14 λίστες συντακτών του Mud Times για να τελειώνουμε με τους αποχαιρετισμούς στο 2017

2017lists
Το 2017 μάς τελειώνει (ΜΓΔ).
Άλλοτε βαρετή, συχνά εκνευριστική και πάντα ασόβαρη, αυτή ήταν η χρονιά που φεύγει, μέσα από τις λίστες των σούργελων που γράφουν στο των συντακτριών και συντακτών του Mud Times:
 
 
 
CL
 
CLOSERFIELD
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
την Μαίρη Τσώνη για την προσφορά της, μια από τις πιο ταλαντούχες καλλιτέχνιδες που είδαμε- και κυρίως ακούσαμε- τα τελευταία χρόνια.
Ανατρίχιασα με
τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης, κυρίως γυναικών του καλλιτεχνικού χώρου. Το πιο ζοφερό είναι ότι πολλοί έχουμε δει από μέσα πως δουλεύει το πράγμα. Και δεν μιλήσαμε.
Ανακατεύτηκα με
τη Ρένα Δούρου. Με την μήνυση κατ’ αγνώστων μετα τις πλυμμήρες της Μάνδρας περνάει τον τσογλανισμό σε άλλο επίπεδο.
Θέλω να φτύσω στον καφέ
όλων αυτών που έχουν μάθει να την περνάνε ζάχαρη με ψυχολογικούς εκβιασμούς και χυδαιότητες. To 2018 μόνο φάπα στους μπούληδες.
Ξενέρωσα με
τους συναυλιακούς χώρους του κέντρου που συμπεριφέρονται στους νέους καλλιτέχνες σαν να βγάζουν υποχρέωση. Συνάφι με την Αθηναϊκή φασούλα.
Κόλλησα με
τους νέους LCD Soundsystem. Ασύλληπτος δίσκος.
Με ενέπνευσε
το Baby Driver με την φρεσκάδα και εντυπωσιακή πρόσμιξη ρυθμών εικόνας και ήχου.
Χόρεψα με
τους Autobahn, ίσως η πιο δυναμική post punk μπάντα εκεί έξω αυτή τη στιγμή.
 
 
 
 
EK
 
ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΥ
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
τον OAEΔ. Με πάθος.
Ανατρίχιασα με
την ολική στροφή του Άδωνη στην πολιτική και του ΑΖΙS στην ανδροπρέπεια – για κάποιο λόγο έγινε συνειρμική σύνδεση των δύο.
Ανακατεύτηκα με
κακές παρέες που δεν έχουν πλάκα και καλές που πάλι δεν έχουν πλάκα. Τόσο που εν τέλει αποκτούν.
Θέλω να φτύσω στον καφέ
της Bjork. Ορίστε, το είπα, σταυρώστε με.
Ξενέρωσα με
την εισαγωγή του Outlander, βάλε εκεί μια σολάρα γκάιντα να γίνει χαμός στα Highlands.
Κόλλησα με
ό,τι φουτουριστικό παίζει σε βιβλίο-ταινία-σειρά, και το τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο, συνήθως σε συνδυασμό.
Με ενέπνευσε
ο Eckhart Tolle, κατά την πολλοστή προσπάθειά μου να γίνω άνθρωπος.
Χόρεψα με
το “Ξενυχτάω” του Τσαλίκη, περισσότερες φορές από όσες θα μπορούσα να παραδεχτώ.
 
 
 
 
AE
 
ANTON EGO
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
τον Ice-T
Ανατρίχιασα με
το Logan
Ανακατεύτηκα με
το Alien Covenant
Θέλω να φτύσω στον καφέ
της ομάδας που έφτιαξε το νέο IT
Ξενέρωσα με
τον θάνατο του Malcolm Young
Κόλλησα με
BoJack Horseman
Με ενέπνευσε
ο ανανεωμένος Dave Wyndorf
Χόρεψα με
Iversen – Metline Blues
 
 
 
 
 
