Is Everybody’s Family This Fucked Up?

sham1

Δύσκολα βρίσκω άτομο να ξέρει, πόσο μάλλον να βλέπει, Shameless. Γι’ αυτό και ποτέ δεν έχω καταφέρει να καθίσω και να κάνω μία διεξοδική συζήτηση με κάποιον, σαν αυτές που γινονται για το Stranger Things ή για το Game Of Thrones. Επομένως θα βγάλω το άχτι μου εδώ και θα πω λίγα πραγματάκια.

Πάντα υπήρχαν βρετανικές σειρές, οι οποίες μόλις έκαναν λιγο ντόρο, κατευθείαν οι αμερικανικές παραγωγές έπεφταν σαν τους γύπες από πάνω τους και υιοθετούσαν το σενάριο. Κατά έναν περίεργο τρόπο όμως, οι περισσότερες δεν φτούρησαν ποτέ. Εκτός από το Shameless, το οποίο αντέχει και συνεχίζει για 8η χρονιά. Μην έχοντας δώσει ποτέ πολλή σημασία στη βρετανική εκδοχή, η αμερικανική με τράβηξε λίγο πριν αρχίσει η 5η της σεζόν. Εντάξει είπα, 4 σεζόν είναι, θα βγουν γρήγορα. Το κακό ήταν όμως πως όντως έφυγαν πολύ γρήγορα. Πάρα πολύ γρήγορα. Μετά ήρθε η 5η σεζόν που με περιόρισε στο ένα επεισόδιο την εβδομάδα και μετά απλά ησυχία. Μέχρι και που γκούγκλαρα “series like Shameless” μπας και μπορέσω να ξεκολλήσω –ή και όχι.

Στη σειρά έχουμε να κάνουμε με μία οικογένεια η οποία αποτελείται από μία απούσα μητέρα, έναν μέθυσο/τοξικομανή/γενικά άρχοντα των καταχρήσεων και επομένως απών, κατά έναν τρόπο, πατέρα και 6 παιδιά. Όλοι αυτοί μένουν σε ένα σπίτι, όχι και στην καλύτερη δυνατή γειτονιά, που με το ζόρι τους χωράει και με την μεγαλύτερη αδερφή να έχει αναλάβει τα πάντα, από το να νταντεύει τον πατέρα της μέχρι την ανατροφή των παιδιών και το σπίτι το ίδιο.

sham2

Παρά το βαρύ σκηνικό στο οποίο όμως ξετυλίγεται το Shameless, καταλήγει να έχει πολύ και καλό χιούμορ. Η αντίθεση αυτή φέρνει ένα πολύ ικανοποιητικό και εθιστικό αποτέλεσμα, το οποίο όμως πάντα μένει σε υψηλά επίπεδα χωρίς να γίνεται καρικατούρα. Υπάρχουν, εν μέρει, και οι υπερβολές και οι τρελές καταστάσεις που ο μέσος θεατής δεν μπορεί να τις καταλάβει ή του φαίνονται ακραία, όμως καμία σειρά δεν επιβιώνει χωρίς λίγη ακραιότητα. Μέσα από το σενάριό του, αγγίζει πολλά θέματα, κάποια από τα οποία είναι η ομοφυλοφιλία, η πολιτική, η αμέλεια, η ταυτότητα φύλου, ο ρόλος της οικογένειας, όπως και ο ρόλος του καθενός μέσα σε μία οικογένεια (πόσο μάλλον μέσα σε μία δυσλειτουργική), αλλά και πώς μία τέτοια συμπεροφορά ενός γονιού μπορεί να επηρεάσει και σε τι βαθμό τα παιδιά του.  

Γενικά είναι μία σειρά που προκαλεί πληθώρα συναισθημάτων, ταύτιση, συμπόνοια και μπορεί να λυγίσει και τον πιο σκληροτράχηλο. Εκεί που γελάς μπορείς πολύ εύκολα να κλάψεις και το αντίστροφο. Εκεί που θα έπρεπε να κλαις, καταλήγεις να γελάς και το αντίστροφο. Θα νομίζεις ότι κάτι συμβαίνει με σένα, αλλά όχι, μην αγχώνεσαι όλοι το παθαίνουμε.

Θα μου πεις, βέβαια, ποιος κάθεται τώρα να δει 7 σεζόν στο ξεκάρφωτο. Απολύτως κατανοητό, αλλά πίστεψέ με είναι από τις λίγες σειρές που το αξίζουν. Ενώ άλλες, μέχρι και σε πολύ λιγότερες σεζόν κάνουν κοιλιά ή σταματούν να έχουν ενδιαφέρον και ανακυκλώνονται, το Shameless κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο και δεν μπορείς να καταλάβεις για πότε πέρασαν 7 σεζόν. Στο λέει κάποια που τις ξαναείδε το καλοκαίρι και τις 7 σε δέκα μέρες. Τώρα ξεκίνησε και η 8η η οποία αφήνει τη φαντασία να οργιάζει για το πού μπορούν να φτάσουν πια αυτοί οι Gallaghers.

sham3

Μια σειρά που γεννάει πολλές ερωτήσεις και ξυπνάει μυαλά ενώ ταυτόχρονα σου σε παρασύρει σε ένα μεγάλο φάσμα συναισθημάτων. Άλλη σειρά σαν κι αυτή δε θα βρεις εύκολα. Προσπάθησα κι εγώ και σίγουρα θα υπήρξαν κι άλλοι στον πλανήτη που προσπάθησαν. Ντάξει, πάντα μπορεί κανείς να βάλει να δει τη βρετανική εκδοχή, αλλά για μένα δεν μπορούν να υπάρξουν αυτή τη στιγμή διαφορετικές φάτσες για τους χαρακτήρες που βλέπω να ξετυλίγονται στην μικρή οθόνη. Οπότε θα το ξαναπώ: αν υπάρχει μία σειρά εκεί έξω που να αξίζει τον μεγάλο αριθμό των χρόνων που υπάρχει στην τηλεόραση, αυτή είναι το Shameless.

Γεωργία Λαδοπούλου


Πεσσιμίστρια, βρίσκει το νόημα της ζωής σε διαφορετική μπάντα κάθε βδομάδα, προσπαθεί να μειώσει τις ώρες που ξοδεύει βλέποντας σειρές και οι απόψεις της διαφέρουν από τις δικές σου