Λίστες συντακτών: Οι καλύτερες ταινίες του 2016

cinemamud

Είναι εκείνος ο μήνας του χρόνου που χαιρόμαστε  σαν άλλοι υπάλληλοι του High Fidelity και καταπιανόμαστε με λίστες. Οι γραφιάδες του Mud Times φυσικά ξεκινήσαμε πατροπαράδοτα τιμώντας τα δισκάκια που αγάπησαν τα αυτιά μας μέσα στο 2016, ήρθε όμως η ώρα να ανοίξουμε τα τεφτέρια μας για τις ταινίες.

Κυρίες και κύριοι, ορίστε οι αγάπες μας για το σωτήριο έτος 2016:

 

Μαρίλη Κουλολιά

Toni Erdmann – Ένα από τα αριστουργήματα της χρονιάς. Ψυχαναλυτική ντραμεντί διαποτισμένη με έξυπνο χιούμορ που περιγράφει τις αντιφάσεις της ανθρώπινη προσωπικότητας μέσω της ιστορίας του Γουίνφρεντ, ενός σοβαροφανούς καθηγητή μουσικής που αρέσκεται στο να μεταμφιέζεται και να κάνει φάρσες.

Captain Fantastic – Συγκινητική κι εύστοχη. Προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα καθώς πραγματεύεται το διαχρονικό ερώτημα του «τι σε καθιστά καλό γονέα;». Bonus: το απόκοσμο σάουντρακ από Sigur Ros που ντύνει εξ’ αρχής την ταινία.

The Greasy Strangler – Καμμενιά για After Hours. Κακογουστιά και καφριλίκι επιπέδου John Waters. Ό,τι πρέπει για να τροφοδοτήσεις τα guilty pleasures σου.

  Γιάννης Καψάσκης

Deadpool – Κανένας δεν το περίμενε αυτό. Οι fans του Deadpool comic ήξεραν ότι το swag του Wade Wilson δεν το κουβαλάνε 15 ομάδες Avengers μαζί, ούτε όμως αυτοί δε μπορούσαν να φανταστούν πόσο πηγαία και απολαυστικά θα έγραφε στο σελλιλόιντ. Ένα υπέρλαμπρα γελοίο αστέρι στο σύμπαν της Marvel που ξεφτίλισε όλο το superhero box office φτύνοντας όλους, μα όλους τους κανόνες.

Miles Ahead – Μπορείς να φανταστείς τι θα σου απαντούσε ο Miles Davis, αν ζούσε σήμερα και του έλεγες ότι μια ταινία για τη ζωή του δεν πήγε καλά στις αίθουσες και πέρασε εν πολλοίς απαρατήρητη; Όσοι ξέρουν το χαρακτήρα του Davis θα περίμεναν μια μπουνιά στα μούτρα. Όσοι είδαν το film του Don Cheadle ενδεχομένως να προετοιμάζονταν για κάτι χειρότερο. Και αυτή ακριβώς είναι η επιτυχία, παιδάκια. Βλέπεις το “Miles Ahead” και νιώθεις τι θα πει Miles. Όλα τα υπόλοιπα, τα εισιτήρια, τα βραβεία, τα like και τα OMG, να τα βάλεις εκεί που ξέρεις, ψωριάρη λευκέ!

Popstar : Never Stop, Never Stopping – Ήξερα από νωρίς φέτος, ότι αυτό θα κονταροχτυπιόταν με το “Zoolander 2” για την τρίτη θέση του Mud βάθρου. Δυστυχώς για πολλούς, τα ανεγκέφαλα μοντέλα απογοήτευσαν , οπότε ο Adam Samberg μπορεί να πανηγυρίζει με το γνωστό, πανηλίθιο τρόπο του. Το “Popstar” είναι ένα ατελείωτο digital short του SNL, με όλα, μα όλα τα κλισέ της μουσικής βιομηχανίας να δίνουν το παρόν. Υ.γ.: Όταν οι αγριεμένοι λύκοι τρώνε ζωντανό το Seal, ο πλανήτης γύρισε ένα κλικ πιο γρήγορα…

 

 Λαμπρίνα Μπουτεράκου

I, Daniel Blake – Ωραίες και οι πλάγιες προσεγγίσεις, ωραίες και οι πολιτικές αλληγορίες, ευτυχώς όμως υπάρχουν και σκηνοθέτες σαν τον Ken Loach που δε ντρέπονται να τα πουν έξω απ’ τα δόντια. Χρόνια είχε o κινηματογράφος να δώσει στο σύστημα τέτοιο χαστούκι.