ΓΕΩΡΓΙΑ ΛΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
τους Code Orange για την ύπαρξη τους και διότι κατάφεραν με το έμπα του 17 να βγάλουν τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς.
Aνατρίχιασα με
το Waiting For Morning To Come των Being As An Ocean, που ενώ αρχικά ακούγεται πολύ διαφορετικός από κάθε άλλη κυκλοφορία της μπαντάρας αυτής, στο τέλος μοιάζει πάρα πολύ οικείος και συγκινητικός (εξου και το τσουτσούριασμα), και με το Blade Runner (duh).
Ανακατεύτηκα με
πολλά πράγματα φέτος, αλλά το κερασάκι στην τούρτα σαφώς και ήταν ο γλυκούλης Weinstein.
Θέλω να φτύσω στον καφέ
και εφέτο (βάζοντας έναν πιο προσωπικό τόνο στη λίστα αυτή), πολλών οδηγών του ΟΑΣΘ, διότι κάθε πονεμέν@ Θεσσαλονικι@ μπορεί να με νιώσει στο τι τραβήξαμε και φέτος και το τι έχουν δει τα μάτια μας σε αυτά τα αστικά. Εκτός κι αν οι εναπομείνασες μέρες του 2017 μου φυλάνε καμία πνευμονία ή κάτι χειρότερο, οπότε τότε θα ήθελα να φτύσω στον καφέ του Trump. Γιατί έτσι.
Ξενέρωσα με
τους Suicide Silence, τον Aronofsky, τον Rian Johnson, το Walking Dead, τον Kevin Spacey, τον Johnny Depp, τη Marvel και τη ζωή γενικότερα.
Κόλλησα με
περισσότερες μπάντες από όσες είχα κολλήσει ποτέ στη ζωή μου, ξεχωρίζοντας ανάμεσα σε αυτούς τους End, τους Power Trip, τους Ultar και τη Myrkur.
Με ενέπνευσε
o Nick Cave. Για ακόμα μια χρονιά.
Χόρεψα με
το V των Horrors και συγκεκριμένα το Machine. Δεν ξεβιδώθηκα κιόλας, αλλά με έκανε να ξεφύγω από τα βαρύτερα σκαλώματα που τρώω τα τελευταία χρόνια και να ξεδώσω.
 
 
VM
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΟΥ
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
τον κύριο James Murphy που αποφάσισε να ξαναβγάλει τους LCD Soundsystem στο προσκήνιο, μετά συνοδείας απαραίτητου νέου – καταπληκτικού – νέου δίσκου, φυσικά.
Aνατρίχιασα με
το Rolling Stone των Ulver – μαλακίες, με όλο τον ήχο των Ulver στις φετινές κυκλοφορίες τους.
Ανακατεύτηκα με
ω φακ, αμέτρητα περιστατικά. Ας πούμε πως, γενικά, η τρέχουσα κατάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο κατευθύνεται γοργά στο διάολο.
Θέλω να φτύσω στον καφέ
του τύπου πρωτοσκέφτηκε να προτείνει την κατάργηση του net neutrality. Και όσων μας ζαλίζουν τον έρωτα με το «πόσο καλά πάμε» και «πόσο γρήγορα θα βγούμε από τα μνημόνια». Και των άλλων που λένε ότι οι προαναφερθέντες είναι κακοί αριστεροί και πως φταίνε τα Εξάρχεια, ο Βαρουφάκης και ο Στάλιν για όλα τα στραβά μας. Και όποιου δηλώνει AnCap – βάζω τελεία εδώ, θα στεγνώσω από σάλιο αν αρχίσω να φτύνω σε τόσους καφέδες.
Ξενέρωσα με
το ασταμάτητο death toll σε καλλιτέχνες και φέτος. Ενδεικτικά, Tom Petty, John Hurt, Bill Paxton, Warrel Dane, Chris Cornell και η λίστα δεν τελειώνει (ΜΓΔ).
Κόλλησα με
την τέταρτη – και καλύτερη έως τώρα – σεζόν του PEAKY FOCKIN’ BLINDERS.
Με ενέπνευσε
*insert generic inspirational story here* (ο ντοκ που μου έφτιαξε τη μέση, είναι η αληθινή απάντηση)
Χόρεψα με
τίποτα, εμείς οι σκληροί καριόλ- σόρρυ, χοντροί εννοούσα, δε χορεύουμε ποτέ..
…οκ, ίσως χόρεψα με το The Dusk in Us των Converge, αλλά αυτό συμβαίνει με κάθε καινούριο δίσκο Converge, τώρα που το σκέφτομαι. ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ μας αφήσετε ξανά με 5 χρόνια χωρίς καινούρια μουσική, θα έχουμε θέμα.
 
