Ήρωες και αντι-ήρωες: μία ματιά στην 4η σεζόν του House of Cards (spoilers ahead)

fu

Η 3η σεζόν του House of Cards έκλεισε με μία δυνητικά καταστροφική τροπή για τον Frank: με την γυναίκα του να αντιλαμβάνεται την δημοφιλία της, να κουράζεται να βρίσκεται στο πλευρό του και τελικά να τον παρατάει, στη μέση της προεκλογικής του εκστρατείας.

 

Παίρνοντας την σκυτάλη από την κατά γενική ομολογία πιο αδύναμη σεζόν της σειράς, ο 4ος κύκλος ξεκινάει ακριβώς από το σημείο που είχαμε μείνει και καταλήγει στο εκ διαμέτρου αντίθετο.

 

Είναι πιθανότατα ο πιο “μπερδεμένος” κύκλος της σειράς. Ξεκινάει συνεχίζοντας την κατεύθυνση που δόθηκε από το τέλος του προηγούμενου κύκλου, την ανεξαρτητοποίηση της Claire, και έπειτα, σαν να αποφασίζει οτι κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ δύσκολο για να το ξεπεράσει ο Frank, στήνει μέσα σε 15 λεπτά ενός επεισοδίου μία lousy απόπειρα δολοφονίας του Προέδρου από έναν εμμονικό έκπτωτο δημοσιογράφο που ενεργεί μόνος του, καταφέρνοντας έτσι να καταπνίξει την επανάσταση της Claire που τρέχει τελικά στο πλευρό του συζύγου της.

 

Έτσι, μία ιδέα που φαινόταν οτι θα αναδείκνυε έναν ισχυρό ήρωα απέναντι στον αντι-ήρωα του Frank Underwood τελικά δεν τελεσφόρησε. Το σενάριο αυτό έκλεισε απότομα και βρέθηκε ένα άλλο για να καλύψει το δεύτερο μισό της σεζόν, με το ζευγάρι να πρέπει πλέον να αποκρούσει επιθέσεις από τρία διαφορετικά μέτωπα: έναν ψηλό και όμορφο Ρεπουμπλικανό αντίπαλο για την Προεδρεία, έναν γνώριμο δημοσιογράφο που σκαλίζοντας το παρελθόν χτυπάει φλέβα πετρελαίου και κάτι ψυχωτικούς καραγκιόζηδες που απαγάγουν μια οικογένεια για να δηλώσουν την εναντίωσή τους στην αμερικανική εξωτερική πολιτική και την υποστήριξή τους στην ICO (τον αντίστοιχο ISIS του House of Cards).

 

Η 4η σεζόν είναι σε γενικές γραμμές μία βελτίωση σχετικά με την προηγούμενη στην οποία φαινόταν λες και ο Φρανκ δεν ήξερε τι να κάνει τώρα που τελικά κατέκτησε την Προεδρεία (σα να παίρνει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα και να ξενερώνει που δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί).

 

Σίγουρα δεν έχει την ασταμάτητη δράση που διακρίνει τις πρώτες 2 σεζόν, αυτό όμως είναι και σεναριακή πιστότητα – μιλάμε πλέον για τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν μπορεί πια να τριγυρνάει με γυαλιά ηλίου στους σταθμούς του μετρό και να πετάει κόσμο στις ράγες, ούτε να ασχολείται διαρκώς με έναν αλκοολικό καράφλα νομάρχη. Η 4η σεζόν κρατάει την ουσία της σειράς, τις unsettling στιγμές και τον κυνισμό, χάνει όμως απ’το οτι τελικά δεν τολμάει να κάνει ένα αποφασιστικό βήμα: να χωρίσει το Προεδρικό ζεύγος και να τους γυρίσει τον έναν εναντίον του άλλου.

 

Το μέλλον της σειράς είναι απρόβλεπτο. Έχει ήδη ανανεωθεί για 5η σεζόν, έχει όμως ανακοινωθεί και η αποχώρηση του Beau Willimon από την παραγωγή (αυτή η σεζόν ήταν η τελευταία στην οποία συμμετείχε) και η αποχώρηση του αρχικού παραγωγού σε τηλεοπτικές σειρές είναι κάτι που πολύ συχνά ευθύνεται για πτώση στην ποιότητα.

