Η St. Vincent με το MASSEDUCTION φέρνει την pop που θέλουμε (και αξίζουμε)

st

Η Annie Erin Clark (a.k.a. St. Vincent) δεν χρειάζεται συστάσεις. Η δουλειά της σαν solo καλλιτέχνης μιλάει από μόνη της, το ένα εκπληκτικό άλμπουμ διαδέχεται το άλλο, οπότε η αναμονή για το MASSEDUCTION ήταν γεμάτη φάγωμα νυχιών, λιώσιμο των singles που κυκλοφόρησαν πριν τον δίσκο και τελικά οι φόβοι βγήκαν αληθινοί.

Η δεσποινίς το γύρισε (σχεδόν) στην pop. Πρώτον, μιλώντας για φόβους, εννοώ αυτούς που έχουν οι υπόλοιποι wannabe ποιοτικοί και καλά σύγχρονοι τροβαδούροι (Lo – γκουχ, γκουχ – rde) όταν έρχεται η ώρα για σύγκριση μεγεθών (μουσικών πάντα, έτσι) με την St. Vincent και δεύτερον… δεν υπάρχει κάτι άλλο να συζητήσουμε μιας και το MASSEDUCTION είναι δισκάρα.

Από την μουσική (ναι, μπορείς να είσαι και mainstream και να μην έχεις κλινικά νεκρά beats για 14χρονα κοριτσάκια), στους στίχους (διάβασε αυτούς του Pills για παράδειγμα), στην Φωνή της και εν τέλει στο καλλιτεχνικό έργο που δίνεις στον κόσμο. Εδώ θα βρεις συνθέσεις για να τις λιώσεις, το πνεύμα του Prince να κάνει την εμφάνιση του σαν άλλος μουσικός Yoda και το ζητούμενο της όλης υπόθεσης που είναι το εξής: σε έναν κόσμο που κινείται όλο και πιο γρήγορα, σε ένα airplay που αγκαλιάζει την οποιαδήποτε Taylor Swift και τα ανδρείκελα της, πόσες άραγε St. Vincent  υπάρχουν εκεί έξω, πόσες θα εμπνευστούν από αυτόν τον δίσκο και ποιοι θα επιβιώσουν τελικά;

Ξέρω, δεν υπάρχει περίπτωση να ακουστώ but i’m just a dreamer man…and i’m not the only one.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.