Οι Sarabante ίσως είναι η ακραία λύση για ακραίες καταστάσεις

sarab

Η γνωριμία μου με το hardcore/ punk κουιντέτο από την Αθήνα ήταν απρόσμενη αλλά και χαρακτηριστική του πως, αν είσαι τυχερός, μπορείς να ανακαλύψεις πραγματικά διαμαντάκια κρυμμένα σε αυτόν τον νερόλακκο που έχουμε για πρωτεύουσα. Περίπου  πριν από 5 χρόνια, ένα απόγευμα του φθινοπώρου βλέπω μια κλήση στο κινητό από έναν φίλο: ‘Πάμε σε μια κατάληψη στον Αγ. Δημήτριο. Θα ακούσεις ό, τι καλύτερο έχει βγάλει η underground σκηνή’ μου είπε.

Πήγαμε. Μας έπεσαν τα αυτιά.

Οι Sarabante είναι μοναδική μπάντα όχι μονάχα επειδή με χαρακτηριστική ευκολία καταφέρνουν να συγκρατούν την ορμητικότητα των ζωντανών εμφανίσεών τους και στις κυκλοφορίες τους- πράγμα πολύ σπάνιο για συγκροτήματα αυτού του ηχητικού φάσματος. Ούτε διότι το ‘Poisonous Legacy’ , το οποίο αποτέλεσε αφορμή για αυτές τις αράδες που διαβάζετε, εμπεριέχει κομμάτια αψεγάδιαστα από συνθετικής/ στιχουργικής άποψης αλλά και σε ό, τι αφορά την βρώμικη- όσο- πρέπει παραγωγή.

Στην πραγματικότητα οι Sarabante είναι ένα από τα ελάχιστα εγχώρια σχήματα το οποίο έχει μια πολύ συγκεκριμένη αισθητική πρόταση να καταθέσει. Με ήχο τραχύ και πρωτόγονο, κομμάτια σύντομα αλλά και μεστά, δίχως φαντεζί προσθήκες από μπλιμπλίκα ή συνθεσάιζερς, έναν οδοστρωτήρα αντί για rhythm section και κιθαριστικά μέρη τα οποία φτάνουν να φλερτάρουν πότε με έναν doom υπερ-πεσιμισμό και πότε να κατευθύνονται προς περισσότερο post-rock μονοπάτια.

Τo Poisonous Legacy’ είναι ένας δίσκος αδιαπραγμάτευτα ακραίος και ακραία μαύρος δίχως αμφιταλαντεύσεις, δίχως επιτηδεύσεις ή μιμήσεις άλλων σχημάτων, αλλά και με μια ξεκάθαρη στράτευση σε ό, τι αφορά το πολιτικό του σκέλος. Μοιάζει με έναν παραμορφωμένο αντικατοπτρισμό αυτών που συμβαίνουν στην χώρα τα τελευταία χρόνια λειτουργώντας ταυτοχρόνως λυτρωτικά και παραδίνοντας τον ακροατή σε μια πνευματικότητα μυστικισμού. Ακούγεται όσο πιο δυνατά μπορεί να αντέξει το ηχοσύστημά σας και μονοκοπανιά- όσο μπορεί να αντέξει ο ψυχισμός σας.

Θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε να αναφερθούμε σε συνθέσεις  που ‘ξεχωρίζουν’ από άλλα του ‘Poisonous Legacy’ ωστόσο αναρωτιέμαι αν κάτι τέτοιο θα είχε νόημα: βλέπετε, ο δίσκος ρέει με τόση ευκολία όπου ακόμα και η εναλλαγή γλώσσας από αγγλικά σε ελληνικά και πάλι πίσω μοιάζει τόσο φυσική. Ουσιαστικά ίσως να μιλάμε για ένα μονάχα κομμάτι διάρκειας περίπου 35’ παρά για 12 αυτόνομες συνθέσεις. Για αυτό άλλωστε και το review που διαβάζετε δεν είναι της μορφής track-by-track, ως είθισται σε αυτό το site.

Δίσκος της χρονιάς; Underground release για φέτος; Κορυφαίο ελληνικό album για το 2016; Ποιος ξέρει.

Δεν έχει και πολύ σημασία.

Πάω να το ξανακούσω. 

Bandcamp page

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;