«Καλύτερα να καίγεσαι παρά να ξεθωριάζεις»

cornellcobainchester-696x406

Προσωπικά, ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης είναι ο Kurt Cobain. Η μουσική του και το έργο του έχει συνοδεύσει, για εμένα, love affairs (nothin’ really bothers her, she just wants to love herself), στενοχώριες, ταξίδια ακόμα και απλές συζητήσεις. Όλες αυτές οι εμπειρίες «ντύθηκαν» μουσικά από εκείνον και τους Nirvana δημιουργώντας μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη σχέση. Το μόνο πρόβλημα σε αυτόν τον θαυμασμό υπάρχει στο γεγονός ότι δεν έζησα την εποχή του Cobain.

Δεν είχα γεννηθεί για να δω την τότε «νέα γενιά» να παραληρεί μετά την κυκλοφορία του Nevermind, τους Nirvana να βραβεύονται το 1992 στα μουσικά βραβεία του MTV, τον Kurt να ερμηνεύει τόσο ιδιαίτερα το The Man Who Sold the World στο MTV Unplugged των Nirvana ή να τα δίνει όλα στο Lounge Act στο Live στο Reading. Όλες αυτές οι όμορφες στιγμές για μένα είναι ένα απλό πράγμα. Ιστορία. Δεν κρύβουν μυρωδιές και συναισθήματα του τότε, παρά μόνο λόγια και αφηγήσεις τα οποία προσάρμοσα εγώ στο δικό μου σήμερα.

Ο λόγος που αυτά τα λόγια και οι αφηγήσεις δεν είναι ακόμα περισσότερα, βρίσκεται στην απόφαση του Cobain να τερματίσει τη ζωή του στα 27 του χρόνια, το 1994. Διαλυμένος και ταλαιπωρημένος από τα βιώματα μιας άσχημης παιδικής και εφηβικής ηλικίας, και μιας εξίσου δύσκολης και σύντομης ενήλικης ζωής, ο Kurt έφυγε αφήνοντας το τεράστιο έργο τους ως παρακαταθήκη στη γενιά που «μεγάλωσε» αλλά και στη σκηνή που γιγάντωσε και της οποίας ηγήθηκε. Τη Grunge. Η ιστορία τον αποκαλεί «Voice of a Generation», και συνεχίζει να ζει μέσα από το έργο του.

Αν όμως δε γνωρίζω τα τότε συναισθήματα της απώλειας του Cobain, τότε γνωρίζω πολύ καλά τι σήμαινε ο χαμός του Chris Cornell των Soundgarden, των Audioslave και των Temple of the Dog. Ήταν ένα βροχερό πρωινό του Μαϊου όταν μετά από συνεχές τρέξιμο στο κέντρο της Αθήνας κατάφερα να ανοίξω το κινητό μου για να αντικρίσω την είδηση του θανάτου του. Ένα σφίξιμο στο στομάχι και ένα «γιατί» ήταν οι πρώτες αντιδράσεις στην αναγγελία αυτής της απώλειας. Συναισθήματα που σίγουρα θα με συνόδευαν αν υπήρχα στις 5 Απριλίου του 1994. Δεν υπήρχα όμως και ο θάνατος του Cobain είναι απλά μια ιστορία. Σε αντίθεση με την περίπτωση του Cornell στην οποία είμαι μέρος της ιστορίας.

Γιατί και εκείνος «έντυσε» μουσικά εμπειρίες μου, επομένως ήταν σαν το σύμπαν να μου έδωσε εκείνη τη σφαλιάρα που υποσυνείδητα (;) ζητούσα να μου δώσει επειδή δεν ήμουν εκεί για να ζήσω οτιδήποτε πρέσβευε ο Cobain. Τα συναισθήματα του θανατού του Chris Cornell τα μοιράστηκα με ένα love affair που μέχρι πριν λίγο «συνόδευε» μουσικά και πνευματικά ο Cobain, με φίλους αλλά και γενικότερα με ένα universe που θρηνούσε για την απώλεια ενός μεγάλου. Και ας είχε αρχίσει αυτός ο μεγάλος να ξεθωριάζει. Ήταν όλο τόσο αληθινό και βίαιο στα μάτια μου.

Πριν λίγες μέρες ετοιμαζόμουν για μία έξοδο στη θερινή, πλέον, Αθήνα. Η καταρρακτώδης βροχή που συνάντησα την ημέρα που «έφυγε» ο Cornell δεν υπήρχε πλέον, όπως και το love affair με το οποίο μοιράστηκα τα συναισθήματα που μου (και της) δημιούργησε ο θανατός του. Ετοιμαζόμενος όμως, έμαθα ότι αυτοκτόνησε ο τραγουδιστής των Linkin Park, Chester Bennington. Τη μουσική των Linkin Park δεν την άκουσα ποτέ (το Numb δε μετράει). Όμως, η είδηση του θανάτου του Chester μου δημιούργησε ακριβώς τα ίδια συναισθήματα που ένιωσα όταν έμαθα ότι αυτοκτόνησε ο Cornell. Τα συναισθήματα που θα ένιωθα αν υπήρχα όταν αυτοκτόνησε ο Cobain.

Η κοινή συνιστώσα ανάμεσα σε αυτές τις τρεις απώλειες είναι η αιτία του θανάτου. Η αυτοκτονία μετά από χρόνια προβλήματα ψυχικής υγείας. Απροσπέλαστα εκ του αποτελέσματος. Και με έκαναν να σκεφτώ. Τα προβλήματα ψυχικής υγείας παρατηρούνται σε συνανθρώπους γύρω μας καθημερινά. Για άλλους αδιαφορούμε, άλλοι προσπαθούν να κατανοήσουν το «πρόβλημα» που αντιμετωπίζουν, κάποιοι το παλεύουν και κάποιοι τα παρατάνε με τον τρόπο που έκαναν ο Kurt, o Chris και ο Chester. Κανέναν όμως δεν τον κατηγορούμε. Γιατί αυτού του είδους τα προβλήματα είναι ένα τεράστιο βάρος, που μόνο κάποιος ο οποίος έχει περάσει ανάλογες καταστάσεις μπορεί να κατανοήσει.

Είναι γεγονός ότι οι περιπτώσεις αυτών των τριών καλλιτεχνών μας φέρνουν πιο κοντά στα προβλήματα ψυχικής υγείας. Επειδή μας δείχνουν ότι είναι κομμάτι της ανθρώπινης πραγματικότητας. Απλά κάποιοι καλλιτέχνες τα βιώνουν ως κοινοί «θνητοί» αφού πρώτα για τις λίγες ώρες μιας συναυλίας έχουν γίνει «θεοί».

Σημασία έχει ότι είναι υποχρέωση μας να βοηθάμε οποιονδήποτε βιώνει τέτοιου είδους καταστάσεις. Και τίποτα λιγότερο.

 

In Memoriam of Chester Charles Bennington (1976-2017)

«I will move away from here you won’t be afraid of fear, no thought was put into this I always knew it’d come to this»

 

Parker George


Wannabe δημοσιογράφος, με επαναστατικές ρίζες σφυρηλατημένες στην Αβάνα. Ξεχασμένος σε μια γωνιά του ευρωπαϊκού νότου.