Λίστες συντακτών: Οι καλύτεροι δίσκοι του 2016

vinyl

Εδώ στο Mud Times πεθαίνουμε για λίστες. Είμαστε από αυτούς τους ψυχαναγκαστικούς τύπους που τρελαίνονται με την ιδέα αλλά όταν φτάνει η στιγμή για την πραγματοποίηση, χαλάει ο κόσμος. «Μήπως να βάλω αυτό;», «Ρε συ αυτός ο δίσκος είναι καλός αλλά ο άλλος είναι καλύτερος, μπαίνουν και οι δύο;» και άλλα τέτοια όμορφα τριγυρνούν ανάμεσα στους συντάκτες/ετοιμοπόλεμους γραφιάδες. Χαλάλι η ταλαιπωρία. Όταν μιλάμε για κλείσιμο χρονιάς, είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε τις ταινίες και τους δίσκους που μας σκλάβωσαν, ακόμα και αν οι διαφωνίες οδηγήσουν σε ψυχρό πόλεμο. Αυτό δεν είναι το νόημα όμως;

Κυρίες και κύριοι, ορίστε οι αγάπες μας για το σωτήριο έτος 2016:

 

Μαρίλη Κουλολιά

Nick Cave –  Skeleton Tree : Μετά το δυστυχές συμβάν που στιγμάτισε την ζωή του επικαλείται ως αναλγητικό φάρμακο τη μουσική. Ένας δίσκος ειλικρινής, με απουσία εξάρσεων και σκοτεινός… αλλά συνάμα εθιστικός.

Leonard Cohen – You Want It Darker : Κύκνειο άσμα του ποιητή που προαναγγέλλει τον θάνατο του. Μελωδικό, ονειρικό, ευαίσθητο.

Sturgil Simpson – A Sailor’s Guide To Earth : Αν το “Metamodern Sounds In Country Music” φάνταζε μία φορά τριπαρισμένο, τότε ο νέος δίσκος του αποτελεί μια περιπλάνηση  σε νέα θεματολογικά εδάφη, με τη γλαφυρή περιγραφικότητα που χαρακτηρίζει τη στιχουργία του. Δίσκος ρυθμικός και απολαυστικότατος, ό,τι πρέπει για τους απανταχού λάτρεις του ( μεταμοντέρνου; ) κάντρι ήχου.

Γιάννης Καψάσκης

Letlive. – If I’m The Devil – Ίσως ο μόνος δίσκος που γέμισε τα κενά που έπρεπε να γεμίσουν. Κάποιοι έπαιξαν την εμπειρία, κάποιοι την yolo προχώ αντίληψη και κάμποσοι κοίταξαν την κοινωνία γύρω τους. Εδώ είναι το μόνο μέρος όπου όλα αυτά τα καλοδεχούμενα συνέβησαν ταυτόχρονα. Album που πήγε το rock μερικά βήματα παραπέρα. Πόσα από τη δική σου λίστα το έκαναν αυτό;

Sturgill Simpson – A Sailor’s Guide To Earth – Ο Sturgill βρήκε τα κουμπιά μου φέτος. Ακόμα και να μην καταλαβαίνεις λέξη αγγλικά, μπορείς να νιώσεις ότι τύπωσε αυτά τα κομμάτια σε κερί επειδή είχε πράγματα να πει. Το open letter προς το γιο του σχετικά με τη ζωή και όλα όσα έχουν σημασία, θα ήταν πλήρες νοήματος ακόμα και χωρίς τη φανταστικά αποτελεσματική meta country που τα συνοδεύει. Και όλοι ξέρουν τι πόρνες είμαστε για τα meta- οτιδήποτε, έτσι δεν είναι;

Cyanna Mercury – Archetypes – Για τον κύκλο μας, ένα sensation του 2016. Ένα album που συζητήσαμε πολύ, που είδαμε live, που με γοήτευσε ο πλούτος του και το πως τα μέλη των Cyanna το “κουβάλησαν” στους ώμους τους. Θα αγαπήσουμε τουλάχιστον 3 κομμάτια για πάντα, θα θυμόμαστε τις μέρες του ντεμπούτου, όμως αν ρωτάς εμένα, ανυπομονώ για το επόμενο. Και το μεθεπόμενο. Και κάνα δυο ακόμα μετά από αυτό.

