Υπόλογοι απέναντι στην ιστορία…

parker

Όσο το προσφυγικό ζήτημα συνεχίζει να λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις, τόσο θα αυξάνονται και οι συγκρούσεις στις κοινωνικές συζητήσεις. Συγκρούσεις οι οποίες έχουν σαφώς ιδεολογική χροιά, αλλά ταυτόχρονα έχουν να κάνουν και με τον ψυχικό κόσμο του καθενός. Αυτές λοιπόν οι αντιπαραθέσεις θα συνεχίσουν να υφίστανται, δίχως αντίκτυπο μιας και ελάχιστοι μπορούν να αλλάξουν γνώμη, όμως το μέλλον θα τις κρίνει νηφάλια, ξεκάθαρα και δίχως ελαφρυντικά. Πιο απλά, οι σημερινοί πολιτικοί αλλά και οι πολίτες που εκφράζουν ένα από τα πιο άρρωστα ανθρώπινα συναισθήματα, το ρατσισμό, θα απολογηθούν στις επόμενες γενεές και γενικότερα στην ίδια την ιστορία.

 

Το πρόβλημα, αρχικά, αφορά τη ρητορική. Κάποιοι επιμένουν να τους αποκαλούν λαθρομετανάστες, που κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Είναι πρόσφυγες. Κατατρεγμένοι, έχοντας πέσει θύματα των ιμπεριαλιστικών πολιτικών της δύσης. Δεν ήθελαν να κινδυνεύσουν να χάσουν τη ζωή τους κάνοντας αυτό το ταξίδι, αναγκάστηκαν. Δεν ήθελαν να βλέπουν τα παιδιά τους να πνίγονται εξαιτίας της απουσίας πολιτικής βούλησης των υπευθύνων, αναγκάστηκαν. Και θα συνεχίσουν να αναγκάζονται όσο υπάρχει ο εμφύλιος στη Συρία και φυσικά όσο υπάρχουν πόλεμοι. Όμως, εκτός των πολιτικών δυνάμεων που υποκριτικά μιλάνε για αλληλεγγύη αλλά στην πράξη αδιαφορούν, ίδια συμπεριφορά και φυσικά πιο ωμή και σκληρή έχει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

 

Η Ελλάδα, όντας μία χώρα εισόδου των προσφύγων, είδε αυτό το ζήτημα να εισέρχεται από πολύ νωρίς στη σφαίρα της δημόσιας συζήτησης. Όσο βρίσκεται σε εξέλιξη βλέπει συνεχώς απόψεις να αναπτύσσονται ακολουθώντας εντελώς διαφορετική πορεία. Από τη μία οι ριζοσπαστικές απόψεις της αλληλεγγύης σε όλους τους τομείς, πρακτικούς και ρητορικούς, και από την άλλη οι απόψεις της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και της ανθρώπινης κτηνωδίας. Οι δεύτεροι, οι μισαλλόδοξοι, σίγουρα στο μέλλον θα έχουν να αντιμετωπίσουν τη σκληρή κριτική των απογόνων τους και των ιστορικών του μέλλοντος. Δε θα μπορούν να απαντήσουν και θα περπατούν με το κεφάλι σκυφτό.

Καθημερινά ακούγονται τα επιχειρήματα του τύπου ‘’είναι μουσουλμάνοι και δε θέλουμε την κουλτούρα τους στη χώρα μας’’, ‘’γιατί δε μένουν στη χώρα τους να πολεμήσουν’’ ενώ πρόσφατα ακούστηκε και το επιχείρημα ότι οι εικόνες μωρών παιδιών και γυναικών είναι δάκτυλος των ΜΚΟ (!) ενώ στην πραγματικότητα αυτοί που έρχονται είναι τρομακτικοί άντρες με μούσια που ορέγονται τις γυναίκες του δυτικού πολιτισμού. Επιχειρήματα που φτάνουν και ξεπερνάνε το όριο του παραλογισμού. Αυτοί οι άνθρωποι που τα εκφράζουν επιλέγουν και τη θέση τους στην ιστορία. Αυτή θα τους κρίνει.

 

Όσοι επιλέγουν να βρεθούν στο ‘’στρατόπεδο’’ της αλληλεγγύης οφείλουν να συνεχίσουν να παλεύουν για τα ανθρώπινα ιδανικά που ενώνουν και δε χωρίζουν τους ανθρώπους ανά τον κόσμο. Δεν πρέπει να παύσουν ποτέ να αναδεικνύουν το μεγαλείο του ανθρωπισμού.

 

Υ.Γ. Οι πατριώτες που επιμένουν οι Σύριοι πρόσφυγες να επιστρέψουν στη χώρα τους για να πολεμήσουν αποκαλώντας τους δειλούς, ας γυρίσουν μερικά χρόνια πίσω για να αποκαλέσουν δειλούς και τους πιθανούς προγόνους τους, πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής.

 

Parker George


Wannabe δημοσιογράφος, με επαναστατικές ρίζες σφυρηλατημένες στην Αβάνα. Ξεχασμένος σε μια γωνιά του ευρωπαϊκού νότου.