Αν κοιτάξεις για πολλή ώρα μέσα στο “Second Fall” των Mahakala, κοιτάει και αυτό μέσα σε σένα

01 (main photo)

Στην αρχή ήταν κάτι απλό. Ένας ακόμα νέος δίσκος, από ένα γνωστό μας συγκρότημα, που είχαμε πάρει μια πρώτη γεύση ένα μήνα πριν και τώρα θα ολοκληρωνόταν το παζλ. Κατέληξε κάτι πολύ περισσότερο…

Ξεκινώντας την 1η ακρόαση, στάθηκα στο εξώφυλλο. Γνωρίζοντας ότι είναι από τα σχήματα που προσέχουν τα πάντα, σκέφτηκα ότι ίσως θα έπρεπε να περιμένω κάτι πιο θεατρικό; Πιο μεγαλεπήβολο, πιο Hieronymous Bosch βρε παιδί μου; Με απασχόλησε αρκετή ώρα, τόση που ο δίσκος τελείωσε.

cover artwork

Στη 2η ακρόαση, το είχα ξεπεράσει αυτό. Ας ξεφύγουμε από τα κλισέ, γιατί να πρέπει να είναι “κάπως” το εξώφυλλο δηλαδή; Προφανώς είχαν το λόγο τους. Αρκετά κλισε δεν χρειάζεται να υπομένει το occult rock; – Είναι όμως κάτι τέτοιο; Ζει ακόμα αυτό το πράγμα; Επειδή έχει θεολογική θεματολογία πάει να πει ότι του μαρκάραμε το δέρμα με πυρωμένο 666 σίδερο;

Όταν ξεκίνησε η 3η ακρόαση, είχα ήδη αποφασίσει ότι δεν είναι κάτι που με ενοχλεί. Μπορώ να ζήσω με το occult του πράγματος, κρατώ την ιδέα-που-δεν-παλιώνει-ποτέ, αυτή της επαναστατικότητας απέναντι σε ένα καταπιεστικό status quo. Οι προβληματισμοί όμως μάλλον αυξάνονταν, καθότι εδώ έχουμε ένα δίσκο κλασικού metal. Το “Second Fall” είναι αυτό ακριβώς που φαντάζεσαι ακούγοντας αυτές τις λέξεις. Στρωτό, στακάτο, τραγουδιάρικο, αληθινό metal. – Η οποία διαπίστωση μου κόντραρε κάπως το επαναστατικό προφίλ. Τι σκατά επανάσταση συνιστά το κλασικό metal; Δεν είναι γειτονικοί όροι το “true metal” με την “ορθοδοξία”; Πάμε repeat και σκέψη.

Η 4η ακρόαση έκατσε περισσότερο μέσα μου, ήδη θυμόμουν σημεία και λόγια. Επειδή πως γίνεται να μην είσαι ΟΚ με το metal; Καταρχήν το λατρεύουμε περισσότερο καιρό από ότι το σεξ και δευτερον ετούτο εδώ είναι τόσο δουλεμένο και χτισμένο, σαν να πλάθεις πηλό με τα γυμνά σου χέρια. Όπως είναι όλοι οι σπουδαίοι δίσκοι. – Και πάλι όμως σκεφτόμουν. Αυτό δεν προϋποθέτει μια leading ΦΩΝΑΡΑ;

Καταστάλαξα σε αυτό το θέμα στη διάρκεια της 5ης ακρόασης. Προφανώς ο Δημήτρης Κότσης δεν είναι κανένας τενόρος, όμως αυτό που είναι, κουμπώνει εδώ σαν παζλ. Αυτή τη φωνή χρειάζεσαι για να πεις αυτές τις ιστορίες, με αυτό το ύφος, και χωρίς καμία αμφιβολία λειτουργεί. Δε μπορώ να σταματήσω το μυαλό μου πάλι. – Και αυτό τι σημαίνει; Ότι αρκούνται σε όσα έχουν; Τόσα έχουμε, με αυτά πορευόμαστε; Αυτό είναι όλο το 100% τους; Για βάλε να παίξει…

Μεγάλο breakthrough συνέβη στην 6η ακρόαση. Κι όμως, δεν πρέπει να είναι το τελικό αποτέλεσμα το 100% κανενός. Αν ένα σχήμα είναι ξεκάθαρα στο δημιουργικό του peak, αν νιώθεις ότι δεν έχει μείνει τίποτα άλλο να δώσουν, δεν είναι αυτή η παραδοχή απλά ένα fancy όνομα για την ταφόπλακα; Δηλαδή μόνο κάτω μπορεί να πάει από εδώ; Καλύτερα να ρολάρεις ποιοτικά, όντας cool about it. – Αυτό όμως σημαίνει ότι αράζουν τεμπέλικα;

Η 7η ακρόαση ήταν εκείνη του βαθέος προβληματισμού. Ναι, μέχρι τώρα ήμασταν light, καλως ήλθες μέσα στο κεφάλι μου. Ενδεχομένως η ανάλυση να μην έχει νόημα. Αναλυσέ το όσο θες, ετούτο είναι τόσο καλοπαιγμένο και ηχητικά ισορροπημένο όσο οτιδήποτε άλλο θα ακούσεις φέτος. Κι αν έχεις εκπαιδευτεί έστω και λίγο αγαπητέ αναγνώστη σε αυτό το κείμενο, κάπου εδώ θα πρέπει να σκάει αυτόματα η σκέψη στο κεφάλι σου – “Τα προσόντα του είναι τεχνικά; Μαγεία δεν υπάρχει;”

Σίγουρα υπάρχει. Η 8η ακρόαση μου έδειξε όμως ότι δεν είναι μετρήσιμη και αντικειμενική. Πόσα πράγματα που είναι μαγικά για σένα, είναι εντελώς αδιάφορα για κάποιον άλλο; – Τελικά είναι ή δεν είναι αντικειμενικά καλός δίσκος;

9η ακρόαση, χρειαζόμαστε βοήθεια. Στέκει να πούμε ότι είναι τόσο αντικειμενικά “καλός” δίσκος, όσο είσαι κι εσύ αντικειμενικά “καλός” ακροατής; Ίσως να μετράει τι μπορείς να εκτιμήσεις και τι όχι. – Γιατί όμως να πρέπει να πέσεις στη βαθιά φιλοσοφία για κάτι τέτοιο;

Επιτέλους, στη 10η ακρόαση ξεδιάλυνα τα πάντα. Όχι με περαιτέρω εξήγηση, αλλά με μια απλή συνειδητοποίηση που έκανε όλα όσα προηγήθηκαν σε αυτό το κείμενο, ήσσονος σημασίας…

Την τελευταία φορά που άκουσα ένα heavy metal album 10 φορές μέσα στις 3 πρώτες μέρες που έπεσε στα χέρια μου, το ημερολόγιο έδειχνε 1997, είχα μόλις τελειώσει το σχολείο και το εξώφυλλο του cd είχε έναν gruesome αρλεκίνο κι έγραφε “Accident Of Birth”.

Εσένα, πότε ήταν;

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο