#JeSuisCharlie και το τέρας που γέννησε η Δύση

A man holds a placard which reads "I am Charlie" to pay tribute during a gathering at the Place de la Republique in Paris

Συνήθως τα πιο επικίνδυνα συμπεράσματα είναι αυτά τα οποία πηγάζουν χωρίς να έχει συνυπολογιστεί το χωροχρονικό συνεχές στο οποίο εντάσσεται το εκάστοτε γεγονός. Άλλωστε, η κοντή μνήμη είναι σαφώς μία από τις συνιστώσες λόγω των οποίων αυτή η χώρα για παράδειγμα, επιτρέπει στον όποιο ΓΑΠ να ιδρύει ένα «Κίνημα Αλλαγής» ή σε πρώην Υφυπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας να πουλάει αντισυστημική παπάτζα (δύο τυχαία παραδείγματα). Η ηθική κρίση που βιώνουμε είναι παγκόσμια και σε καμία περίπτωση νεομφανιζόμενη. Όταν όμως στην όλη συνάρτηση προστεθεί και μια οικονομική καθίζηση που απειλεί την ίδια την βιολογική επιβίωση μιας κοινωνίας, η ικανότητά της για ψύχραιμη ανάγνωση της πραγματικότητας είναι δεδομένο πως κλονίζεται ακόμα περισσότερο.

 

«Όλοι βρίζουν την θάλασσα, ενώ φταίει ο άνεμος» είχε πει ο Δ. Καμπούρογλου. Πίσω από την τραγωδία στα γραφεία του Charlie Hebdo μπορεί ο καθένας να βρει ηθικούς αυτουργούς κατά το δοκούν: Τον μουσουλμανικό φονταμενταλισμό, το πολιτισμικό χάσμα ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, την οποιαδήποτε έκφανση φανατισμού, την ισλαμοφοβία, ακόμα την ίδια την ύπαρξη της θρησκείας. Κανένα από αυτά όμως δεν είναι πραγματικά ο άνεμος.

 

Ο  τζιχαντισμός είναι ο μπάσταρδος γιος του δυτικού ιμπεριαλισμού. Ή ο θετός του γιος. Ενδεχομένως και η σχέση τους να μην είναι καν βιολογική. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο δεύτερος είναι αυτός που ανέθρεψε εξ αποστάσεως τον πρώτο και του όπλισε το χέρι προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων του στην Ανατολή.

 

Άλλωστε, αν γυρίσουμε μερικές δεκαετίες πίσω, οι επαφές του Μπρεζίνσκι (συμβούλου των Κάρτερ, Κλίντον και Ομπάμα) με τους μουτζαχεντίν και τον Μπιν Λάντεν, δεν ήταν δα και κανένα μυστικό. Όπως και οι σχέσεις με τον Σαντάμ Χουσεΐν, όσο οι πολιτικές του βόλευαν και την αμερικανική πλευρά. Στην Συρία πάλι, η δύση (και δεν μιλάμε μόνο για την Αμερική) επιθυμώντας την πτώση του Άσαντ, ενισχύει τον FSA, μέλη του οποίου στην πορεία εισχωρούν στο ISIS

 

«Είμαι χαζός, σύμφωνοι, αλλά με πιάνει τρόμος όταν βλέπω πώς έχουν καταντήσει τον κόσμο όλοι αυτοί οι έξυπνοι» έλεγε ο Wolinski.  Η εμμονή της «έξυπνης» Δύσης να χώνει ατσούμπαλα τα μούτρα της χωρίς την παραμικρή, όπως φαίνεται, γεωπολιτική κατανόηση για να ταράξει ισορροπίες και να ανακατέψει εκ νέου την τράπουλα, γεννά μια κατάσταση χάους και μέσα σε αυτή τέρατα ανεξέλεγκτα. Αλλά αφού το όποιο Afghanistan ή Iraq είναι far away, τότε keep going, ‘Murica.  Και δεν περιμένει κανείς από την εκάστοτε κυβέρνηση των Η.Π.Α. να επιδείξει ανθρωπιστικό πρόσωπο, αλλά όταν κουβαλάς στην πλάτη μια 11η Σεπτεμβρίου, κάθε άλλο παρά αποποινικοποιείται ηθικά η συνέχιση τέτοιων πολιτικών.        

 

Η μεγαλύτερη υποκρισία για τον δυτικό κόσμο θα είναι να αποποιηθεί των ευθυνών του, να γενικεύσει και να στοχοποιήσει αδιακρίτως. Αυτοί άλλωστε για τους οποίους η μέρα ξημερώνει δυσκολότερη, είναι οι απανταχού μουσουλμάνοι που ουδεμία σχέση έχουν με εξτρεμιστικές πρακτικές ή ιδέες, καθώς ενδέχεται να βρεθούν στη μέση ενός πολέμου του οποίου όλα τα στρατόπεδα τους αντιλαμβάνονται ως εχθρούς. Ναι, ο ισλαμικός κόσμος είναι για πολλούς λόγους και κατά πολλές έννοιες μια πραγματικότητα σκληρότερη από την δική μας και ναι, είναι δεδομένο πως μερικά από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα έχουν γίνει στο όνομα των διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων. Δεν είναι όμως ώρα ο καθένας να ψάξει το φάντασμα που θέλει να δει. Όπως και δεν είναι ώρα για την φίμωση οποιασδήποτε φωνής υπό την απειλή της βίας. Αυτό άλλωστε θα αποτελούσε μια μέγιστη ήττα για την ίδια την ελευθερία.

 

Πολλά έχουν γραφτεί αυτές τις μέρες. Μεταξύ αυτών και κάποια που αφορούσαν το περιεχόμενο του Charlie Hebdo. Δεν έχουν όμως ΚΑΜΙΑ απολύτως σημασία τα συναισθήματα κάποιου ως προς αυτό. «Ελευθερία είναι το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτό που δεν θέλουν να ακούσουν» και αυτό ακριβώς ας συμβολίσει ο νεκρός μουσουλμάνος αστυνομικός, Άχμεντ Μεραμπέ. Αυτός που οι δράστες εκτελούν εν ψυχρώ, την ώρα που κείτεται τραυματισμένος στον δρόμο. Το Charlie Hebdo σατίριζε με σκληρό τρόπο το αντικείμενο της πίστης του και αυτός πέθανε υπερασπιζόμενος αυτό το δικαίωμα. Ας φερθούμε λοιπόν με την ανάλογη αξιοπρέπεια.

 

 

 

Βαγγέλης Ανανίδης


Διπολικός. Επειδή μοιράζεται την ημέρα των γενεθλίων του με τον Stevie Ray Vaughan, τον Denis Villeneuve και τον Zlatan Ibrahimovic, νομίζει πως είναι προορισμένος για κάτι σπουδαίο. Δεν είναι.