 
 
KK
 
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΝΤΟΓΛΟΥ
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
την Angie Thomas. Γιατί με το “Τhe Hate We Give” χρησιμοποιεί τη φόρμα ενός YA μυθιστορήματος για να μιλήσει για εξαιρετικά δύσκολα και ευαίσθητα θέματα, σε μια Αμερική που βράζει από ρατσισμό και σεξισμό. Το κάνει με σεβασμό στους χαρακτήρες της, με προσεκτική και ισορροπημένη αντιμετώπιση των θεματικών της, στεκόμενη με ωριμότητα και ψυχραιμία απέναντι σε ζητήματα εξαιρετικά δύσκολα, που απαιτούν λεπτή διαχείριση. Και τα καταφέρνει περίφημα σε όλους τους τομείς, παραδίδοντας ένα βιβλίο απαραίτητο σε μια εποχή όπου οι H.Π.Α κάνουν βήματα πίσω πολλές δεκαετίες, και βυθίζονται σε μια σκοτεινή περίοδο ρατσισμού και ξενοφοβίας με την οποία φαινομενικά είχα τελειώσει εδώ και πολύ καιρό.
Ανατρίχιασα με
το νέο Blade Runner: 2049. Εκμοντερνίζει ουσιαστικά και τολμηρά τόσο την μυθολογία όσο και τις θεματικές και τις φιλοσοφικές αναζητήσεις της πρώτης ταινίας. Κοιτά στο παρελθόν αλλά προσθέτει και κάτι ουσιαστικό, κάνει κάτι δικό του. Επίσης είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ. Η cyberpunk αισθητική του πρωτότυπου, η μινιμαλιστική προσέγγιση με την οποία στήνει τα καδραρίσματα του ο Villeuneve και η αριστουργηματική φωτογραφία του Roger Deakins ( ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΟΣΚΑΡ) δένουν απολύτως φυσικά και το αποτέλεσμα είναι τόσο ατμοσφαιρικό και ανατριχιαστικά όμορφο όσο ακούγεται.
Ανακατεύτηκα με
το Justice Leage. Γιατί είναι ένα franchise με το οποίο μεγάλωσα. Και γιατί έβλεπα επι δύο ώρες μια ανύπαρκτη ιστορία, και μια εμφανώς παρατημένη στην τύχη της δημιουργικά ταινία, να καταρρέει γύρω μου, μαζί με την τελευταία ενδεχομένως θλιβερή προσπάθεια της DC να διασώσει το «Cinematic Universe” της. Μπλιαχ.
Θέλω να φτύσω στον καφέ του
Louis C.K. Όχι μόνο γιατί είναι από τους αγαπημένους μου κωμικούς, αλλά και γιατί μέσω της διαδικασίας με την οποία προσπαθούσε μέσω της τέχνης του να εξιλεωθεί, θα έπρεπε να είχε προηγηθεί μια δημόσια παραδοχή της άθλιας συμπεριφοράς του απέναντι στις γυναίκες. Εδώ και πολύ καιρό. Και όσο νάναι, από όλες τις υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης αυτή με πόνεσε πιο πολύ.
Ξενέρωσα με
το Alien: Convenant. Δεν είναι κακό. Είναι κάτι χειρότερο. Είναι αδιάφορο. Και ο Riddley Scott κατάφερε να κάνει το κακογραμμένο αλλά τουλάχιστον ενδιαφέρον “Prometheus” να μοιάζει με αριστούργημα μπροστά σε αυτό το generic και ανά στιγμές προκλητικά ανόητο και ανέμπνευστο sci-fi/horror μείγμα.
Κόλλησα με
το Twin Peaks. H 3η σεζόν της σειράς που άλλαξε για πάντα τις τηλεοπτικές σειρές, είχε ελάχιστα κοινά με τις πρώτες δύο. Το βασικότερο κοινό ήταν ότι δεν έμοιαζε με τίποτα που έχουμε δει στο παρελθόν, και πιθανότατα με τίποτα που θα δούμε στο μέλλον. Ο David Lynch παραδίδει ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα ίσως δείγματα της δουλειάς του. Must-see.
Με ενέπνευσε
- το Master of Νone. Μια σειρά που κάνει ένα τεράστιο δημιουργικό βήμα στην δεύτερη σεζόν της, αφήνοντας πίσω την κατά διαστήματα ανωριμότητα της (κατά τα άλλα έξοχης) πρώτης σεζόν. Εξερευνά με λεπτομέρεια και ρεαλισμό τους χαρακτήρες της, την ζωή σε μια μεγαλούπολη, το πολιτισμικό περιβάλλον των απανταχού Millennials, τις σχέσεις, την ανάγκη για φυγή αλλά και την λυτρωτική επιστροφή που έπεται . Όλα αυτά τα κάνει με απαράμιλλο στυλ και το καλύτερο soundtrack για την φετινή τηλεοπτική σεζόν.
- το “Paper Girls”. Γιατί είναι coming of age story, και ιστορία επιστημονικής φαντασίας που αποτίει φόρο τιμής στα 80s, και τρελό σουρεαλιστικό roller coaster όπου κάθε σελίδα είναι πιο γεμάτη και πιο μαξιμαλιστική και πιο απρόβλεπτη και πιο τρελή από την προηγούμενη. Και γιατί έχει γαμάτα εξώφυλλα σαν και αυτό:
Χόρεψα με
- το Little of Your Love των HAIM. Υπέροχο κομμάτι, από μια υπέροχη μπάντα αποτελούμενη από 3 αδελφές που φτιάχνουν pop με φοβερή ενέργεια, στυλ, και έναν ήχο που είναι ρετρό αλλά και απολύτως σύγχρονος και φρέσκος ταυτόχρονα. A και το video clip είναι σκηνοθετημένο από τον Paul Thomas Anderson, με εντελώς dazed-and-confused διάθεση.
- το Waterslides της Pixx. Δεν ξέρω αν κλέβω που βάζω παραπάνω από μια επιλογές, αλλά δεν θα μπορούσα να αφήσω με τίποτα έξω από τη λίστα αυτό το κομμάτι. Το ντεμπούτο της Pixx, με αυτόν τον περίεργο αλλά και άκρως εθιστικό μέσα στην απλότητα του synth-pop, ήχο, ίσως και να είναι το καλύτερο της χρονιάς. Η έστω από τα καλύτερα.
“El Rey” των Kasabian. Απλά ακούστε το και προσπαθήστε να μην χτυπηθείτε πάνω κάτω. Όχι αλήθεια, σας προκαλώ.
 