Elle – Δέκα χρονιά μετά την τελευταία του μεγάλου μήκους, ο Paul Verhoeven είναι πλέον 77 χρονών κι όμως σταθερά προκλητικότερος απ’ τους περισσότερους. Ναι, η ταινία σε κάνει να νιώσεις άβολα (πόσο μάλλον αν είσαι γυναίκα), αλλ’ αυτό δεν κάνει το καλό σινεμά;

Everybody Wants Some!! – Ό,τι κάνει ο Linklater μπαίνει αυτομάτως στη λίστα. Πατά κι εδώ πάνω στη χαρακτηριστική φόρμα της Before τριλογίας και του Boyhood κι εξετάζει πάλι το coming-of-age μιας αντροπαρέας φοιτητών, αυτή τη φορά μ’ εντονότερο το κωμικό στοιχείο.

 

 Closerfield

Son Of Saul – Πιθανώς και να μιλάμε για την κορυφαία ταινία για το ολοκαύτωμα όλων των εποχών. Σοκαριστική με την αμεσότητα και αφοπλιστική με την ωμή ειλικρίνεια της.

The Girl on the Train – Καλοστημένο αστυνομικό θρίλερ με απρόσμενο twist στην Τρίτη πράξη. Φοβερή ερμηνεία από την Emily Blunt.

 

 Διονύσης Νταλκάς

The Wailing – Ο σκηνοθέτης του Chaser κάνει μιξ ανατολικών και δυτικών δυσιδαιμονιών σε ένα χωριάτικο θρίλερ – ποίημα με πλάνα τόσο όμορφα που πάνε καρφί για τύπωμα και καδράρισμα, και μαζί με το Train to Busan η Νότια Κορέα στέλνει όλον τον πλανήτη για τσάι.

Arrival – Ο Villeneuve στήνει το καλύτερο sci-fi της δεκαετίας και τη δεύτερη καλύτερη ταινία της χρονιάς (μετά το I, Daniel Blake) επειδή θέτει ερωτήματα που μπορεί να τα απαντήσει και δεν ξανοίγεται μέχρι την άκρη του διαστήματος μόνο και μόνο για να φάει τα μούτρα του και να αφήσει κάναν Hans Zimmer να καθαρίσει, όπως έκαναν κάποιοι άλλοι στο παρελθόν. Σε 20 χρόνια θα το θυμόμαστε όπως τώρα το Contact.

The Lobster – Ξυδάκι σε όλους όσους βρίσκουν το Λανθιμικό σύμπαν “εύκολο” επειδή ο Κυνόδοντας είχε πολύ κάμερα στο τρίποδο. Ο Αστακός είναι μια κατηγορία μόνος του, παίζει τρελή μπάλα μεταξύ του φεστιβαλικά αλλόκοτου και του διασκεδαστικά εμπορικού σινεμά και σαν εμπειρία είναι τόσο έντονη που φτάνει μία μόνο προβολή για να απομνημονεύσεις και το παραμικρό καρέ.

 

 Αλεξία Τζιώγα

Arrival – Βαρύ, επιβλητικό, χωρίς κλισέ και με εξαιρετική σκηνοθεσία το έπος του Villeneuve μας συγκίνησε, μας έσκαψε την ψυχή, μας βύθισε στην λογοτεχνία του. Σκηνοθετικό διαμάντι με την Amy Adams να δίνει την ερμηνεία της ζωής της χαραγμένη ολόκληρη στις εκφράσεις του προσώπου της.

War Dogs -Η ευχάριστη και παντελώς απρόσμενη έκπληξη που βιώσαμε μέσα στις κινηματογραφικές αίθουσες μέσα στο 2016. Εκπληκτική σκηνοθεσία, soundtrack που μας ανέβασε τους σφυγμούς και ένα βραβείο στον Jonah Hill ΤΩΡΑ.

