Ο κ. Λεβέντης ως Waldo

waldο

Από ιστορικής σκοπιάς, δεν ήταν λίγες οι φορές όπου η Τέχνη- και δη οι εκφάνσεις αυτής όπου τείνουν να απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε ένα πλατύτερο κοινό, σε σχέση με την λεγόμενη ‘λόγια΄ ή την εκάστοτε πρωτοπορία- ανέπτυξε μια διαλεκτική σχέση με την πολιτική επικαιρότητα. Το σύνηθες, φυσικά, είναι σε περιόδους κρίσης οι καλλιτέχνες να παρουσιάζονται- ενδεχομένως και παρά την θελησή τους- ως ‘μπροστάρηδες’ κινημάτων εκφράζοντας πολιτικά συνθήματα ή και προστάγματα των ευρύτερων μαζών διαμέσου της δικής τους έκφρασης: Από την ‘Ηρωική’ του Λ. Μπετόβεν μέχρι το ‘Street Fighting Men’ των Stones, τα έκδηλα επηρεασμένα από τον Μπακούνιν κείμενα του νεαρού R. Wagner ως τα καυστικά ειρωνικά σχόλια στην σχεδόν μεταμοντέρνα αρθρογραφία του B. Brecht και τους δυστοπικούς πίνακες του H. Bosch έως την Guernica του P. Picasso, είμαστε σε θέση να απομονώσουμε συγκεκριμένες στιγμές του ιστορικού συνεχούς, και να μετρήσουμε την αξία των καλλιτεχνικών εγχειρημάτων, όχι πλέον με αισθητικά ή στείρα φορμαλιστικά κριτήρια, αλλά με βάση τον κοινωνικό αντίκτυπο αυτών ως κατά βάση πολιτικές πράξεις, που έλαβαν χώρα σε περιόδους κρίσης.

Κάτι το οποίο, ωστόσο, παρατηρείται αρκετά σπανιότερα, είναι η πολιτική σκηνή να αντλεί στοιχεία από την pop sub- culture, ώστε να συνεχίζει να μας προκαλεί να αναφερθούμε στον τρόπο με τον οποίο η άσκηση της ίδιας της πολιτικής μοιάζει να (social)μιντιοποιείται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, κάνοντάς μας να αναπολούμε τις εποχές της «Αυριανής» και του «Κίτρινου Τύπου» ώς ένα παρελθόν ιδεαλιστικό. Όταν, δε, ένα τέτοιο γεγονός παρουσιάζεται δις την ίδια ημέρα- και τις δύο φορές ως φάρσα, φυσικά- στα δυο άκρα της ευρωπαϊκής ηπείρου, τα όρια μεταξύ πλασματικού και πραγματικού μοιάζουν να θολώνουν επικίνδυνα.

Στο βιογραφικό του βιβλίο «Έργα και ημέρες του D. Cameron» ο λόρδος του Ασκροφτ αναφέρεται εκτενώς σε ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στα νεανικά χρόνια του Άγγλου πρωθυπουργού, κατά οποίο ο D. Cameron, φέρεται να είχε σεξουαλική επαφή με ένα γουρούνι, ως μέρος δοκιμασίας προκειμένου να ενταχθεί σε μια αδερφότητα του πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Πολλοί έσπευσαν να παραλληλίσουν την συγκεκριμένη ‘αποκάλυψη’ με το επεισόδιο ‘’The National Anthem’’ της εξαιρετικής βρετανικής σειράς επιστημονικής φαντασίας Black Mirror, στο οποίο ο πρωθυπουργός της Μεγαλης Βρετανίας αναγκάζεται να ερωτοτροπήσει με έναν χοίρο έπειτα από εκβιασμό. Ο δημιουργός της σειράς Charlie Brooker από την μεριά του σχολιάζοντας το συμβάν με χιούμορ δήλωσε πως “Αν το ήξερα, θα έτρεχα στους δρόμους φωναζοντάς το!”

