It Follows: η ταινία που θα σε ακολουθήσει

follow

Αν αναλογιστείς τι σε ακολουθεί σε όλη σου την ζωή, θα σε πιάσει κρύος ιδρώτας. Υπάρχουν αυτά που δεν βλέπεις αλλά ξέρεις πως βρίσκονται εκεί (σε μια άλλη σφαίρα) και σε παρακολουθούν. Πρώτο και κυριότερο, ο χρόνος. Από την στιγμή που θα  ανοίξεις τα μάτια σου σε αυτή τη ζωή, μια αντίστροφη μέτρηση μέχρι το σημείο που θα τα κλείσεις,έχει ξεκινήσει. Και εσύ χωρίς να μπορείς να αντιδράσεις, βυθίζεσαι όλο και πιο βαθιά σε ένα παιχνίδι στο οποίο ξέρεις ήδη το αποτέλεσμα.

Μεγαλώνεις, κάνεις τα πρώτα σου βήματα και σε ακολουθούν οι γονείς σου. Μην πέσεις, μην χτυπήσεις. Μέχρι να πας σχολείο και να αναλάβει το εκπαιδευτικό σύστημα. Εκεί όπου το άγχος σιγά σιγά εξαφανίζει κάθε ανέμελη νοοτροπία σου. Αισθάνεσαι την ανάσα του πίσω από τον λαιμό σου και συνεχίζει να περπατάς. Πιο γρήγορα. Για να περάσεις στην εφηβεία και στην ενηλικίωση, με έναν στρατό από έννοιες  οι οποίες πατούν στο κάθε βήμα σου. Όλο και πιο κοντά, όλο και πιο απειλητικά.

Μέχρι το αναπόφευκτο. Εκεί όπου σε πιάνουν όλα μαζί. Και παραδίνεσαι.

Ταυτόχρονα υπάρχει και κάτι άλλο. Αυτό που το μυαλό σου φοβάται να παραδεχθεί. Είναι εκείνο που κρύβεται στις σκιές, κάτω από το κρεβάτι σου τη νύχτα, λουφάζει μέσα στην ντουλάπα σου όταν κλείσεις τα φώτα και το βλέπεις αστραπιαία στα μάτια ενός ξένου ο οποίος στέκεται μακριά. Το ανεξήγητο.

Με αυτό ακριβώς καταπιάνεται ο David Robert Mitchell στην δεύτερη (μόλις) ταινία του. Το It Follows μας διηγείται την ιστορία μιας κοπέλας η οποία κάνει sex με έναν συνομήλικο της, μόνο και μόνο για να μάθει στιγμές μετά πως αυτό που στοίχειωνε τον παρτενέρ της, τώρα κυνηγάει αυτήν. Και ο μόνος τρόπος να το ξεφορτωθεί  είναι να κάνει sex με κάποιον άλλον (έτσι όπως το ξεφορτώθηκε αυτός πάνω της).

Τι είναι αυτό που την κυνηγάει; Μια φιγούρα η οποία μπορεί να είναι ένας άγνωστος ή ένα οικογενειακό/φιλικό πρόσωπο. Και δεν θα σταματήσει αν δεν την πιάσει. Είναι ταυτόχρονα απλό όσο και περίεργο.

Εδώ είναι που η ταινία κάνει την διαφορά. Ενώ θα μπορούσε να γίνει άλλο ένα teenage horror movie (σαν κι αυτά τα οποία μας έχουν οδηγήσει συχνά στο χαρακίρι), αποφεύγει αυτόν τον σκόπελο με χαρακτηριστική ευκολία κυρίως λόγο του χαρακτήρα της.

Ο David Robert Mitchell έχει μελετήσει τους μετρ του είδους πολύ καλά. Από την μουσική επένδυση (ένα tribute-ωδή στον John Carpenter) μέχρι τις μουντές-ψυχρές σκηνές κυνηγητού οι οποίες παραπέμπουν ξεκάθαρα στον George Romero. Ταινία αποτύπωμα μιας ολόκληρης γενιάς η οποία μεγαλώνει μέσα σε ένα παρακμιακό αστικό περιβάλλον, με μοναδικό διέξοδο το επικίνδυνο. Το γεγονός πως το sex είναι ο μοχλός παραγωγής της συγκεκριμένης “κατάρας” δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Χωρίς όμως να καταλήξει ένα πορνογραφικό χαζοδημιούργημα (που θα κόψει σίγουρα αρκετά εισιτήρια), ορισμένες στιγμές σου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο.

Έτσι κι αλλιώς για να δημιουργήσεις κάτι που θα είναι απειλητικό, χρειάζεσαι και την ανάλογη ατμόσφαιρα. Αυτή που θα σε κάνει να κοιτάξεις προς τα πίσω καθώς περπατάς το βράδυ σε έναν έρημο δρόμο. Η καρδιά σου θα χτυπήσει πιο γρήγορα, θα επιταχύνεις το βήμα σου, το κεφάλι γυρνάει δεξιά αριστερά με μανία και μόλις μπεις στο δωμάτιο σου, θα δυσκολευτείς να κοιμηθείς. Ρίχνεις μια κλεφτή ματιά από το παράθυρο και σιχτιρίζεις την ώρα και την στιγμή που έβαλες να δεις το It Follows.

Γιατί ξέρεις πως πλέον θα σε ακολουθεί. Για πάντα.

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.