Καλοκαιρινό οδοιπορικό στο πιο extreme metal φεστιβάλ της Τρανσιλβανίας

rock

Όταν ξέρεις πως οι Still Falling  έχουν κλείσει live εμφάνιση στο Rockstadt Extreme Fest της Ρουμανίας (από 10/8 έως 13/8) μαζί με ονόματα όπως οι Kreator, Annihiator, Solstafir, Suffocation, Carcass, Napalm Death, Nile και Opeth, κανονικά θα πρέπει να σε πιάσει πονοκέφαλος από τα αποδυτήρια γιατί ξέρεις πως το κεφάλι σου θα γίνει καζάνι από το πολύ τούπα τούπα αλλά α) είναι Αύγουστος και β) περισσεύει μια θέση, οπότε είναι απολύτως λογικό να κάνεις τα κουμάντα σου για να είσαι εκεί.

Έτσι και εγώ (σαν τουρίστας/groupie/roadie) τσίμπησα την ευκαιρία και τα ξημερώματα της Παρασκευής (χάσαμε την Πέμπτη, so what;) βρεθήκαμε στο Ελευθέριος Βενιζέλος για να τσιμπήσουμε την πτήση (διάρκειας 1 ώρας και 15 λεπτών) για Βουκουρέστι. Η αναμονή 4 ωρών στο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας της Ρουμανίας για τον drummer των SF που έφτανε από Βρυξέλλες, μας έφερε αντιμέτωπους με “ομορφιές” όπως τους οδηγούς του φεστιβάλ οι οποίοι χωρίς να ξέρουν γρι αγγλικά, προσπαθούσαν να βρουν τα συγκροτήματα τα οποία έπρεπε να παραλάβουν με αποτέλεσμα οι Still Falling να τους ακούγονται σαν Solstafir, οι αποσκευές των Kreator να αγνοούνται, οι Korpiklaani να παραμένουν εξαφανισμένοι, ορίζοντας μας έτσι σαν unofficial μεταφραστές ανάμεσα σε μπάντες, μάνατζερ και οδηγούς. Υπέροχα σκηνικά για να αναρωτιέσαι αν πρέπει να γελάς ή να κλαις με την οργάνωση.

Αφού τσιμπήσαμε το βανάκι (από μια εταιρεία που είχε για έδρα της ένα… κοντέινερ έξω από το αεροδρόμιο – η απατεωνιά βρώμαγε από χιλιόμετρα) που θα μας μετέφερε στο Rasnov (το γραφικό χωριό που λαμβάνει χώρα κάθε χρονιά το φεστιβάλ – 20 λεπτά από τον πύργο του Δράκουλα), διαπιστώσαμε πως η κανονική διάρκεια του ταξιδιού (δηλαδή 2 ώρες και 45 λεπτά) πήγε περίπατο εξαιτίας του Ρουμανικού τετραημέρου (όλοι έφευγαν για διακοπές στην επαρχία εξαιτίας 15Αύγουστου) με αποτέλεσμα να διασχίσουμε 150 χιλιόμετρα μέσα σε 5 ώρες. Η εθνική οδός έχει 2 λωρίδες μόνο, οι ουρές από αμάξια σε κάποια σημεία ήταν μαρτυρικές και οι πλανόδιοι πωλητές εγχώριων γλυκισμάτων ήταν πάντα εκεί, έτοιμοι για αγοραπωλησίες.

Αφού το ατελείωτο ταξίδι στην επαρχία της Ρουμανίας έφτασε επιτέλους στο τέλος του, φτάσαμε στο Μπραν (την γενέτειρα του τύπου που παλούκωνε τους εχθρούς του – if you know what i mean) και το ξενοδοχείο μας, ένα μέρος που θύμιζε μια 90’s εκδοχή της Λάμψης του Κιούμπρικ. Αφήσαμε τα πράγματα και φύγαμε για μια γρήγορη βόλτα ώστε να βάλουμε κάτι στα άδεια στομάχια μας και μετά καπάκια στον χώρο του φεστιβάλ ενώ η ώρα είχε πάει 10.

1

Το Rockstadt Extreme Fest είναι ένα φεστιβάλ μετρίου μεγέθους όπου κάθε μέρα έχει 5000 (πάνω κάτω) επισκέπτες, το κοινό θυμίζει κάτι από Ελλάδα των 90’s σε θέμα ντυσίματος και πώρωσης με το μέταλ, οι εγκαταστάσεις είναι αρκετά προσεγμένες, φαγητά (κατά κύριο λόγο κρέατα κάθε είδους) και ποτά είναι αρκετά φθηνά ενώ το μέρος είναι βγαλμένο από κάποιο μεσαιωνικό παραμύθι. Όλα κομπλέ δηλαδή.