Λαμπρίνα Μπουτεράκου

David Bowie – Blackstar – Αν πράγματι μπροστά στο θάνατο φαίνεται ο άνθρωπος, τότε το Blackstar απλώς επισφραγίζει ό,τι είχε χρόνια τώρα φανεί: Συγκεντρωμένο σ’ ένα σαραντάλεπτο «αντίο», το μεγαλείο μιας πενηντάχρονης καριέρας και μιας ολόκληρης ζωής, το μεγαλείο ενός ανθρώπου δίχως όμοιου του.

Nick Cave & The Bad Seeds – The Skeleton Tree – Δύσκολα τ’ ακούς χωρίς τουλάχιστον ν’ ανακατευτεί το στομάχι σου, κι ακόμη πιο δύσκολα γυρνάς σ’ αυτό. Προσωπικό και συγχρόνως πανανθρώπινο, ειλικρινές σαν παραμιλητό πυρετού, σκοτεινό πλην όμως λυτρωτικό, κι οπωσδήποτε ό,τι πιο όμορφο έχει καταθέσει ο Cave τα τελευταία χρόνια.

Michael Kiwanuka – Love & Hate – Αν οι Pink Floyd κι ο Otis Redding έκαναν παιδί, πιθανότατα θ’ ακουγόταν κάπως έτσι. Ποιος άκουσε το Cold Little Heart και δεν ένιωσε ένα-κάποιο δέος;

 Closerfield

Hypnopazūzu – Create Christ, Sailor Boy – Ο δίσκος που δεν πρόλαβαν να βγάλουν οι Coil. Goth/ New- wave κομψοτέχνημα, δημιουργία ενός supergroup- έκπληξη με φανταχτερές guest συμμετοχές.

Michael Kiwanuka – Love & Hate - Το πραγματικά εντυπωσιακό συστατικό μίας από τις ομορφότερες και πληρέστερες κυκλοφορίες που ακούσαμε τα τελευταία χρόνια έγκειται στο γεγονός ότι πέραν της ενορχηστρωτικής αρτιότητας και εκτελεστικής ωριμότητας, δίχως φανφάρες ή/και χρήσης μαξιμαλιστικών γκροτέσκων- που εντοπίζονται σε σημαντικό μέρος καλλιτεχνών της ίδιας σκηνής- στιχουργικά μιλάμε για μια πραγματική κατάθεση ψυχής εκ μέρους του δημιουργού.

Trees of Eternity – Hour of the Nightingale - Ένας δίσκος- ορόσημο (ήδη) στην ιστορία του Doom από πρώην μέλη των Katatonia και νυν των Swallow the Sun, guests από Paradise Lost και Antimatter, οποίοι στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις το όραμα μιας μουσικού που θα ελπίζαμε να είχαμε γνωρίσει νωρίτερα.

Διονύσης Νταλκάς

Michael Kiwanuka – Love & Hate – 10 εν δυνάμει singles μαζεμένα σε ένα studio album από τον Βρετανό αφάνα που από αυτόν τον δίσκο και μετά, ό,τι και να κάνει θα (πρέπει να) ακούγεται πάντα, παντού και απ’όλους.

Letlive – If I’m the Devil… Το punk της επόμενης δεκαετίας. Να τον ακούτε τον Καψάσκη, είναι σοφός.

Savages – Adore Life – Το post-punk της επόμενης δεκαετίας, καλύτερο από το Silence Yourself και τόσο δυνατό που όποιος ξαναχρησιμοποιήσει εκφράσεις τύπου «βαράς σαν κορίτσι» να του καεί το λάπτοπ.

Αλεξία Τζιώγα

Savages – Adore Life – Να το θέσω κάπως έτσι: όποτε οι σκληροπυρηνικές αυτές θεότητες του post punk και του noise θα κυκλοφορούν έναν δίσκο, αυτός ο δίσκος θα είναι εκ προοιμίου στην λίστα με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Η αξιολόγηση γίνεται με αντικειμενικά, παγκόσμια, υπεργαλαξιακά κριτήρια.

