Ο Jeremy Corbyn και η Τελευταία Ευκαιρία της Αριστεράς

v218-Jeremy-Corbyn-Get-v2

‘Συντηρητικοί ψηφοφόροι. Έχετε καταστρέψει αυτή τη χώρα.’ Αυτό ήταν το μήνυμα του Σκωτσέζου κωμικού Frankie Boyle κατά κλείσιμο της εκλογικής Αυτοψίας του 2015. Και ενδεχομένως να μην είχε άδικο. Το 2015 οι Tories κερδίζουν τις εκλογές υποσχόμενοι προκήρυξη δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι του Ηνωμένου Βασιλείου εντός της ΕΕ, δίχως καμία ουσιαστική κοινοβουλευτική πίεση από κόμματα της αντιπολίτευσης- πέραν του γραφικού, ξενοφοβικού Ukip- προκειμένου ο Cameron να καταφέρει να κρατήσει τις ισορροπίες μεταξύ των συντηρητικών στελεχών που έβλεπαν με μισό μάτι ακόμη και τις ελάχιστες παρεμβάσεις της Κομισιόν στο χρηματοπιστωτικό αλισβερίσι του Σίτυ. Η συνέχεια, λίγο- πολύ γνωστή.

Σχεδόν έναν χρόνο μετά την ψήφο των Βρετανών η πολιτική συνοχή της χώρας μοιάζει κάθε μέρα όλο και πιο εύθραυστη. Μετά την άρνηση των ευρωπαϊκών θεσμών να προσέλθουν σε συζητήσεις με την βρετανική πλευρά περί παραμονής στο single market δίχως ελεύθερη μετακίνηση πολιτών ή με αντάλλαγμα την παροχή πληροφοριών σε θέματα ασφάλειας, όπως άλλωστε η ίδια η May υπονόησε (κάπως άτσαλα θα έλεγε κανείς) στο γράμμα που επικαλέστηκε το άρθρο 50, όλα δείχνουν πως η Βρετανία πορεύεται σταθερά προς ένα σκληρό Brexit με όλα τα συνεπακόλουθα: Αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας του Γιβραλτάρ. Έξτρα φορολογία σε εξαγωγές προϊόντων, καθώς και η μεταφορά των κεντρικών γραφείων πολυεθνικών από το Λονδίνο εντός ΕΕ στην Φρανκφούρτη. Απόσυρση της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης για ερευνητικά προγράμματα πανεπιστημίων. Και ένας λογαριασμός περίπου 60 δις προκειμένου να αρχίσουν οι συζητήσεις περί εξόδου.

Ο μεγάλος πονοκέφαλος των Tories όμως αφορά και το εσωτερικό. Η ανεπάρκεια της May να εγγυηθεί μια Βρετανία η οποία θα παραμείνει ‘ανοιχτή’ προς ξένους, ευρωπαίους και μη, έφερε την οργή της Nicola Sturgeon, πρωθυπουργού της Σκωτίας, ζητώντας ξανά δημοψήφισμα για ανεξαρτησία, με πρόφαση την αδιαφορία του Westminster στις εκκλήσεις των Σκωτσέζων (σ.σ. οι οποίοι ψήφισαν remain περίπου κατά τα 2/3) για ένα ‘ηπιότερο’ BREXIT. Παράλληλα, ένα σοβαρό ερώτημα αφορά την Ιρλανδία και την επαναφορά ή μη συνοριακών ελέγχων, κάτι που ενδέχεται να διαταράξει την εύθραυστη ειρήνη στο Μπέλφαστ.

Μπορεί η May να κερδισε χρόνο με την προκήρυξη εκλογών, αλλά καμία μάχη, σίγουρα όχι τον πόλεμο. Οι Βρετανοί θα κληθούν να αποφασίσουν όχι μόνο αν στηρίζουν μια κυβέρνηση η οποία μοιάζει τουλάχιστον να πάσχει από έλλειψη ειλικρίνειας, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει κανένα ουσιαστικό πλάνο για την επόμενη μέρα. Η μάλλον έχει κάποια προσχέδια και αυτά μοιάζουν τουλάχιστον ανατριχιαστικά.     

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η May αποκλείει το ενδεχόμενο συμμετοχής της σε προεκλογικό debate, αν και ίσως να οφείλαμε να είμαστε επιφυλακτικοί μαζί της. Άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που αλλάζει γνώμη. Ήδη αυτή η απόφαση ήταν αρκετή για να πυροδοτήσει αντιδράσεις από τα υπόλοιπα κόμματα, αλλά και στα social media της Βρετανίας συνολικότερα, με το επιχείρημα πως εάν αποφεύγει την αντιπαράθεση με ηγέτες της αντιπολίτευσης, η ικανότητά της να διαπραγματευτεί με 27 εκπροσώπους Ευρωπαϊκών χωρών προς όφελος του βρετανικού λαού δεν είναι δυνατόν να αξιολογηθεί επαρκώς.