Και παρ’όλο που εδώ οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι υπό τα #hamer_on και #Piggate στο twitter εμφανίζονται ορισμένα πολύ πετυχημένα τρολαρίσματα, και προϊόντα Photoshop, εδώ δεν θα ασχοληθούμε περαιτέρω με το δράμα του κ. Cameron, ο οποίος πέρα από την δημοτικότητά του, την οποία βλέπει να πέφτει κατακόρυφα θα πρέπει να αντιμετωπίσει ένα αυξανόμενο ρεύμα αντιευρωπαϊσμού στην χώρα του, καθώς και μια ουσιαστική αμφισβήτηση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής στρατηγικής των Torries από την πλευρά των (κεντροαριστερών πλεόν) Εργατικών μετά από, ουσιαστικά, κάτι παραπάνω από 30 χρόνια.

Σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε μια χρεωκοπημένη χώρα της βαλκανικής χερσονήσου, στήθηκαν κάλπες για τρίτη φορά μέσα σε 9 μήνες. Με την αποχή να αγγίζει το 46%, την άνετη επικράτηση ενός αριστερού(;) κόμματος που δεν πιστεύει και δεν στηρίζει το πρόγραμμα το οποίο καλείται να εφαρμόσει και τον ναζιστικό βόθρο της Χρησείς Αββγύς να παγιώνεται στο 7%, ως αποτύπωση της λουμπενοποίησης του εκλογικού σώματος, το ελληνικό πολιτικό σύστημα μοιάζει να βρίσκεται σε μια κατάσταση τραγική αλλά όχι σοβαρή. Η ολοκληρωτική απαξίωση του πολιτικού σκηνικού η οποία είχε ως αφετηρία ένα δημοψήφισμα που σχεδόν κανείς δεν έχει καταλήξει σε ένα ασφαλές συμπέρασμα του γιατί έγινε και τι ακριβώς μετρήθηκε, ως σημείο καμπής τις after ψηφοφορίες αντιλαϊκών νόμων στην ολομέλεια περί τα μέσα του Αυγούστου του 2015, για να ολοκληρωθεί εκκωφαντικά με την είσοδο του κόμματος της Ένωση Κεντρώων στην Βουλή των Ελλήνων.

leven1

Η πολιτική σταδιοδρομία του Β. Λεβέντη μπορεί να χαρακτηριστεί τουλάχιστον ως άξια ανφοράς: Μέλος και των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων εξουσίας, στράφηκε νωρίς στην ιδιωτική τηλεόραση, και μέσω προγραμμάτων ‘β κατηγορίας έσπευδε να κατακεραυνώσει την ‘διαπλοκή’ ως κύριο αίτιο για τα δεινά του τόπου- προτού πουλήσει το κανάλι ’67, το οποίο προφανώς και δεν έκλεισε ποτέ, στην οικογένεια Κουρή. Στην εποχή της ‘90s νοσταλγίας τόσο από πολιτισμικής όσο και από –κατά βάση- πολιτικοοικονομικής άποψης, όλο και περισσότεροι άρχισαν βαθμιαία να στρέφουν το ενδιαφέρον τους στο πρόσωπο του γραφικού ηγέτη με το απλανές βλέμα ενός μικρού κόμματος το οποίο για κάτι παραπάνω από 20 χρόνια αδυνατούσε να συγκεντρώσει έστω και μονοψήφια ποσοστά.

Επίσης, δεν είναι τυχαία η προβολή που έλαβε από τα ίδια τα «κανάλια της διαπλοκής» κατά τις τελευταίες προεκλογικές περιόδους- συμπεριλαμβανομένης και αυτής του δημοψηφίσματος: Η ακραία νεοφιλελεύθερη ρητορική του, σε σχέση με τους «κομματικούς στρατούς» και τις «παχιές αγελάδες του δημοσίου» ευθυγραμμίζεται απόλυτα με αυτήν των άλλων 2 media- darlings των ιδιωτικών μεγάλων καναλιών- ο λόγος για τους κ. Θεοδωράκη και κ. Τζήμερο- οι οποίοι παρακολουθούσαν εμβρόντητοι τα εκλογικά τους ποσοστά να πέφτουν κατακόρυφα κατά την εξαγωγή των αποτελεσμάτων.