King Dude – Sex – Ο αγαπημένος μας βαρύτονος Πρίγκιπας του Σκότους και Άρχοντας της 7ης Περιφέρειας Κολάσεως και Δαιμόνων απέδειξε με αυτόν τον εκπληκτικό δίσκο ότι το dark-folk οφείλουμε να το παίρνουμε λίγο πιο σοβαρά. Γκολ από τα αποδυτήρια και το 2016 ήταν η χρονιά του.

Leonard Cohen – You Want It Darker – Η θέση του “You Want It Darker” δεν έχει καμία σχέση με τον θάνατο του Cohen ή με την αναπόφευκτη θλίψη που μας προκάλεσε. Αντιθέτως, έχει να κάνει μόνο με το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι αυτός ο δίσκος του είναι από τους καλύτερους που μας έχει προσφέρει στην καριέρα του. Μόνο χαρά και περηφάνια που μας καθόρισε η μουσική του και τον ζήσαμε.

Νίκος Καλογήρου

Cult of Luna & Julie Christmas – Mariner – Πολύ λίγοι δίσκοι μου έχουν κεντρίσει τόσο έντονα το ενδιαφέρον με την πρώτη ακρόαση. Στο συγκεκριμένο, η σύμπραξη των Σουηδών με αυτή την τόσο ιδιαίτερη φωνή γέννησε ένα μοναδικό αριστούργημα.

David Bowie – Blackstar – Κλισέ να βάζεις στους δίσκους της χρονιάς το Blackstar; Ίσως, αλλά έλα που ο Bowie και η jazz band που τον συνόδευε στο κύκνειο άσμα του με έκαναν να πατάω το repeat ξανά και ξανά.

letlive. – If I’m the Devil… – Τον άκουσα εξαιτίας του Γιάννη και συμφώνησα απόλυτα με όσα έγραφε. Ένας δίσκος που αποτελεί καλύτερη υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από πολλές ανούσιες φωνές.

 Κώστας Χερέκελης

The Weeknd – Starboy – Μη τα ξαναλέμε, το ποπ όπως πρέπει να είναι σήμερα. Στιχούλης απ’το Reminder για να μη ξεχνάτε ποιος είναι ο μπαμπάς: “I just won a new award for a kids show / Talking ’bout a face numbing off a bag of blow”

Perturbator – The Uncanny Valley – Της μοδός αυτά τα έιτιζ και τα νέον στα τέρματα, αλλά ο τρελέας εδώ τα γκρέμισε όλα μονάχος του, σε ένα είδος που κορέστηκε πριν προλάβει να (ξανα)έρθει στη μόδα. Μην οδηγείτε όταν πιείτε.

Hexvessel –-When We Are Death – Ο χρυσός κανόνας του δώσε σκατά στον Mat McNerney και θα τα κάνει χρυσάφι. Μετανάστευση στη Φινλανδία για τον Βρετανό άσο, πάρε το πιο φυλλοβόλο φολκοροκάκι των τελευταίων ετών.

 Parker George

Planet of Zeus – Loyal To The Pack – Ο επαναπροσδιορισμός του ήχου τους ήταν ο καλύτερος τρόπος ώστε ένα επανέλθουν δισκογραφικά οι Planet of Zeus. Ένα masterpiece παρουσίασης προσωπικών συναισθημάτων και εξαιρετικού ήχου. Κάθε κομμάτι προσεγμένο με το δικό του βαθύ νόημα.

Red Hot Chilli Peppers – The Getaway - Μπορεί να μην είναι το καλύτερο άλμπουμ που έβγαλαν ποτέ, όμως είναι ένας δίσκος με έξυπνους στίχους και γλυκιά μουσική που βασίζονται κατά κύριο λόγο στις εμπειρίες του Anthony Kiedis. Προσωπικά, αποτέλεσε το soundtrack των καλοκαιρινών ταξιδιών και αναμνήσεων και πάντα θα φέρνει στο νου αυτές τις μνήμες, καλές και κακές.

David Bowie – Blackstar – Υπό άλλες συνθήκες σε αυτή τη θέση μπορεί να βρισκόταν το Gore των Deftones, η επιστροφή των Metallica ή και η αξιοπρόσεκτη δουλειά του Weeknd με το ‘’Starboy’’, όμως δε μπορείς να κλείσεις τα μάτια σε αυτό το, τελευταίο, αριστούργημα του David Bowie λίγο πριν μας αφήσει. Αποτέλεσε τον προάγγελο της είδησης του θανάτου του ενώ δε θα πρέπει να ξεχάσουμε και την ανατριχιαστική ερμηνεία του Michael C. Hall λίγες μέρες πριν το θάνατο του Bowie.