 
 
VA
 
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΝΑΝΙΔΗΣ
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
τον Ντενί Βιλνέβ που στάθηκε στο ύψος της περίστασης και γύρισε ένα σίκουελ αντάξιο της κληρονομιάς που ανέλαβε.
Ανατρίχιασα με
το “FEEL.” από το “DAMN.” του Kendrick Lamar. Κάθε φορά λίγο παραπάνω.
Ανακατεύτηκα με
τόσα πολλά ώστε να χρειάζομαι ξεχωριστή λίστα.
Θέλω να φτύσω στον καφέ
του Morrissey ενώ έχω μεταμφιεστεί σε Johnny Marr. Κάθε χρόνο.
Ξενέρωσα με
το “Revival” του Eminem. Συνταγή από δικά του mainstream hits του 2006 χωρίς όμως την παραμικρή στάλα έμπνευσης. Δυστυχώς ο Marshall αυτή τη στιγμή όχι μόνο δε μπορεί να δημιουργήσει momentum στο hip hop, αλλά αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει το υπάρχον.
Κόλλησα με
το “Temptation” και γενικότερα όλο το “ALL-AMERIKKKAN BADA$$” του Joey Bada$$.
Με ενέπνευσε
το “DAMN.” του Kendrick Lamar. Μια σπιθαμή λιγότερο απ’όσο το έκανε με το “T.P.A.B.” το 2015, αλλά μπορεί εγώ να μην αναζητούσα με την ίδια μανία την έμπνευση.
Χόρεψα με
το “Keep The devil Off” από το “4eva Is A Mighty Long Time” του Big K.R.I.T. Αμέτρητες φορές. Δεν το ελέγχω.
 