Σε συνέχεια της παραπάνω παρατήρησης, η σχεδόν καθολική αναγόρευση του Β. Λεβέντη σε έναν έγκυρο και έμπειρο πολιτικό αναλυτή, του παρείχε τα απαραίτητα εφόδια ώστε να διεκδικήσει ψήφους από τον «μεσαίο» χώρο, πολίτες, δηλαδή, που γαλουχημένοι ακριβώς μέσα σε ένα πλέγμα διαπλοκής, πολιτικών ρουσφετιών και οικονομικής ψευδο-αυτάρκειας, όντας, ταυτοχρόνως, πολιτικά ευνουχισμένοι από τις 4 δεκαετίες δικομματισμού, δίχως ιδεολογική ταυτότητα και ηθικά πλεονάσματα, την τρίτη φορά που κλήθηκαν να ψηφίσουν μέσα σε ένα χρόνο (και αδυνατώντας να εντοπίσουν τις αξιολογικές διαφορές ανάμμεσα σε 2 κόμματα που διεκδικούσαν την εξουσία, τα οποία παρουσίαζαν με μικρές αποκλίσεις το ίδιο οικονομικό πρόγραμμα) επέλεξαν να στηρίξουν μια γραφική τηλεπερσόνα η οποία απόλαυσε δυσανάλογο χρόνο προβολής σε σύγκριση με τα εκλογικά του ποσοστά.

Η ψήφος στον Β. Λεβέντη αναγνώσκεται ως ψήφος διαμαρτυρίας, με την ελαφρότητα που θα μπορούσε κάποιος να ερμηνεύσει τα τρομακτικά ποσοστά αποχής ως πράξη αντίδρασης απέναντι σε ένα «ξεπουλημένο» πολιτικό σύστημα: Το γερασμένο πρόσωπο του Βασίλη Λεβέντη θα καθυβρίζει τα κόμματα εξουσίας, στρέφοντας τα βέλη του τόσο προς τα αριστερά όσο και προς τα δεξιά, τρολάροντας πολιτικούς και ανα περιόδους τους τηλεπτικούς παρουσιαστές/ δημοσιολόγους. Περίπου με την ίδια ευκολία που η φιγούρα του Waldo στο τρίτο και τρομακτικότερο- καθώς χαρακτηρίζεται ως και το πιο ρεαλιστικό- επεισόδιο της 2ης σεζόν του Black Mirror, προσέβαλε με χυδαίες εκφράσεις τους υποψηφίους εργατικών και συντηρητικών στα προεκλογικά ντιμπέητ, στηριζόμενος, πάντα, στην πρωτοφασιστική ιδέα ότι όλα τα κόμματα, δεξιά και αριστερά, είναι ίδια καθώς ακολουθούν σαν πιστά σκυλάκια τα προστάγματα των οικονομικών ελίτ, και δίνοντας στο διψασμένο για αίμα τηλεοπτικό κοινό του Ην. Βασιλείου αυτό ακριβώς που ζητούσαν: τα κανιβαλισμένα πτώματα των κουστουμαρισμένων πολιτικών του αντιπάλων στο πιάτο.

leven2

Ωστόσο, ακόμα και αυτή η ακραία αντι-πολιτική έκφανση αντίδρασης, αποτέλεσε μάλλον σχέδιο επί χάρτου για τους ψηφοφόρους της ΕΚ την στιγμή εκείνη όπου ίδιος ο Βασίλης Λεβέντης έσπευσε να λάβει την θέση του ως ο γκουρού της πολιτικής σκηνής ερμηνεύοντας το μήνυμα των κάλπεων ως κάλεσμα για ευρύτερες πλειοψηφίες στην Βουλή εγκαλώντας τον πρωθυπουργό καθ΄ότι κάνει λάθος που συμμαχεί με το δεξιό κόμμα των ΑΝΕΛ. Με μια απλουστευτική ανάγνωση των παραπάνω δηλώσεων, μπορούμε να διακινδυνέψουμε μια προφητεία- σε παραλληλισμό με την πληθώρα αυτών όπου μόνο ο Β. Λεβέντης είδε να αυτοεκπληρώνονται- ότι δηλαδή η ΕΚ θα αποτελέσει ένα ακόμα σκληρό μνημονιακό/ νεοφιλελεύθερο ανάχωμα άνευ όρων στήριξης της νέας αντιλαϊκής λαίλαπας μέτρων που θα πλήξουν φτωχούς και ανέργους, ενώ το πιθανότερο θα είναι να μην δώσει στήριξη σε μια ενδεχόμενη σειρά μέτρων τα οποία θα έχουν κοινωνικό χαρακτήρα (βλ. συμφωνο συμβίωσης) προς τέρψιν μιας μερίδας συντηρητικών οπαδών του.