 

Το μεγάλο ερώτημα ωστόσο είναι το σεναριακό.

 

Ο David Chase, είχε δηλώσει κάποτε σχετικά με το τέλος του Tony Soprano:

 

«έτσι όπως το βλέπω εγώ, ο Τόνι Σοπράνο ήταν το alter ego των τηλεθεατών. Τον είχαν παρακολουθήσει μετα χαράς να κλέβει, να σκοτώνει, να λεηλατεί, να ψεύδεται και να εξαπατά, και τον επευφημούσαν. Και μετά, ξαφνικά, ήθελαν να τον δουν να τιμωρείται για όλα αυτά. Ήθελαν “δικαιοσύνη”. Ήθελαν να δουν τα μυαλά του πασαλειμμένα στους τοίχους. Ειλικρινά, αυτό το θεώρησα αηδιαστικό. […] Το αξιολύπητο πράγμα για μένα ήταν πόσο πολύ ήθελαν τον θάνατό του ενώ τον επευφημούσαν και τον υποστήριζαν για 8 χρόνια.»

 

Όταν αναρωτιέμαι για την τροπή που μπορεί να πάρει το House of Cards έχω πάντα αυτή την σκέψη στο μυαλό μου. Ο Frank Underwood είναι -και λόγω αξιώματος- ένας από τους εντονότερους αντι-ήρωες, και η σειρά θα μπορούσε κάλλιστα να υποκύψει σε ηθικές σκέψεις και να τον κάνει εντέλει να “πληρώσει” (είτε φυλακίζοντας, είτε σκοτώνοντας, είτε “αυτοκτονώντας” τον).

 

Προσωπικά είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν τον Frank Underwood σαν χαρακτήρα τηλεοπτικής σειράς. Γουστάρω τον κυνισμό του, γουστάρω το attitude, γουστάρω που αρπάζει ό,τι μπορεί, γουστάρω που κοροϊδεύει τον λαό και που δεν έχει Ηθική παρά μόνο για τα μάτια του κόσμου – είναι κάτι που μου αρέσει να βλέπω, σε σχέση με έναν χαρακτήρα που θα ενεργούσε με Ηθική και Δικαιοσύνη. Η στάση μου δεν θα αλλάξει, όπως λέει ο David Chase για το κοινό του Sopranos, γιατί πολύ απλά μία ακόμα νίκη του Καλού και ανάδειξη εντέλει της Ηθικής δεν θα μου προσέφερε τίποτα.

 

Έχω όμως ήδη αφουγκραστεί μία αλλαγή στην στάση του κοινού, αλλά και των κριτικών, εμφανής και από άρθρα που γράφουν μεταξύ άλλων:

 

[…] ο Frank παραμένει ο Donald Trump των Δημοκρατικών – ένας bully, χωρίς αρχές, ένας “αντι-Μήδας” που μετατρέπει ό,τι αγγίζει σε σκατά. Στην 1η σεζόν αποκαλύφθηκε οτι είναι δολοφόνος. Στην 3η οτι δέρνει τη γυναίκα του. Κάθε σεζόν που περνάει, το μόνο που θέλω είναι κάποιος να τον σταματήσει.” (από άρθρο του MTV για την 4η σεζόν).

 

Μένει λοιπόν να δούμε αν η σειρά τελικά θα υποκύψει στους κανόνες της παραδοσιακής Ηθικής τιμωρώντας τον Frank Underwood για όλα του τα αμαρτήματα ή αν θα πρωτοτυπήσει δικαιώνοντας την επιλογή ενός ανθρώπου να φτάσει στον στόχο του ξεπερνώντας όλα τα εμπόδια πάση θυσία χωρίς φραγμούς και ενοχές – αυτό δηλαδή που έκανε τον Frank Underwood έναν τόσο δημοφιλή χαρακτήρα.