 
 
 
ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
τον Stephen King για τη σειρά του Μαύρου Πύργου
Ανατρίχιασα με
το Blade Runner 2049
Ανακατεύτηκα με
την παράνομη φυλάκιση της Ηριάννας Β.Λ.
Θέλω να φτύσω στον καφέ
των υπεύθυνων του DC Cinematic Universe
Ξενέρωσα με
την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία
Κόλλησα με
το “A Subtler Kind of Light” των Locust Leaves
Με ενέπνευσε
το γεγονός ότι έκανα πραγματικά καλή παρέα με κάμποσα άτομα που λογικά δε θα τύχαινε ποτέ να γνωριστούμε (βλ. 5)
Χόρεψα με
το “The Assassination of Julius Caesar” των Ulver
 
 
 
 
 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΨΑΣΚΗΣ
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
τον Jason Isbell. Όχι μόνο επειδή μου έδωσε το δίσκο της χρονιάς για όποια λίστα και να κάνω, αλλά και επειδη έκατσε και δούλεψε το μολύβι εξίσου με την κιθάρα του. Επειδή μέτρησε μέσα μου που οι στίχοι του ήταν οι καλύτεροι από οποιοδήποτε άλλο album άκουσα φέτος και πάνω από όλα επειδή το “Anxiety” είναι γραμμένο για μένα, πάει και τελείωσε.

Ανατρίχιασα με
το “Show Yourself”. Δεν είναι το σπουδαιότερο Mastodon κομμάτι, ούτε το πιο πιασάρικο και ενδεχομένως να μην χωρούσε σε μια best of συλλογή τους με 15 tracks. Ήταν όμως το πρώτο που μου έκατσε από το “Emperor Of Sand” και το σημείο από το οποίο άρχισα να έρχομαι σε ειρήνη με τους Mastodon και να καταλαβαίνω ότι επιτέλους βρήκαν την ισορροπία τους (που προσωπικά χρόνια περιμένω) ανάμεσα σε heavy prog-ness και χορευτικές τραγουδάρες.

Ανακατεύτηκα με
το “From The Cradle To The Stage”. Στο σύγχρονο ποπ κόσμο είναι υποχρεωτικό να συμπαθείς το Dave Grohl και ομολογουμένως μας έχει δώσει μέσα στα χρόνια αρκετούς λόγους να το κάνουμε. Ταυτόχρονα, η μαζική αγιογραφία δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν μακροπρόθεσμα καθώς δε θέλει και πολύ να πάρουν τα μυαλά σου αέρα και να πιστέψεις ειλικρινά ότι όλος ο κόσμος ενδιαφέρεται για το καθετί σχετικά με τη ζωή σου. Και μετά εμφανίζονται ηλιθιότητες όπως αυτό το βιβλίο, όπου η μάνα του Grohl μιλάει αναλυτικά (και με ύποπτα Dave-like narrative) για τον κανακάρη της και παίρνει συνεντεύξεις από άλλες μάνες σημερινών ροκσταρς σε μια προσπάθεια να μας πουν… δεν καταλαβαίνω τι. Βιβλιοφάγοι, avoid.
Θέλω να φτύσω στον καφέ του
χαμηλό επίπεδο πρωτοτυπίας εδώ, ο Donald Trump. Όσο κι αν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας είχα πιάσει τον εαυτό μου να σκέφτεται “έλα μωρέ, ας το κάνουν, πλάκα θα έχει”, πίστευα ότι υπάρχει ένα πλατώ λογικής που έστω και τελευταία στιγμή θα φρενάρει αυτή τη φαρσοκωμωδία. Προφανώς η παγκόσμια πολιτική δε λειτουργεί έτσι και ορίστε τώρα. Όλοι ξέρουμε τους λόγους, δεν απαιτούνται επιχειρήματα εδώ, αδιαφορώ για τη θεωρία που λέει ότι μέσω αυτού θα παραχθεί σπουδαία τέχνη, είναι κάτι που δεν έπρεπε να συμβεί.

