Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για heavy metal…

armored3

…στο σωτήριο έτος 2015. Και αναφέρω την χρονολογία γιατί σήμερα το heavy metal είναι μια έννοια παρεξηγημένη. Για την ακρίβεια, μια έννοια μπερδεμένη.

Φαντάσου ένα σωρό διαφορετικό κόσμο ο οποίος προσπαθεί να μπει κάτω από την ίδια ταμπέλα με αποτέλεσμα μια συμφόρηση σαν την ουρά του ΙΚΑ. Από τη μια έχεις τους μοντέρνους (προγκρέσιβ, γκρουβάτους, ιντελεκσουέλ κάφρους), μετά υπάρχουν οι alternative (μέταλ έντεχνοι, πειραματικοί), οι νοσταλγοί (we’re gonna party like it’s 1986…but we were born in 1986),τα φουγάρα του ντουνιά(μουστάκι αρχηγιλίκι-ανάβω τσιγαριλίκι-πίνω όλη τη λίμνη Υλίκη) και πάει λέγοντας.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι απαγορευμένα. Προς θεού, το heavy metal είναι μια έννοια πολυσυλλεκτική (σαν τον ΣΥΡΙΖΑ ένα πράγμα) με όλα τα καλά και τα άσχημα που αυτό συνεπάγεται. Μόνο που έχει χαθεί ο ορισμός της έννοιας. Από λίγο έως πολύ.

Ενώ όλοι τα βρίσκουν μεταξύ τους αλλά στο βάθος χάνονται στη μετάφραση (το πιο σωστό δεν είναι σκληρός ήχος,ε;), σκάνε μύτη οι Armored Saint και μας πετάνε στη μάπα ένα δίσκο που στάζει καύλα και υπηρετεί αυτή τη μουσική στο έπακρο. Αν αναρωτιέσαι ποιοι είναι οι Armored Saint, μιλάμε για τους τύπους που έβγαλαν ύμνους σαν αυτό:

αυτό

και αυτό

 

Οι Armored Saint λοιπόν, παίζουν HEAVY METAL.

Σιγά τα αυγά θα μου πεις. Μπορείς να μου αραδιάσεις άλλες 10 μπάντες που έβγαλαν δίσκο φέτος και μπλα μπλα μπλα. Ναι αλλά αυτοί εδώ έχουν ένα μικρό αβαντάζ. Δεν μοιάζουν με κανέναν. Δεν έμοιαζαν ποτέ σε κανέναν. Κάτι γαμάτο υπάρχει στον τρόπο που ανέκαθεν έφτιαχναν μουσική (και το ίδιο συμβαίνει και φέτος με το Win Hands Down) και το αποτέλεσμα παρουσιάζει κάτι που δεν χρωστάει πουθενά.

Το καλύτερο της υπόθεσης: έφτιαξαν δίσκο που μπορεί να φέρει κάτω από την ίδια στέγη τον πιο παραδοσιακό τρουμεταλλά να κοπανιέται αγκαλιά με τον πιο avant garde hipster.

Τα λόγια είναι περιττά. Ήρθε η ώρα να ακούσουμε heavy metal…ρεφρενάρες, σολίδια, riffάρες και άσε τους υπόλοιπους να τρώγονται με τα εσωκομματικά.

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.