The Witch – Αριστούργημα. Αριστούργημα. Αριστούργημα. Αισθητικά και μόνο το “The Witch” είναι από τις πιο σημαντικές ταινίες που έχουν κυκλοφορήσει, όχι μόνο στον τομέα του supernatural horror, αλλά στον ευρύτερο χώρο του κινηματογράφου. Τα τελευταία 15 λεπτά της ταινίας θα πρέπει να διδάσκονται σε σχολές κινηματογράφου. Πληροφορία που μας στέλνει στον διάολο: πρόκειται για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Robert Eggers.

 

 Νίκος Καλογήρου

Green Room – Κλειστοφοβικό, αγχωτικό, με πολύ ωραίο soundtrack και Patrick Stewart σε ρόλο-έκπληξη. Ο Jeremy Saulnier (Blue Ruin) τα κατάφερε και πάλι και παρέδωσε το πιο φρέσκο thriller / horror που έχω δει εδώ και πολύ καιρό.

Hell or High Water – Ένα σύγχρονο western με σαφείς πολιτικές αιχμές. Το καστ του είναι εξαιρετικό, με κορυφαίο τον αγαπημένο Jeff Bridges. Αν το original soundtrack ήταν λιγότερο προβλέψιμο (εν αντιθέσει με τα διάφορα τραγούδια που διανθίζουν την ταινία), θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα άψογο αποτέλεσμα.

Kate Plays Christine – Από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες εμπειρίες που είχα ποτέ σε σινεμά. Η Kate Lyn Sheil σε μαγνητίζει από την αρχή μέχρι το τέλος σ’αυτό το μοναδικό docudrama.

 

 Κώστας Χερέκελης

Deadpool – Άρεσε σε όλους και ήταν ποπκορν μουβι άρα αναγκαστικά το αποκηρύσσουμε ως μεινστριμ, ΟΧΕ, λυπάμαι, αλλά ήταν το καλύτερο φέτο.

The Neon Demon – Παρά την περίεργη σχέση μου με τον Refn, οι χρωματικές του παλέτες κατάφεραν να με κερδίσουν αυτή τη φορά, να μια ένδειξη ότι δεν είδα τίποτα φέτος.

Kung Fu Panda 3 – Να κι άλλη μια, με τη διαφορά ότι δε μπορείς να νικήσεις τον τζακμπλακ όταν κάνει voice over σε κάτι. Επίσης, ανατολίτικη αισθητική σε καρτούν που είναι αμερικανιά στην ψυχή; 1-0.

 

 Parker George

Captain America: Civil War - Ένας πολύ καλός συνδυασμός πολιτικής, δράσης και all-star superheroes. Σίγουρα η καλύτερη ταινία που περιέχει τους Avengers με νόημα που αποτελεί τροφή για σκέψη.

Deadpool – Σε συνδυασμό με το Community, από τα καλύτερα δείγματα meta κωμωδίας στη σύγχρονη εποχή. Εξαιρετικό μείγμα αυτοαναφορικότητας, χιούμορ και δράσης με τον Ryan Reynolds να αποδεικνύει ότι το 2016 ήταν η χρονιά του. O Canada!

Free State of Jones – Ο Matthew McConaughey συνεχίζει στους ρυθμούς που έχει εισέλθει από το 2013 και παραδίδει άλλη μια πολύ καλή ταινία ιστορικού περιεχομένου η οποία θα μπορούσε να παραλληλιστεί με το σήμερα.

 

Βαγγέλης Ανανίδης

Son Of Saul – Πολλές ταινίες που τοποθετούνται μέσα σε ιδαιτέρως ευαίσθητο ιστορικό context, προσπαθούν a priori να κερδίσουν συμπάθειά. Η συγκεκριμένη δεν είναι σε καμία των περιπτώσεων μια από αυτές καθώς χτίζει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο χωρίς καμιά ανάγκη να εκβιάσει συναισθήματα. Αριστούργημα.

Midnight Special – Ένα καλό sci-fi είναι αυτό κατά το οποίο τα μάτια κοιτούν στο μέλλον και η καρδιά αισθάνεται στο παρόν. Ο Jeff Nichols φτιάχνει μια πανέμορφη ιστορία με επίκεντρο την απόλυτη αγάπη και αφοσίωση του γονιού προς το παιδί του.