Ξενέρωσα με
το “Villains”. Θα μπορούσα να ψυχαναγκάσω τον εαυτό μου να δει το φετινό album των Queens Of The Stone Age ως μια αναπάντεχη και φρέσκια πρόταση, μακριά από το κλισέ του ελαφρολαϊκού stoner που όλοι περιμέναμε και να νιώσω ξεχωριστός που κατάφερα να σπάσω τη φούσκα των προσδοκιών μου σαν ακροατής. Αλλά όχι, Josh, λυπάμαι. Δε μου φτάνουν οι 3 καλές ιδέες, δε με εντυπωσιάζουν τα swag promo videos (τουλάχιστον όχι τόσο πολύ) και ενώ δεν είμαι σίγουρος για το τί θέλω από σένα, μπορώ να βεβαιώσω ότι ένα άνευρο και άψυχο album είναι κάτι που δε θέλω.
Κόλλησα με
το “Stranger Things”. Για τους ακριβώς ίδιους λόγους που κόλλησες κι εσύ. Δεν ήταν η σειρά που μου ταίριαξε περισσότερο (Peaky Blinders), ούτε εκείνη που με χτύπησε στο συναίσθημα (Black Sails), ούτε η κουλτουριάρα δυστοπική που τη θαύμασα (Westworld). Ήταν όμως η μοναδική που θα μπορούσα να στρωθώ 10 ώρες σερί να τη δω και σχεδόν αυτό έκανα. Λατρεμένες φάτσες, ένα πρώην Goonie να γεμίζει τον πιο καλογραμμένο χαρακτήρα της σειράς και φανταστικά cliffhangers σε κάθε επεισόδιο. Αν σου άρεσε η πρώτη σεζόν, η δεύτερη είναι ακόμα καλύτερη.

Με ενέπνευσε
το υπέροχο “Score: A Film Music Documentary”, σε ευχαριστώ που υπάρχεις. Δεν είμαι κανένας τεράστιος φαν της κινηματογραφικής μουσικής, ντρέπομαι να πω ότι έχω ένα soft spot για τη μουσική της Disney (αλλά το έχω) και δεν είναι λίγες οι φορές που το soundtrack μου περνάει απαρατήρητο. Αυτοί οι καταπλητικοί τύποι όμως το έδεσαν τόσο μεθοδικά και με γνώση, που νιώθεις σαν 5χρονο που σου εξηγούν κάτι εντυπωσιακό για πρώτη φορά. Όταν μεγαλώσω και γίνω κινηματογραφιστής, θα κοιμάμαι με μια κόπια του κάτω από το μαξιλάρι.

Χόρεψα με
το “Panther Like A Panther” περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Είναι το ακριβώς σωστό beat, ενδεδυμένο με το ακριβώς σωστό flow, από αυτά τα δυο παλικάρια που νιώθω ότι κέρδισαν στο νήμα φέτος τον Kendrick Lamar για το hip hop τρόπαιο του 2017. Και μπορεί να φτύνουμε τους κανόνες στα μούτρα ως κοσμοθεωρία, αλλά επιβάλλεται να λατρέψεις το track που σε κάνει να χορεύεις σαν αρκούδα, έτσι δεν είναι;

 
 