Βαγγέλης Ανανίδης

Michael Kiwanuka – “Love and Hate” – Πανέμορφο και ειλικρινές. Μια ωδή μέχρι τελευταίας νότας στην αγωνία του ανήκειν. Το “Cold Little Heart” είναι το τραγούδι της χρονιάς.

Childish Gambino – “Awaken, My Love!” - Απολύτως τίποτα καινούργιο. Το “Redbone” μάλιστα, είναι απλά μια μοντέρνα εκδοχή του “I’d Rather Be With You” που κυκλοφόρησε πριν ακριβώς 40 χρόνια ο τεράστιος Bootsy Collins. Ε, και;

Leonard Cohen – “You Want It Darker” – Όποιος κι αν είσαι, από όπου κι αν έρχεσαι και για όποιον λόγο κι αν είσαι εδώ, αν αυτός ο δίσκος δεν σου λέει τίποτα, δεν σου έχει μείνει και καρδιά.

Στέλιος Τσουμπανίδης

Sturgill Simpson – A Sailor’s Guide To Earth – Ο φετινός δίσκος του Sturgill Simpson είναι ο καλύτερος της χρονιάς (ανεξάρτητα από μουσικά είδη) και θα τολμήσω να πω και της τρέχουσας δεκαετίας. Αυτό ίσως οφείλεται στο “γιε μου θα σου πω μια ιστορία τώρα που έφυγα” concept, ίσως στην μαγευτική διασκευή του In Bloom των Nirvana, ίσως στους στίχους που αποτελούν απόσταγμα ζωής αλλά σίγουρα έχει να κάνει με έναν πρώην ναύτη/νυν μουσική ιδιοφυία που ενώνει διαφορετικές μουσικές, πάει την country 10 βήματα μπροστά και αγγίζει την καρδιά μας με Kentuckίσια προφορά. Ευχαριστούμε.

Hard Working Americans – Rest In Chaos – Ο Todd Snider ξέρει από καταχρήσεις και τις χρησιμοποιεί στην μουσική των HWA. Το πιο ειλικρινές, τίμιο rock (και όταν λέμε rock, εννοούμε ROCK) άλμπουμ της χρονιάς από έναν τύπο που την μια στιγμή σε κάνει σκουπίδι με τις αυτοβιογραφικές απαγγελίες του και την άλλη σε ωθεί σε air guitar (με ταυτόχρονο ρυθμικό κούνημα γοφών – κεφαλιού) ενώ οδηγάς πάνω από το όριο.

Gojira – Magma – Πως θέλεις να θυμάσαι το metal σου το 2016; Εγώ επιλέγω τις μνήμες που θα μου έχει αφήσει το Magma. Δυνατό, μεστό, ώριμο και ταυτόχρονα πειραματικό αλλά έτσι κι αλλιώς για τους Gojira μιλάμε. Όταν λες πως είσαι σκεπτόμενος σύγχρονος άνθρωπος και ταυτόχρονα θέλεις το κοπάνημα σου, εδώ είσαι. Metal σήμερα = Γκοτζίλας. Κακά τα ψέμματα.

Χαρά Κοζάκη

Mick Jenkins – The Healing Component – Όπως προσηλυτίζω κόσμο και εδώ, ανάμεσα στα καινούρια ονόματα της hip hop υπάρχει αυτό του Mick Jenkins, ο οποίος φέτος κυκλοφόρησε το “The Healing Component” που χαντακώθηκε πλάι στις φετινές – πιο μπαμ- κυκλοφορίες των Chance the Rapper και Frank Ocean. Πρόκειται για ένα concpet album στην αγάπη που έρχεται να καταδείξει τα τραύματα της λευκής πατριαρχίας, του ρατσισμού και της αστυνομικής κατάχρησης εξουσίας στα χρόνια του κινήματος Black Lives Matter. ( Ας μην ξεχνάμε το καύσιμο που τα γεγονότα αυτά έδωσαν σε δίσκους φωτιά του ’15 – βλ. D’Angelo, Lamar, Staples) Κομμάτια όπως το Drowning σε συνεργασία με BADBADNOTGOOD δεν ξεχνιούνται και τα τελευταία λόγια του Eric Garner “I Can’t Breath” ακούγονται σαν φτύσιμο στην τωρινή κουλτούρα. Personal favorites: Daniels Bloom. (Σχωρνάτε με θεοί που αφήνω απ’έξω Dj Shadow, J Dilla, De La Soul etc.)

