Ιδού οι Vermingod, ιδού και το πήδημα

vermin

Από τα τέλη των zeroes έως και τις αρχές της δεκαετίας την οποία διανύουμε, η death metal σκηνή της χώρας μας έτυχε (;) να γνωρίσει μια μεγάλη άνθηση, η οποία δεν παρατηρήθηκε μόνο ποσοτικά, αλλά και σε επίπεδα ποιότητας.

Θεωρώντας τους οπαδούς της μουσικής αυτής ως ένα από τα πιο έμπιστα κοινά του σκληρού ήχου σε καθολικό επίπεδο, οι κυκλοφορίες των τελευταίων χρόνων δε θα μπορούσαν παρά να τους χαροποιήσουν ιδιαιτέρως, και τούτο εδώ το πόνημα δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα περί της εγχώριας τροφής, η οποία χαρίζεται απλόχερα προς τέρψιν των ακροατών.

Οι Πατρινοί που βρίσκονται πίσω από το ‘Whisperer of the Abysmal Wisdom’ χρειάζονταν ενέργεια προκειμένου να συλλέξουν τους καρπούς των κόπων τους, και μπορεί κανείς απ’την απαρχή του δίσκου να παρατηρήσει πως είναι διάχυτη στο δεύτερο πόνημά τους.

Συνάμα ζόρικο, κατανοητό και ευθύ όσο δεν παίρνει, το σαρανταπεντάλεπτο αυτό δημιούργημα καθίσταται απλό στην τελική μορφή που φτάνει στο αυτί του ακροατή. Το ηχητικό πακετάρισμα είναι κάτι παραπάνω από απολαυστικό, με οργισμένα φωνητικά (τα οποία γιγαντώνονται ακόμη περισσότερο στις ζωντανές εμφανίσεις τους) να ζευγαρώνουν με το μουσικό κομμάτι, το οποίο οδηγεί το σύνολο προς έναν, ομολογουμένως, αρκετά ακαθόριστο ορίζοντα για το είδος.

Προσέξτε – η έννοια του ακαθόριστου δε βρίσκεται εκεί για να αποθαρρύνει τον εκάστοτε οπαδό. Μπροστά του βρίσκεται ένα ηχητικό αμάλγαμα το οποίο διαθέτει μια παράξενη, δυσεύρετη, θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς, ικανότητα συμπόρευσης, αυτής των μελωδικών σημείων με τη βίαιη, ευθεία λογική του είδους.

Τρανταχτό παράδειγμα των πρώτων βρίσκει κανείς στο τέλος του ‘A Raving Lamentation’, με τη deathspell-ική παρέμβαση του Ω, η οποία συνεχίζει ατέρμονη στο ομότιτλο του δίσκου ιντερλούδιο, που το ακολουθεί. Η σύμπραξη αυτή του σεβασμού στις ρίζες του είδους, με το γενναίο άλμα προς το μέλλον καθιστά τον συγκεκριμένο δίσκο ένα βάλσαμο για την ακραία σκηνή της χώρας.

Στιχουργικά, μπορεί κανείς να συναντήσει την αέναη μάχη του ανθρώπινου υπερεγώ με τις θεϊκές φιγούρες του σύμπαντος, με την μπάντα να πλαισιώνει ιδανικά τη μουσική της μέσω μιας απόκοσμης γητειάς στα λεγόμενά τους, κάτι το οποίο θα μπορούσε κανείς να πει ότι λείπει από μια σκηνή, η οποία παρότι βουτηγμένη στο φρουφρού της βλασφημίας, τείνει να προσεγγίζει σπάνια, έστω και ελαφρώς, πιο φιλοσοφικά την αιώνια αυτή μάχη.

Η χθόνια φύση των Vermingod πετάει το μπαλάκι στους ακροατές, οι οποίοι βρίσκονται μπροστά στο μονοπάτι της απόφασης να αφήσουν τον δίσκο να κυλήσει ως ένα αξιοπρεπέστατο death metal δημιούργημα, το οποίο γνέφει καταφατικά σε ήχους και επιρροές που συναντώνται λιγότερο συχνά στο είδος, είτε απλά να αφεθούν και να βρεθούν σε ένα μη χαρτογραφημένο σημείο των μέχρι τώρα περιπλανήσεών τους, στο οποίο δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά η φυσιογνωμία μιας μπάντας την οποία διέπει μια αριστοκρατική λύσσα, η οποία πλέον αποτελεί είδος προς εξαφάνιση. Η θυσία ετελέσθη και η Αγία Τράπεζα είναι ανοιχτή προς κάθε ενδιαφερόμενο.

 

Lasciate ogne speranza, voi ch’intrate.

(Dante Alighieri – Inferno, Canto III)

 

Ακούστε ολόκληρο τον δίσκο εδώ: http://ungodlyruinsproductions.bandcamp.com/album/whisperer-of-the-abysmal-wisdom

Κώστας Χερέκελης


Νε(ι)ρωνικό κατασκεύασμα του 20ου αιώνα, παράλογο μα κομψό, πάντοτε με σεβασμό προς τον αναγνώστη. Και ψεύδορκο.