Θα ήταν εύκολο να αποτυπώσουμε σε μερικές γραμμές τον τρόπο κατά τον οποίο το ‘νέο’ και φρέσκο’ κόμμα της Ένωσης Κεντρώων αποτελεί ουσιαστικά το ξαναζεσταμένο φαγητό μιας αποτυχημένης συνταγής των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ η οποία μεταθέτει όλο το βάρος της κρίσης στον ελληνικό λαό εγκαλώντας τον για το γεγονός ότι «ζούσε πέραν των δυνατοτήτων του» και για το «υπερφίαλο δημόσιο» δίχως να έχει να αντιπροτείνει έστω και τακτικούς ελιγμούς μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο της ΕΕ προς ανακούφιση των πιο αδύναμων στρωμάτων ή κάνοντας μια επιδερμική κριτική στο οικοδόμημα αυτό που μετατρέπει τον ευρωπαϊκό νότο σε αποθήκη χρέους, την Ουκρανία σε καμένη γη και τα αραβικά κράτη σε νεκροταφεία. Η ΕΚ, ουσιαστικά, προσδιορίζεται ως ακόμη ένα κόμμα μαζοχιστικού αυτομαστιγώματος ψηφοφόρων που δεν θα διστάσει να στηρίξει δια της ψήφου του τους επαχθέστερους νόμους προκειμένου η χώρα να παραμείνει με κάθε κόστος στην ζώνη του Ευρώ.

Η πολιτική έχει πράγματι αλλάξει στο επίπεδο άσκησης αυτής, μιας και αυτό γίνεται πλέον κατά βάση με όρους τηλεοπτικούς, καθώς η ‘βαρύτητα’ ενός πολιτικού προσώπου μετριέται πλέον με κριτήριο τα ‘χτυπήματα’ της προσωπικής τους σελίδας στο YouTube, τα νούμερα της AGB ή τα like στο Facebook, παρά τις ίδιες τις πολιτικές πράξεις των στελεχών, και δυστυχώς αυτή είναι μια πρακτική που ακολουθούν στην πλειοψηφία τους τα αστικά κόμματα: Άραγε σε πόσους προκάλεσε έκπληξη η ‘άλωση’ του χώρου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς από την ΛΑΕ ή η στελέχωση της δεύτερης από πρόσωπα ετερόκλητων πολιτικών πεποιθήσεων όπως η Ρ. Μακρή και η Ζ. Κωσταντοπούλου; Η αποτυχία του εγχειρήματος της ΛΑΕ, δε, οφείλεται κατά βάση στο ότι ο Π. Λαφαζάνης χρεώθηκε προσωπικά την προσφυγή στις κάλπες, παρά κάποιο ουσιαστικό έλλειμμα τακτικής- αν επιλέξουμε να κλείσουμε ερμητικά τα μάτια στο τι θα σήμαινε μια χρεοκοπία εντός ΕΕ με εθνικό νόμισμα.

Είναι πράγματι δύσκολο να διατηρείς το παραμικρό ψεγάδι αισιοδοξίας μετά και από το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών και τον συσχετισμό δύναμης που η νέα σύνθεση της ΒτΕ διαμορφώνει. Ωστόσο, και δίνοντας την δικιά μας εκτίμηση, η απάντηση σε μια πολιτική που αδιαφορεί για τον αντίκτυπο των στρατηγικών της αποφάσεων, σίγουρα δεν είναι η αποχή ή η στροφή προς λανθάνουσες απολίτικες λύσεις: Η απάντηση οφείλει να είναι περισσότερο πολιτική.

Σε τελική ανάλυση, αν με τις εκλογές άλλαζε κάτι αυτές θα ήταν παράνομες: Και πράγματι σε ορισμένες χώρες είναι παράνομες. Διότι υπό προϋποθέσεις και με τις εκλογές μπορούν να αλλάξουν πράγματα.

Πηγές: http://www.theguardian.com/tv-and-radio/shortcuts/2015/sep/21/pigs-prime-minister-black-mirror-ashcroft-allegation-charlie-brooker

http://rednotebook.gr/2015/09/mr-leventis-goes-to-syntagma/

 

 

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;