 
KS
 
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΠΑΝΟΥ
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
τον Mad Sc1ent1st για το βίντεο «ο πόλεμος της αστρολογίας – Η χαμένη ελπίδα», υπήρξε ο αρωγός μου σε κάθε ερώτηση «Τι ζώδιο είσαι».
Ανατρίχιασα με
την παραγωγάρα του Danger Mouse για το κομμάτι “Chase me” των Run the Jewels και του Big Boi.
Ανακατεύτηκα με
την συνέντευξη του Άδωνη στο Λιάγκα, έλειπε μονο ο Πορτοσάλτε για το πιο εμετικό τρίο της ελληνικής TV.
Θέλω να φτυσω στον καφέ
του barista που σημειώνει με κεφαλαία Σ και Μ, κάνοντας μας να αναρωτιόμαστε με ποια κλίση του ήρθε σήμερα να το γράψει και ποιος είναι ο μέτριος και ποιος ο σκέτος. Σ&Μ
Ξενέρωσα με
το καινούριο αλλοπρόσαλο κομμάτι των Franz Ferdinand “Always Ascending”. Κάτι πήγε πολύ στραβά. Και για μία ακόμα φορά με την παγκόσμια hip-hop σκηνή που λειτουργεί σαν τον ελληνικό στρατό.
Κόλλησα με
τη σειρά Westworld. Με αυτή την πλοκή όλα είναι πιθανά, ακόμα και ο Hopkins να βλέπει όνειρο μέσα σε όνειρο του Rick από το “Rick and Morty”.
Με ενέπνευσε
ο ντράμμερ του Mac Demarco, Joey McMurray, που παρότι παράφωνος ερμήνευσε ακομπλεξάριστα το “Under the Bridge” στο Plissken, παρασύροντας το κοινό στη μουσική του παράκρουση.
Χόρεψα με
το τρίποντο του Παππά που χάρισε στο Παναθηναικό τη νίκη επί της Φενέρ με 1,2sec για τη λήξη.
 
 
 
KX
 
ΚΩΣΤΑΣ ΧΕΡΕΚΕΛΗΣ
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
τον Joey Bada$$
Ανατρίχιασα με
τα τελειώματα του Molins
Ανακατεύτηκα με
τα πίτουρα
Θέλω να φτύσω στον καφέ
της Σοφίας Λεοντίτση
Ξενέρωσα με
τον Eminem
Κόλλησα με
τον χωρισμό Weeknd – Selena
Με ενέπνευσε
το γεγονός ότι ο Molins είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής
Χόρεψα με
το Ulver
 
 
 
 
HK 
ΧΑΡΑ ΚΟΖΑΚΗ
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
τον Brian K. Vaughan γιατί με το Saga ξεπέρασε όποιο επίπεδο μεγαλουργίας των προηγούμενων comics του και σε συνδυασμό με τα illustrations της Fiona Staples που ενισχύει τη γραφή του, αφενός κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μου από την αρχή μέχρι και το σαρακοστό όγδοο τεύχος που ως τώρα έχει εκδοθεί, ενώ παράλληλα με την ιστορία, μεταδίδει άμεσα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα που μετουσιώνουν το saga σε ένα ζωντανό, διαχρονικό, μοναδικό έργο τέχνης.
Ανατρίχιασα
α) με το HUMBLE. του Kendrick Lamar – εκείνο το πρωί που το πρωτάκουσα, δεν χρειάστηκα καφέ για να ξυπνήσω και β) με το Legend Has It των Run The Jewels. Αυτό το clip είναι ό,τι πιο βαρύ κοινωνικά μετά το “Close your Eyes and Count to Fuck” από τους ίδιους για το ευρύτερο ακανθώδες θέμα του ρατσισμού και της αστυνομικής κατάχρησης εξουσίας. “Ι Can’t Brea__”
Ανακατεύτηκα
όχι τόσο με τον περιορισμό των νέων, όσο κυρίως με την αίσθηση ντροπής και ανικανότητας των μεγαλύτερων που χάνουν την πίστη στις δυνάμεις τους όταν δεν μπορούν πλέον να εξασφαλίσουν τη στήριξη που θα ήθελαν στους οικείους τους. Working 9 to 5 just to stay alive.
Θέλω να φτύσω στον καφέ
των νομοθετών που είναι εκτός τόπου και χρόνου εξομοιώνοντας τους ασκούμενους με τους δικηγόρους. Εννοώ ιδίως τα ασυμβίβαστα βγάζοντας καπνούς από τ’αυτιά ενώ το μπράτσο μου γίνεται πράσινο. Κάποιος πρέπει να επαναπροσδιορίσει την έννοια του λειτουργήματος με πιο ακριβείς και δίκαιες ρυθμίσεις αφού ξεφύγει από ξεπερασμένες ειρωνίες που δεν έχουν θέση στους καιρούς μας.
Ξενέρωσα με
το χρόνο που δεν δόθηκε σε καταστάσεις που έπρεπε για να φανεί αν αξίζουν.
Κόλλησα
α) με το Stranger Things που με ρούφηξαν χωρίς να με ρωτήσουν στον κόσμο τους, ευτυχώς όμως όχι και στο Upside Down β) με πολλές ελληνικές μπάντες όπως (Planet of Zeus, Puta Volcano, Supersoul και πολλές άλλες) που αξίζουν κάθε γραμμάριο hype που έχουν λάβει.
Με ενέπνευσαν
άνθρωποι γύρω μου που είναι “a little less ordinary”.
Χόρεψα με
N.E.R.D & Rihanna – Lemon
Arriana Grande – Into You (το παραδέχομαι)
Haim – Want You Back
Planet of Zeus – Little Deceiver γιατί αν και περσινός δίσκος φέτος έλιωσε στο σπίτι μου και γιατί HEY DJ WHAT’S THE NAME OF THE SONG? I KINDA LIKE THE GROOVE ‘CAUSE IT TURNS ME ON ντεμ ετ.
 