Flum – Skin – Εδώ είχα στο νου μου θα βάλω το “Mirage” από Digitalism, τελικά όμως παραδέχτηκα ότι δεν μου βγάζει τον ενθουσιασμό που μου έβγαλαν τα προηγούμενα “I Love You Dude” και ιδίως “Idealism”. So, i love these dudes, i truly do, but the crown goes to Flume. Δεν συγκρίνονται βεβαίως στο στυλ και τον ήχο, αλλά σε ότι αφορά την ηλεκτρονική φαμίλια ο Flume δεν έχει σταματήσει να συζητιέται από την αρχή της δισκογραφικής του πορείας. Το φετινό “Skin” ακούγεται πανεύκολα, μετράει πολλές συνεργασίες (Vic Mensa, Tove Lo, Vince StaplesRaekwon, AlunaGeorge etc) και το άκουσα πολλές φορές κυρίως από το έκτο μέχρι το δέκατο πέμπτο track.

This Is Nowhere – Music To Relapse – Και εδώ debate (yeap, κλέβω μέσω διατύπωσης, γιατί το τοπ 3 μου ‘πεσε βαρύ). Θα ΄βαζα λοιπόν το καινούριο δίσκαρο από The Avalanches που κάναμε να τους ακούσουμε 16 χρονιά καθώς αποτελούν από μόνοι τους μια κατηγορία. Παρά το παιδάκι που τρώει χυλόπιτα χορεύοντας όμως στο “Because i’m me”, θα support-άρω μερικούς local heroes και το ψυχεδελικό release τους. Μιλώ για το “Music To Relapse” από This is Nowhere πολύ απλά γιατί τούς άκουσα περισσότερο και βεβαίως επειδή έλιωσα τα Lies, Everything, A Five Year Illusion και Thiefall, Ω αυτό το γκρουβάτο Thiefall.

Κατερίνα Σπανού

Ramim Djawadi – Soundtrack album για τη 6η season του GoT. O Ramim Djawadi, στον 6ο κύκλο,αφήνει πίσω τα tunes, που απλά ντύνουν το μοτίβο και δημιουργεί μουσική η οποία στέκεται από μόνη της. Ατμοσφαιρικοί ήχοι, δυνατές εναλλαγές, αιτία αίσθησης της αγωνίας που σου προκαλεί. Το Light of the Seven είναι μια μουσική παρακατάθηκη του Γερμανοϊρανού και παρόλο που διαρκεί δέκα λεπτά, είναι ικανό να μαγέψει και τον πιο άμουσο ακροατή.

BadBadNotGood – ΙV. Οι PatPatNotKoot με το τέταρτο δίσκο αποδεικνύουν για ακόμα μία φορά τη μουσική τους ιδιοφυία. Εξαιρετικά πειραματικοί και προσηλωμένοι στο έργο τους, παραδίδουν ένα αποτέλεσμα ταξιδιάρικο, ψυχεδελικό και ταυτόχρονα κομψό και ηχητικά γεμάτο.  Οκνηροί, από επιλογή, σαν να παρήγαγε μουσική ένα υπερταλαντούχο μορφωμένο sloth, θα έμπαιναν (εσκεμμένα θεωρώ) στην λίστα διάθεσης “Bored to Death”.

Bruno Mars – 24K Magic.  Το pop ζει. Και το κρατάει ζωντανό ο Bruno Mars. Ένας δίσκος-μπερδεμένη χρονομηχανή, σε γυρίζει πίσω, σε εποχές Michael Jackson και James Brown και τόσο μπροστά ώστε με μικρά electro πειράγματα να συγκροτηθεί κάτι τόσο οικείο και ερωτικό. Ο Bruno Mars είναι ο επόμενος Michael Jackson. Ακόμα και οι Burzum θα χόρευαν με το Perm.