Απέναντι στους Tories οι Εργατικοί, ένα κόμμα το οποίο βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση και, δεδομένης μιας δημοσκοπικής διαφοράς περίπου 20 μονάδων, μοιάζει σχεδόν απίθανο να καταφέρουν να τους κοντράρουν στα ίσα. Όσο απίθανο ήταν το Brexit ή η επικράτηση του Trump στην αμερικανικές εκλογές δηλαδή.

Ενώ η May μιλάει αφηρημένα για μια ‘δυνατότερη και ενωμένη Βρετανία’ με μια ψήφο στους Συντηρητικούς η οποία θα ισχυροποιήσει την διαπραγματευτική της θέση, ο Corbyn μοιάζει πολύ πιο συγκεκριμένος στις θέσεις του. Έχοντας βγει νικητής δύο φορές στην ηγεσία των Labour, ο βετεράνος πολιτικός από το Chippenham επικεντρώνεται σε ζητήματα που ‘καίνε’ την εργατική τάξη και τα χαμηλότερα στρώματα της μεσαίας. Μιλάει για μείωση διδάκτρων στην ανώτατη εκπαίδευση, έλεγχο στο ράλλυ των ενοικίων- και ειδικά των σπιτιών του Λονδίνου- και δημόσια ενίσχυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας (NHS), αντιπαραβάλλοντας την σμίκρυνση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών με τα ολοένα και αυξανόμενα κέρδη των golden boys του Λονδίνου, ενώ το ξεχαρβάλιασμα των σχέσεων εργασίας με συμβάσεις μηδενικού ωραρίου και κατώτατου μισθό επιτρέπει στις πολυεθνικές να απολαμβάνουν σημαντικά ευνοηκές συνθήκες.   

Η πορεία των Εργατικών θα κριθεί ουσιαστικά σε 3 σκέλη. Το πρώτο θα είναι να καταφέρουν να απευθυνθούν σε ψηοφοφόρους οι οποίοι παραδοσιακά δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τις θέσεις της Aριστεράς- του προγράμματος που προτείνει ο Corbyn τουλάχιστον, μιας και όσο γράφονται αυτές οι γραμμές το μανιφέστο των Εργατικών δεν έχει παρουσιαστεί- και δεν ψήφισαν ποτέ Labour στο παρελθόν. Ο Corbyn θα πρέπει να πείσει το εκλογικό σώμα όχι μόνο ότι οι προτάσεις του είναι βιώσιμες και ρεαλιστικές αλλά και ότι ο ίδιος είναι εκλέξιμος εκτός των συνδικάτων και της βάσης του κόμματος.

Δεύτερο μεγάλο αγκάθι είναι η Σκωτία. Την τελευταία δεκαετία οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των Labour έστρεψαν τους, παραδοσιακά αριστερούς Σκωτσέζους προς το κόμμα ‘ανεξαρτησίας’, το SNP που συνδιάζει προοδευτικές πολιτικές με εθνικιστικά χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις οι Σκωτσέζοι Εργατικοί έρχονται τρίτοι μετά τους Συντηρητικούς και θα χρειαστεί κάτι special για να επιστρέψουν την ψήφο ρους στους Εργατικούς. Η στάση του Corbyn σε σχέση με το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας που ζήτησε η Sturgeon αλλά και το status που θα έχει η Σκωτία σε σχέση με την ΕΕ μετά το Brexit θα κρίνει πολλά.

Τέλος, το μεγαλύτερο στοίχημα είναι οι ίδιοι οι Labour. Το κόμμα συνεχίζει να φαίνεται διχασμένο και σε ό,τι αφορά το καθαρό πολιτικό σχεδιασμό. Μπορεί ο Corbyn να κερδίζει στην βάση του κόμματος αλλά τα μεγαλοστελέχη μοιάζουν να αναπολούν εποχές των New Labour, του Tony Blair και του νεοφιλελευθερισμού. Αν και προς το παρόν το τσεκούρι του πολέμου έχει θαφτεί, ο Corbyn θα χρειαστεί να δείξει για πρώτη φορά πυγμή και να επιβάλει μια υποτυπώδη κομματική γραμμή, τουλάχιστον στα καίρια ζητήματα που αφορούν το πρόγραμμα που προτάσσει, σε αντίθεση με όσα διαδραματίστηκαν κατά την ψηφοφορία για τον βομβαρδισμό της Raqqa πριν από ενάμιση χρόνο σχεδόν. Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των εκλογών η διάσπαση των Εργατικών μοιάζει αναπόφευκτη μιάς και μεγάλο μέρος της κοινοβουλευτικής ομάδας ήδη λοξοκοιτάει προς τους κεντροαριστερούς Liberal Democrats. Διαφορετικά, και μάλλον σε περίπτωση ήττας στις εκλογές, θα χρειαστεί και τρίτη διαδικασία για εκλογή ηγεσίας του κόμματος μέσα σε 2 μόλις χρόνια, μιας και ενδεχόμενη αποτυχία θα επιχειρηθεί να χρεωθεί προσωπικά στον Jeremy Corbyn, εάν φυσικά δεν αποχωρήσει από την ηγεσία οικειοθελώς.

 

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;