντίθεση με τον εργασιακό κώδικα της Γαλλίας ο οποίος περιέχει δικαιώματα για τους εργαζόμενους που εγγυώνονται την αξιοπρέπεια και που κανείς δε μπορεί να αναιρέσει.

Οι διαδηλωτές της Πλατείας της Δημοκρατίας όμως είναι ένα σύμβολο. Πρώτα από όλα διεκδίκησης αυτών που αναλογούν στους λαούς και εν συνεχεία αλληλεγγύης. Γιατί δεν παλεύουν για το προφανές που είναι τα εργασιακά δικαιώματα. Για αυτόν ακριβώς το λόγο οι λαοί στην Ευρώπη έχουν υποχρέωση να αγκαλιάζουν αυτού του είδους τα κινήματα, διότι δεν είναι μόνο οι γάλλοι που βλέπουν τα εργασιακά τους δικαιώματα να θίγονται. Είναι και οι έλληνες στην ίδια μοίρα, και οι ισπανοί και άλλοι λαοί. Όλους τους συνδέει η κοινή ανάγκη για αξιοπρέπεια, για ελευθερία. Μία λέξη που έχει ειπωθεί αρκετές φορές και είναι ανάγκη να μη χάσει την αξία της.

Η αλληλεγγύη εμφανίζεται στα παράλια της Λέσβου και στις λάσπες της Ειδομένης. Εκεί που άνθρωποι δείχνουν το δρόμο στους κατατρεγμένους αυτής της γης οι οποίοι βλέπουν να τους κλείνουν τις πόρτες της ελπίδας αυτοί που εφάρμοσαν καταστροφικές πολιτικές εις βάρος των ζωών τους. Αυτή η λέξη δε μπορεί και δεν πρέπει να λάβει τον εξευτελισμό που επιχειρούν ορισμένα media καθιστώντας τη συνώνυμο του παρακράτους. Η αλληλεγγύη υπάρχει παντού.

Αλληλεγγύη είναι να γεμίζει το twitter με το hashtag #ThisIsACoup, αλληλεγγύη είναι να γεμίζουν πλατείες όπως η Puerta del Sol της Μαδρίτης και η πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα το 2011, αλληλεγγύη είναι να ηχούν συνθήματα όπως το ‘’Είμαστε το 99%’’ από το Occupy Wall Street. Αλληλεγγύη είναι λευκοί να αγκαλιάζονται με αφροαμερικανούς και να περπατούν από τη Selma στο Montgomery για να διαδηλώσουν για τα εκλογικά δικαιώματα των καταπιεσμένων αφροαμερικανών του Νότου.

Αυτά τα κινήματα, ακόμα και αν έχουν χρονική διαφορά μεταξύ τους, δεν παύουν να διαθέτουν την κοινή συνιστώσα της αλληλεγγύης. Κανένας δε μπορεί να την ποινικοποιήσει. Αν το κάνει, θα είναι υπόλογος απέναντι στην ιστορία. Οι λαοί της Ευρώπης και όλου του κόσμου δέχονται ίδια χτυπήματα με διαφορετική μορφή. Παραμένουν όμως χτυπήματα, τα οποία δεν πρόκειται να έχουν ισχύ αν οι λαοί ενωθούν. Η αλληλεγγύη δεν είναι κάτι ρομαντικό, είναι κάτι έμπρακτο και αποδεικνύεται με πάρα πολλά παραδείγματα.

Είναι στο χέρι όλων να συνεχίσουν την ιστορική πορεία της συνεργασίας και της αλληλεγγύης.

Because, all we need is love and solidarity!

 

 

Parker George


Wannabe δημοσιογράφος, με επαναστατικές ρίζες σφυρηλατημένες στην Αβάνα. Ξεχασμένος σε μια γωνιά του ευρωπαϊκού νότου.