Οι Stones επέστρεψαν με γκάζια, blues και την Kristen στο τιμόνι

roll

Αναμένοντας από στιγμή σε στιγμή έκτακτο ανακοινωθέν το οποίο επιτέλους θα επιβεβαιώνει ότι βρέθηκε εξωγήινο DNA στον Mick Jagger και την υπόλοιπη βαμπιρική κομπανία, έχουμε στα χέρια μας τον καινούριο δίσκο των The Rolling Stones με τον τίτλο “Blue and Lonesome”. Έχοντας διανύσει μία άνυδρη δεκαετία χωρίς καμία κυκλοφορία από μέρους τους και με τελευταία τους δισκογραφική δουλειά τον δίσκο “A Bigger Bang” του 2005 , το οποίο πέρασε, έκανε θόρυβο αλλά δεν ακούμπησε κιόλας, μπορούμε να δηλώσουμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι έτρεμε το φυλλοκάρδι μας από την αγωνία και την προσμονή αυτού του δίσκου.

 

Το πρώτο δείγμα ότι επέστρεφαν στα παλιά καλά τους λημέρια ήταν ότι σε αυτόν τον δίσκο θα έκαναν αυτό που τους διασκέδαζε περισσότερο, θα ήταν δηλαδή ένας δίσκος μόνο με διασκευές. Δεν χρειαζόμασταν να ακούσουμε ούτως ή άλλως καινούριες συνθέσεις από ένα συγκρότημα το οποίο κυκλοφορεί το 25ο album του, τα έχουν συνθέσει πάνω κάτω όλα. Θέλαμε όμως όλη την μαγεία, όλη την ανατριχίλα και τις rock ‘n’ roll χρυσόσκονες που μας είχαν χαρίσει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Θέλαμε να πάθουμε ηλεκτροπληξία για ακόμη μία φορά μαζί τους, θέλαμε το vibe, θέλαμε τον έρωτα, θέλαμε τα blues, θέλαμε το νεύρο, τα θέλαμε όλα από τους 70χρονους που τα έχουν πιει, τα έχουν σνιφάρει και τα έχουν ζήσει ΟΛΑ.

 

Κι όμως, όλα πήγαν θαυμάσια και με μαθηματική ακρίβεια στο πρώτο άκουσμα του δίσκου τα μυαλά μας πολτοποιήθηκαν και χύθηκαν στο πάτωμα. Το θρυλικότερο συγκρότημα το οποίο μοιράζει εγκεφαλικά και συγκινήσεις από το 1964 επέστρεψε στις λασπώδεις ρίζες του γιατί, ό, τι και να πούμε, η αλήθεια είναι πως ο πυρήνας των The Rolling Stones, καθώς και η μισή δισκογραφία τους, ήταν πάντα τα blues. Από εκεί ξεκίνησαν, τους θεούς των blues τους οποίους διασκεύασαν σ’ αυτόν τον δίσκο λάτρευαν όταν ξεκινούσαν την καριέρα τους και οτιδήποτε άλλο έχουν δημιουργήσει ήταν απλά μία προέκταση της ψυχής των blues. Διασκευάζουν Willie Dixon, Little Walter, Howlin’ Wolf και η ψυχή μας γεύεται λίγο παράδεισο.

 

Χθες, λοιπόν, τα ίντερνετς έσπασαν από την κυκλοφορία του καινούριου τους video clip για την διασκευή του κομματιού “Ride ‘Em On Down” του Eddie Taylor. Η παραγωγή είναι κοφτερή σαν γιαπωνέζικη κατάνα, όχι ότι περιμέναμε και τίποτε λιγότερο για να είμαστε ειλικρινείς όταν βάζει την τζίφρα του στην παραγωγή ο Don Was ο οποίος έχει αναλάβει τους Stones σε κυκλοφορίες τιτανοτεράστιων δίσκων όπως “Voodoo Lounge” και “Bridges to Babylon”. Όπως είπε και ο Was, “The record sounds very crude, very authentic”. Αν κλείσεις τα μάτια και ΔΕΝ βλέπεις την Kristen Stewart να κοπανιέται σαν άλλος horny πόζερος στο εκπληκτικό “Ride ‘Em On Down” μπορείς να μεταφερθείς πίσω στο “Exile in Main St.” του 1972. Όχι εντελώς, μιας κι εκείνος ήταν ένας αποκρυφιστικός δίσκος, αλλά θυμίζει εκείνο το βαρύ συναίσθημα του Νοτιοαμερικάνου μπλουζά. Αν δεν βλέπεις βέβαια την Kristen να γλείφει τα μπλε γλειφιτζούρια της.

krist

«Ναι, όχι. ΟΧΙ.»

Αξίζει να ανοίξει κανείς τα μάτια του βέβαια για να θαυμάσει την πανέμορφη μπλε 65 Mustang με την οποία η Kristen αρπάζει το αμερικάνικο όνειρο από τα cojones και σκίζει κατά μήκος και πλάτος ένα post-apocalyptic Los Angeles και η οποία μοιάζει να φτιάχτηκε μόνο και μόνο για να τρέξει υπό τους ήχους των Stones να βαράνε ανελέητα τα blues. Όχι, η Kristen. Η Mustang.

k2

«Όχι αυτή.»
must
«Αυτή.»

Απολαύστε άφοβα τους Stones να στέλνουν στον διάολο τα πάντα…


«Η φυσαρμόνικα του Jagger, παιδιά.»

Αλεξία Τζιώγα


"if the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves."