Μαθαίνοντας την άλφα βήτα

alex1

Βρέθηκε, σου λέει, πανομοιότυπος πλανήτης με την Γη. Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να δώσουμε συγχαρητήρια στον Christopher Nolan που είναι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τη NASA και πλέον γνωρίζουμε πώς μπορούμε να φύγουμε από τον κοινωνικό και οικονομικό ζόφο των ημερών που μας δέρνει αλύπητα. Θα πάω στον Kepler-452b σαν άλλος θαρραλέος McConaughey, θα ταξιδέψω 1.400 χρόνια με ταχύτητα 299.792.458 μέτρων ανά δευτερόλεπτο, θα ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου θα και το ρίξω στην αυτοβελτίωση και στη yoga-hare-krisna εκεί στον Κέπλερ μπας και ξεχάσω το αδιέξοδο της γενιάς μου, τη μετανάστευση, τα capital controls και τις μοναξιές που ανάβουν φώτα σε διαμερίσματα τα βράδια. Ή μήπως όχι;

Βάρυνε το κλίμα πολύ τριγύρω, δε λέω. Δε ξέρεις πού να ξεκουραστείς, δε ξέρεις πού να κοιτάξεις, δε ξέρεις σε ποιά χώρα θα κολλάς τα ένσημα, δε ξέρεις αν θες παγωτό καϊμάκι ή τιραμισού. Βάρυνε πολύ το κλίμα, λέω. Βγαίνεις έξω να δεις λατρεμένες μάπες, να γευτείς μέλια και βασιλικό σε κοκτέιλς, που όχι στο χωριό σου δεν είχες, να μιλήσεις, να γκρινιάξεις, να μαλώσεις για βιβλία και μουσικές αλλά το βλέμμα εκεί. Στα κάπιταλ κοντρόλς, στο ποιά σύνορα να περάσω, στο τί επάγγελμα να κάνω, στο πού είναι ο ρημαδο-Κέπλερ την παγκοσμιοποίησή μου μέσα και το χάος μου το τράγιο να πάω να τον εβρώ να ησυχάσω. Ή μήπως όχι;

Και κυνηγάμε μέρες πλέον. Βρε άμα έχεις πλήρη επίγνωση του τι μέρα είναι κάθε μέρα, κάτι δεν πάει καλά. Όταν ήμουν παιδί μπέρδευα τις μέρες και ποτέ δεν ήξερα τι ημερομηνία να γράψω στο τετράδιο της ορθογραφίας. Πάντα ρωτούσα για να μάθω καθώς όλες οι μέρες είχανε αυτή τη χαζοχαρούμενη, νεραϊδίσια, σαχλαμαρίστικη, κουτορνίθικη ανεμελιά που χαρακτηρίζει την παιδική ηλικία. Θέλω πάλι να μπερδεύω τις μέρες, να μη ξέρω ότι είναι 9:03 η ώρα και να νομίζω τα δικά μου εγώ. Και είναι και αυτή η ανησυχία ότι δεν έχω 1.400 χρόνια εύκαιρα για να φτάσω στον διαολο-Κέπλερ. Αλλά το βλέμμα εκεί πάνω, να δω κατά που πέφτει, να μπω στο tripadvisor να βγάλω δρομολόγια, να στείλω ένα mail στη NASA να την ρωτήσω πότε πάμε στον παλιο-Κέπλερ, να μη θαλασσοπνιγόμαστε άλλο, να ηρεμήσουμε καλλιεργώντας βιολογικές, φουτουριστικές ντομάτες στα γαλαξιακά χωράφια. Ή μήπως όχι;

Κι άμα δεν ταξιδεύω γίνομαι ο Τζακ ο Νίκολσον στο “Werewolf” και αλυχτάω μέσα στις νύχτες. Τα μάτια τα έχουμε υποβαθμίσει σε δούλους οθονών ενώ θέλουν να δουν live σε high definition και 126.956.345 gigapixel τις σελίδες του National Geographic. Αυτά με τις γαζέλες και τα Μαρόκα και τις Ισλανδίες και τα Κέηπ Τάουνς. Να προφτάσουμε να δούμε ναυτικά μίλια, χιλιόμετρα, λεύγες, άλλο μετρικό σύστημα δε θυμάμαι μην ανοίγω τώρα Google. Κι άμα δε λέω αλήθειες και αμύνομαι και φεύγω και παίρνουν θέση τα «ωχ αδερφέ δε βαριέσαι» και τα «ότι είναι να γίνει, θα γίνει» και τα χείριστα τα «τουλάχιστον» και όλα τα επιρρήματα του κώλου, να ξέρεις δεν είμαι/είσαι καλά. Στον Κέπλερ θα προτείνω νομοσχέδιο απαγόρευσης του «τουλάχιστον» που εμπεριέχει το «ελάχιστον» και θα το αντικαταστήσω με το «επιπλέον» γιατί το ξεχάσαμε εντελώς το δύσμοιρο το λήμμα. Ή μήπως όχι;

Σίγουρα όχι. Δεν τον θέλω τον Κέπλερ, ούτε τον Μακόναχι, ούτε τις φουτουριστικές ντομάτες. Προτιμώ να μείνω εδώ και να με διδάξω τα πάντα από την αρχή, να ξεστραβωθώ, να εκτιμήσω αυτά που μου συμβαίνουν, να μάθω την άλφα βήτα και την άλφα άλφα και τα υπόλοιπα 22 γράμματα, να μάθω γράμματα, να μην είμαι ζώον, να μην προσβλέπω σε υπηκοότητα Κεπλερική, να μη βρίζω τον Κοέλιο γιατί αν καμιά φορά το σύμπαν συνωμοτήσει και πάρω αυτό που θέλω να στείλω απολογητικές επιστολές στον Πάολο και δεν θα ‘θελα, να ποτίζω τα λουλούδια μου, να πιστεύω στο καλό παρόλο που η ανθρωπότητα είναι βλαμμένη, να αγαπάω το κακό timing γιατί κι αυτό επιτρέπεται να κάνει λάθη, να κοιτάω το κορίτσι με το σκουλαρίκι εκεί πάνω  και να νιώθω την αναθεματισμένη καρδιά μου να χάνει χτύπους ακόμα, Aμήν (και ανάθεμα την αυτοβελτίωση μου).

Αλεξία Τζιώγα


"if the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves."