Οι Planet Of Zeus με έχασαν στο Loyal To The Pack, στο live τους θα με ξανακερδίσουν

loyal2

Επειδή η πελώρια χαβούζα-χωματερή που λέγεται ελληνικό Ίντερνετ διψάει για παρεξηγήσεις και αίμα, ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το Loyal To The Pack των Planet Of Zeus (το δικό τους Load δηλαδή – και δεν το λέω με αέρα ειρωνείας αλλά εξαιτίας αλλαγής ήχου) δεν μου άρεσε. Ίσως φταίει πως εγώ περίμενα κάτι διαφορετικό, ίσως να παίζει ρόλο πως τους προτιμώ στο φάσμα των προηγούμενων δίσκων (ξέχασα να σας πω, οι Πλάνετ μου αρέσουν αρκετά – ναι, αλήθεια είναι), ίσως σε 10 χρόνια ο φετινός τους δίσκος θεωρείται κλασσικός και εγώ είμαι κουφός, έτσι είναι αυτά. Γνώμες – κωλοτρυπίδες, το κλασσικό μοτίβο.

Αυτά που μου άρεσαν στον δίσκο είναι συγκεκριμένα το “Devil Calls My Name”, το ρεφρέν του “Them Nights”, ο τρόπος που κυλάει το “Retreat” και το χώσιμο του “Scum Alive”. Δεν είναι αρκετά όμως για να ουρλιάζω από τη χαρά μου σαν παλαβιάρης.

Αυτό όμως που μπορώ να εγγυηθώ είναι πως θα κάνω air guitar ρεζιλίκια φωνάζοντας “Σεξ & βία στον πλανήτη Δία” στο live τους στις 7 του Μάη. Και αυτό γιατί όσες φορές τους έχω δει ζωντανά, δεν με έχουν απογοητεύσει ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Διότι όταν μιλάμε πλέον για Planet Of Zeus συναυλία μιλάμε για το συγκρότημα “πρεσβεία” του ελληνικού underground μέσα στην σαπίλα του εγχώριου mainstream (τα είχαμε ξαναπεί αυτά αλλά δεν βαριόμαστε να τα επαναλάβουμε), μιλάμε για κοινό που από μια χούφτα περίεργους έχει μεταλλαχθεί σε κάτι γιγάντιο που προσελκύει χιλιάδες σε κλειστούς και ανοιχτούς χώρους.

Πάνω απ’όλα όμως μιλάμε για εγγυημένα γαμημένη διασκέδαση. Ξεβιδώματα κεφαλιών, χουλιγκανικά συνθήματα αγάπης, κιθάρες με rythm section που σε ταρακουνάνε σαν το χταπόδι πάνω στα βράχια, ρεφρέν που ουρλιάζονται από φάλτσους τύπους/τύπισσες. Με λίγα λόγια μιλάμε για το συγκρότημα που έχει τα τραγούδια ώστε να τα υποστηρίξει ακόμα περισσότερο όταν τα παίζουν στα 5 μέτρα από τα μούτρα σου.

Κάτι τελευταίο: μιας και με τον δίσκο δεν τα βρήκαμε (θα συνεχίσω να τον ακούω μπας και τα βρούμε μελλοντικά) + το γεγονός πως οι κριτικές είναι διθυραμβικές (θέλω να πιστεύω μετά από ενδελεχείς ακροάσεις), το live των Planet σε ένα μήνα αποκτάει προσωπικό ενδιαφέρον για μένα. Γιατί αν υπάρχει μια μπάντα που μπορεί να μου αλλάξει γνώμη παίζοντας ζωντανά τα καινούργια της τραγούδια, είναι αυτή και μόνο αυτή.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.