 
 
 
SD
 
ΣΑΝΤΡΑ ΔΗΜΗΤΡΕΛΟΥ
 
Το 2017:
Ευγνωμωνώ
τους Nine Inch Nails για το Add Vionence. Το καλύτερο δώρο της χρονιάς σε μορφή EP, για να το ακούς 24/7/30/12/365.
Ανατρίχιασα με
το Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi. Συγκίνηση, αποχαύνωση και βαθύτατη υπόκλιση στον Adam Driver για ένα επεισόδιο διαφορετικό και καλύτερο από πολλά άλλα.
Ανακατεύτηκα με
το IT. Γιατί coulrophobia.
Θέλω να φτύσω στον καφέ
του Liam Gallagher. Τί γιατί; Αυτός ο κόσμος δε χωράει και τα δύο αδέλφια.
Ξενέρωσα με
το Spider-man: Homecoming. Ξαναγυρίστε το χωρίς τον Robert Downey Jr.
Κόλλησα με το
DAMN. δε θυμάμαι με ποιο.
Με ενέπνευσε
ο Dennis Villeneuve για την πιο αριστουργηματική sci-fi ταινία που έχει υπάρξει έως τώρα. Αντάξιος διάδοχος του προ τριάντα χρόνων Ridley Scott σε ένα έργο που ανεβάζει πλέον το mainstream στα επίπεδα του pure art.
Χόρεψα με
το Masseduction. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα φετινά pop εμπορικά άλμπουμ.
 
 
 
 
DN
 
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΝΤΑΛΚΑΣ
 
Το 2017:
Ευγνωμονώ
τον Dennis Villeneuve για την ταινία της χρονιάς
Aνατρίχιασα με
το Dark και την 3η σεζόν Rick and Morty
Ανακατεύτηκα με
όσους τίτλους από Athens Voice και Πρώτο Θέμα είχα την ατυχία να διαβάσω
Θέλω να φτύσω στον καφέ
όσων μας περνάνε για συριζέους κάθε φορά που τρολάρουμε την πιο ηλίθια αντιπολίτευση όλων των εποχών
Ξενέρωσα με
τους QOTSA αλλά όχι με τον Homme, πάντα το ξέραμε ότι είναι μαλάκας
Κόλλησα με
το American Dream των LCD Soundsystem και αυτό θα ισχύει και στις λίστες των επόμενων 10 χρόνων
Με ενέπνευσε
ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κάθε δήλωσή του και meme
Χόρεψα με
την παραμικρή νότα που υπάρχει στο RTJ 3 που είναι μεν περσινό, αλλά βγήκε Δεκέμβρη