Παρασκευή βράδυ λοιπόν και μπαίνοντας μέσα μετά τα απαραίτητα πάσα για το τριήμερο, πετύχαμε τους Korpiklaani οι οποίοι παίζοντας τα γνωστά folk κλαπατσίμπανα τους είχαν κερδίσει το κοινό που απ’ ότι φάνηκε στη συνέχεια, γουστάρει φουλ το βορειοευρωπαικό πανηγυρτζίδικο μέτσαλ. Ταυτόχρονα μαθαίνουμε και νέα με ελληνικό ενδιαφέρον, οι Chronosphere έπαιξαν εξαιρετικά νωρίτερα και οι Allochiria αναγκάστηκαν να ακυρώσουν την αυριανή τους εμφάνιση εξαιτίας προβλημάτων υγείας. Η βραδιά κυλάει με αρκετά λίτρα μπύρας και λίγο μετά οι Kreator βγαίνουν στη σκηνή για μια λυσσασμένη εμφάνιση και κάπου εκεί η κούραση βαράει κόκκινο με αποτέλεσμα να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής, χάνοντας τους Leprous οι οποίοι θα έπαιζαν τα ξημερώματα επειδή ο drummer τους έχασε την πτήση του.

2

Το Σάββατο κύλησε με βόλτα σε τοπικό mall για τα απαραίτητα καύσιμα του στομαχιού και αμέσως μετά τρέξιμο σε ένα local προβάδικο (μέσα σε έρημη βιομηχανική περιοχή) όπου ξεκινάς να αναρωτιέσαι εάν θα ξυπνήσεις σε μπανιέρα με παγάκια και το ένα νεφρό απών. Τελικά όλα κύλησαν νορμάλ, και τρέχοντας φύγαμε για το φεστιβάλ όπου και προλάβαμε το τελευταίο τραγούδι των Suffocation οι οποίοι είχαν ήχο που γκρέμιζε πολυκατοικίες. Τα σαγόνια έπεσαν με ευκολία στο χώμα. Συνέχεια με Napalm Death και τσίτες για 1 περίπου ώρα μέχρι να βραδιάσει ώστε να δούμε την καλύτερη μπάντα του φεστιβάλ, δηλαδή τους Solastafir. Ο κόσμος παραδώθηκε στις μελωδίες τους (φωνάζοντας το όνομα τους ρυθμικά αφού τελείωσαν το set) και αφού ξεχάσαμε και το όνομα μας από την ατμόσφαιρα που έφτιαξαν, οι Carcass έσκασαν μύτη για να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Στο Keep On Rotting In The Free World θυμήθηκα τα νιάτα μου σαν άλλος μπάρμπας. Επιστροφή στο ξενοδοχείο γρήγορα γιατί η αυριανή μέρα είχε μπόλικο τρέξιμο…

3

…το οποίο δεν ήταν άλλο από το live των Still Falling που πήγε περίφημα με το συγκρότημα να αποδίδει άψογα και το κοινό από κάτω (παρά τον άχαρο ρόλο του opening act και την ώρα) να ανταποκρίνεται θερμότατα. Λίγο αργότερα στη μικρή σκηνή του φεστιβάλ ανακαλύψαμε τους Teethgrinder, τους οποίους εάν είστε φίλοι του crust/punk/Convergικού ήχου, αξίζει να τους ανακαλύψετε και να τους δείτε live. Μιλάμε για pure ακραία μπάντα. Στο backstage βρίσκω τους Nile να ετοιμάζονται για να καταλάβουν τη σκηνή και αποφασίζω να πιάσω κουβέντα με τον Karl Sanders ο οποίος έχει επί 3 μέρες πυρετό, είναι σε μαύρα χάλια και διαλογίζεται πάνω από τα καλώδια του (;!:!). Μετά από λίγο, 2 νοσοκόμοι τον παίρνουν σηκωτό, εξαφανίζονται για κάνα μισάωρο και τον επιστρέφουν σώο και αβλαβή για να ισοπεδώσουν τα πάντα με το ακραίο death metal τους (με τον Γιώργο Κόλλια να σπέρνει) ενώ οι ουρανοί ανοίγουν και άπειρη βροχή ξεχύνεται για τις υπόλοιπες 2 ώρες. Επόμενοι ήταν οι Alestorm, συγκρότημα που δεν θέλω να θυμάμαι διότι αποτελεί σκέτο μαρτύριο το να τρως νερό και να ακούς την μέταλ εκδοχή των Hobbit να βιάζουν τα αυτιά σου για 1μιση ώρα. Κατά την διάρκεια του σετ τους, ο Mikael Akerfeldt τριγυρνάει δίπλα μου ψάχνοντας για καφέ σε φανερό mood βαρεμάρας. Παρόλο την μικρή διάρκεια του σετ των Opeth, αυτοί ήταν επαγγελματίες, διαλέγοντας κυρίως τα “παλιά” crowd pleasers με αποτέλεσμα να κερδίσουν το κοινό εύκολα (το In My Time Of Need ενώ βρέχεσαι είναι κάτι που δεν ξεχνάς εύκολα).

Το ξενοδοχείο μας περίμενε για ένα 2ωρο ύπνο και το ξύπνημα στις 5 το πρωί για την επιστροφή στο Βουκουρέστι ήταν πικρό αλλά αναγκαίο.

Αν σου δωθεί η ευκαιρία για ταξιδάκι στο εξωτερικό, όποια και αν είναι η μουσική του φεστιβάλ αρκεί να έχεις καλή παρέα, κάντο χωρίς δεύτερη σκέψη. Χαλάλι η κούραση.

4

5

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.