Hell Or High Water – Ένα neo western του αμερικανικού νότου, δύο αδέρφια, μια σειρά από ληστείες, ο Texas Ranger Jeff Bridges. Χρειάζομαι περισσότερα τέτοια στην ζωή μου.

Κατερίνα Σπανού

Hail, Ceasar! - Άλυτη εξίσωση με δεδομένα, τους αδερφούς Κοέν, ένα χολυγουντιανό στούντιο στις αρχές του 1950, μία ομάδα κομμουνιστών ονόματι «Future», πρέσβεις χριστιανικών δογμάτων και άγνωστο «Πού θέλει να καταλήξει αυτή η ταινία». Πιθανότατα είναι μια ωδή στο σινεμά, με έναν τρόπο που μόνο οι Κοέν θα μπορούσαν να εκφράσουν. Σατιρίζοντας με απέχθεια και geek υπονοούμενα για λίγους, αναρωτιέσαι αν μόλις είδες ένα κινηματογραφικό Family Guy.

The Νice Guys - Μία κωμωδία βασισμένη σε νουάρ χαρακτηριστικά, κατάλληλη για να την δεις σπίτι με την παρέα σου. Ο Ryan Gosling σε κόντρα ρόλο, ζευγαρώνει με τον Russel Crow, ένα ταίρι πυλώνας, ενός σεναρίου με προοπτικές, οι οποίες στην πορεία αυτοακυρώνονται ώστε να επικρατήσει η ατάκα.

Hateful Eight - Καθηλωτική η έκφανση της γνωριμίας για τους λάτρεις του Ταραντίνο, για τον μέσο θεατή, υπερβολικά βαρετή. Ξαφνικός και ανατρεπτικός, χρησιμοποιεί την παραμικρή λεπτομέρεια που έδωσες βάση εκμεταλλεύεται κάθε απαίσια ηθική και σε συνδυασμό με την κλασική σύνταγη «Λίγο ένστικτο επιβίωσης, μία απομακρυσμένη καλύβα και ακραίες καιρικές συνθήκες», εκμηδενίζει όλη τη σάπια βάση της Αμερικής, καταφέρνοντας μια νιχιλιστική προσέγγιση της πολιτικής ορθότητας, τους προσβάλλει όλους, χωρίς διακρίσεις.

Στέλιος Τσουμπανίδης

Hell Or High Water – Χρειαζόμαστε τέτοιες ταινίες. Αυτές που μιλάνε για το ανθρώπινο καθημερινό δράμα (όποιο και αν είναι αυτό) έξω από τα δόντια. Μια ιστορία που πατάει πάνω σε σύγχρονα βάσανα – θέματα (με την κατάλληλη γουέστερν εσάνς) και και είναι επίκαιρη γιατί θα σε κάνει να καταλάβεις πως η διαφορά σου με τον κάτοικο μιας μικρής πόλης στο Τέξας, δεν είναι τόσο μεγάλη όσο νομίζεις. Κυρίως όμως χρειαζόμαστε τον Jeff Bridges. Σαν ναρκωτικό.

10 Cloverfield Lane – Φαντάσου πως κάνεις το τέλειο σεξ με τον/την πιο καυτό/καυτή παρτενέρ έβερ και στιγμές πριν την μεγάλη κορύφωση, ένας σεισμός 7 ρίχτερ τα πουτανιάζει όλα οδηγώντας την απόλυτη ηδονή στον τρόμο και την φρίκη. Ε, έτσι είναι αυτή η ταινία. Με λίγα λόγια διαγράφεις το τελευταίο 10λεπτο και βλέπεις (επιτέλους) ένα σενάριο τίγκα στην αγωνία, ερωτηματικά, τρόμος με υπονοούμενα που σε καθηλώνει μέχρι…το τέλος. Είπαμε, ξεχάστε το αυτό.

Arrival – Βγήκα από τον κινηματογράφο και ο Villeneuve μου είχε σμπαραλιάσει το μυαλό. Όχι με άσχημο τρόπο. Αυτό δεν είναι το τυπικό σου sci fi movie. Εδώ έχουμε να κάνουμε με αριστούργημα-ποίηση που σε παρασύρει μέχρι το τέλος να πλημμυρίσει άπειρα συναισθήματα μέσα σου. Δώστε του Όσκαρ χθες.