Οι πέντε καλύτερες ταινίες τρόμου του 2016

main2

Μπορεί το 2016 να ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές στην ανθρώπινη ιστορία, μπορεί να μας βασάνιζε και να μας χτυπούσε κατακέφαλα μέχρι και την τελευταία στιγμή (RIP Carrie Fisher) αλλά κινηματογραφικά η σοδειά στο genre του τρόμου υπήρξε ικανοποιητικότατη.  Οι ταινίες της λίστας είναι (μερικές από ) τις καλύτερες,  καλύπτοντας ένα όσο το δυνατόν ευρύτερο θεματικό και αισθητικό φάσμα του είδους.

 

green

5) The Green Room: Αντί-φασιστικό δράμα, θρίλερ δωματίου, απολύτως κατάμαυρο και σκατόψυχο genre-mashup. Αυτά και άλλα πολλά από το σκηνοθέτη του ελεγειακού revenge flick “Blue Ruin”. Μια πανκ μπάντα γίνεται μάρτυρας στυγερού εγκλήματος στα παρασκήνια ενός Neo-Nazi club, και τα μέλη της κλειδώνονται σε ένα δωμάτιο, με τους αγριεμένους νέο-ναζί να τους περιμένουν απέξω. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, υποβλητική φωτογραφία, καταπληκτικό soundtrack και μια συνεχής αίσθηση ανησυχίας και απειλής, απογειώνουν το ιδιαίτερα απλό premise σε κάτι πραγματικά συγκλονιστικό. Η κορυφαία feel-bad κινηματογραφική εμπειρία της χρονιάς.

 

under

4) Under the shadow: Στη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, μια μητέρα με την κόρη της αμπαρώνονται στο σπίτι τους  στην Τεχεράνη προκειμένου να γλιτώσουν από τους βομβαρδισμούς των εχθρικών στρατευμάτων, όταν ανακαλύπτουν ότι κάτι απόκοσμο και φρικιαστικό τους παρακολουθεί. Φανταστείτε το διαυγές και ειλικρινές κοινωνικό-πολιτικό στίγμα του ιρανικού σινεμά. Μετά φανταστείτε μια κλειστοφοβική, low-budget αλλά και εξαιρετικά αποτελεσματική ταινία folk τρόμου. Και μετά φανταστείτε τα μαζί, να λειτουργούν άψογα τόσο σε συνδυασμό, όσο και το καθένα ξεχωριστά και να αναδεικνύονται αμφότερα με αξιοθαύμαστη μαεστρία και ισορροπία. Από τα κρυφά διαμαντάκια της κινηματογραφικής σεζόν, ανακαλύψτε το άφοβα.

 

train

3) Train to Busan: Zombie Movie από τη Νότιο Κορέα, που ξεκινάει απλά αξιοπρεπώς αλλά εξελίσσεται σε ένα απρόσμενα πολύπλοκο κοινωνικό σχόλιο που σε πιάνει απροετοίμαστο. Ελάχιστα βίαιο αλλά εξαιρετικά νευρώδες, σε βρίσκει στο φινάλε με δάκρυα στα μάτια, αφού προλαβαίνει να χωρέσει σε 118 σφιχτοδεμένα λεπτά χαρακτήρες που πραγματικά μας νοιάζουν τόσο στη ζωή όσο και στο θάνατο. Η σκηνή στο σταθμό του τραίνου είναι καταδικασμένη να γίνει  κλασσική.

 

breathe

2) Don’t Breathe : Τα λέγαμε από εδώ πριν από λίγο καιρό, για αυτό το γεμάτο σασπενς διαμαντάκι που εμφανίστηκε από το πουθενά για να διεκδικήσει τον τίτλο ενός από τα καλύτερα θρίλερ της δεκαετίας. Σκηνοθετική λεπτοβελονιά, σφιχτοδεμένο μοντάζ, και μια ένταση που σε αρπάζει από το λαιμό και δεν σε αφήνει να αναπνεύσεις. Ο Stephen Lang μπήκε μια και καλή στο πάνθεον των φρικιαστικότερων τεράτων του κινηματογραφικού τρόμου.

 

witch

1)The Witch : Στην κορυφή της λίστας, η καλύτερη ταινία τρόμου της χρονιάς και μια από τις κορυφαίες γενικότερα. Απόκοσμη ατμόσφαιρα, εξαίσια γκρίζα φωτογραφία, και μια σκηνοθεσία που τονίζει και αναδεικνύει κάθε μικρή λεπτομέρεια ενός διακριτικού και λεπτοδουλεμένου σεναρίου, αναδεικνύουν το Witch σε μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες και ιδιαίτερες ταινίες τρόμου που έχουμε δει εδώ και πολλά χρόνια. Πέρα ωστόσο από τις αδιαμφισβήτητες σκηνοθετικές και τεχνικές αρετές του, πέρα από το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης Robert Eggers δημιουργεί ένα αυθεντικά φρικιαστικό μωσαϊκό γκροτέσκας εικονογραφίας και θρησκευτικών νύξεων, παραμένοντας  παράλληλα διακριτικός όσο και αποτελεσματικός στις σημάνσεις του, το «The Witch» είναι ένα Νιτσεϊκό κομψοτέχνημα,  μια σπουδή στην πίστη, τον θρησκευτικό φανατισμό και το στίγμα της αμαρτίας που επιβάλλει η χριστιανική ηθική, αλλά και μια ταινία  σπάνιας ομορφιάς αλλά και  αξιοσημείωτου φιλοσοφικού βάθους.

 

 

 

Κώστας Καντόγλου


Μεγάλος φαν του Σλαβόι Ζίζεκ, των κακών ταινιών και της καλής μακαρονάδας.