Είσαι αρκετά cool ώστε να χειριστείς το “Vinyl”;

vinyl2

Έχεις ιδέα πόσοι θα παλαβώσουν με αυτή τη σειρά;

Μπορείς να φανταστείς τον αριθμό των ανθρώπων παγκοσμίως που θα κρέμονται σε συνδρομητικά κανάλια και torrents κάθε εβδομάδα;

Πιστεύεις δε θα είναι εντυπωσιακό το πόσες λέξεις γράφονται αυτή τη στιγμή για το “Vinyl” σε όλο το πλάτος του πλανήτη;

Σε διαβεβαιώνω, οι αριθμοί θα ξεφύγουν. Το HBO τα κατάφερε και πάλι να αρπάξει μια κουλτούρα που απαριθμεί εκατομμύρια followers και να τους βάλει να προσκυνάνε retina και led οθόνες. Αυτοί έκαναν ό,τι μπορούσαν. Το θέμα είναι, ποια η δική μας θέση απέναντι σε αυτό…

Η βασική μου φιλοσοφία στη ζωή είναι ότι το καθετί θα πρέπει να χρεώνεται το σωστό ειδικό βάρος. Να εκτιμάται για αυτό ακριβώς που είναι, ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο. Σε μια τέτοια ζυγαριά αντικειμενικής και δίκαιης ματαιότητας το “Vinyl” έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που θα καθορίσουν τη στάση μας απέναντι του.

Είμαι βέβαιος ότι ο Scorsese και ο Jagger δε δυσκολεύτηκαν καθόλου. Δε χρειάστηκε να ζοριστούν ούτε δευτερόλεπτο σαν executive producers μιας σειράς σαν και αυτής, δεν έβαλαν ούτε δράμι δημιουργικής έμπνευσης. Απλά έκατσαν γύρω από ένα τραπέζι και θυμήθηκαν τα νιάτα τους. Ήταν και οι δύο εκεί όταν τα 70s καθόρισαν τον rock n roll κόσμο, ήταν από αυτούς που κινούσαν τις εξελίξεις, ζούσαν την ακμή τους. Τώρα, τα αναβιώνουν.

Πόσο αληθινό, αυθεντικό και πηγαίο είναι σαν αποτέλεσμα; Προφανώς αστειεύεσαι, έτσι; Από το πρώτο πλάνο, με τα τρεμάμενα χέρια του Richie Finestra να κρατούν ένα μπουκάλι, φορώντας αυτό το καφέ δερμάτινο σακάκι, σε εκείνο το κάθισμα αυτοκινήτου, έχεις τηλεμεταφερθεί στο σοκάκι της Νέας Υόρκης και σχεδόν νιώθεις το κρύο στον αέρα. Δεν υπάρχει κινηματογραφική προσπάθεια, δεν υπάρχει ηθοποιία, δεν υφίσταται σκηνοθετικό ταλέντο. Είσαι εκεί. Δεν το θυμάσαι, δε ζούσες τότε, ήσουν αγέννητος; Όχι πια. Χρειάστηκε ο πιο glamorous πιλότος στην ιστορία των τηλεοπτικών σειρών, με τα 105’ της διάρκειάς του για να γίνουμε όλοι μέρος εκείνης της εποχής. Μην προτρέχεις να ενθουσιαστείς όμως.

Πιστεύεις ότι ο Scorsese ξετρελάθηκε και χοροπηδούσε μόλις είδε το τελικό αποτέλεσμα; Δε νομίζω. Γιατί εμείς δε θα πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμά του και να είμαστε εξίσου cool?

 

Μη σε παρασύρει το hype, μη βιαστείς να ανακηρύξεις το Richie Finestra στο νέο κινηματογραφικό σου ήρωα. Το “Vinyl” δεν είναι βιωματική σειρά. Δεν έχει περιστατικά και συναισθήματα που θα ταυτιστείς, average χρήστη του internet στο έτος 2016, που διαβάζεις αυτό το κείμενο. Όλη αυτή η ζωή, αυτές οι 5 μέρες που αφηγείται αυτό το mega επεισόδιο είναι κάτι άπιαστο για όλους μας. Μπήκαμε στην ατμόσφαιρα, όχι όμως και στα παπούτσια αυτού του τύπου. Που έχει το όραμα, που έχει τη συνειδητοποίηση, που ξέρει το παιχνίδι, που χειρίζεται ατελείωτα χρήματα και ανθρώπους, που αγωνίζεται να ισορροπήσει οικογένεια και showbiz, που έμαθε νωρίς ότι οι καλλιτέχνες είναι προϊόντα, που σε τελική ανάλυση είναι ένα ψωνισμένο κάθαρμα. Αυτός κι εσύ, δεν έχετε κανένα κοινό σημείο.

Αυτό που έχει ο Finestra, αυτό που έχει το “Vinyl”, αυτό που φρόντισαν οι superstars executive producers να του δώσουν, είναι ότι σε κάνει να θες να το βλέπεις. Δε θα βρεις τον εαυτό σου εκεί μέσα, αλλά το μάτι και η ψυχή σου δε θα χορτάσουν ποτέ. Το είπαμε και στην αρχή. Είμαστε μια φυλή, μια κουλτούρα που ζει για να βλέπει τέτοια πράγματα. Και πλέον είμαστε τόσο strong in numbers που ο Scorsese έκανε τον κόπο να στρώσει το γέρικο κώλο του ώστε να μας κάνει ευτυχισμένους.

Τα καταφέρνει; Νομίζω ξέρεις ήδη την απάντηση. Εκεί βρίσκεται το μοναδικό σκηνοθετικό ακροβατικό του πιλότου. Μπορεί να μην έχουμε κανένα κοινό με τον πρωταγωνιστή, μπορεί αυτό να γίνεται ξεκάθαρο την κάθε στιγμή, αλλά με ένα μικρό τυράκι hindsight φροντίζει να σε δέσει ο μάστορας.

Όσο διαφορετικές αφετηρίες και επιδιώξεις να έχουμε, το ίδιο δεν είναι που θέλουμε όλοι την ώρα της μεγάλης ανάγκης; Ένα rock n roll συγκρότημα, από το πουθενά, να μας γκρεμίσει ένα κτίριο στο κεφάλι;

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο