Με το Drunk του Thundercat μπορείς να μεθύσεις και να ξεμεθύσεις το ίδιο εύκολα

Thundercat - Drunk - Front & Back Cover

Ο Stephen Burner, κατά κόσμον Thundercat, είναι ένας βιρτουόζος μπασίστας από το Λος Άντζελες γνωστός κυρίως για την συνεργασία του με τους Suicidal Tendencies και φυσικά από τα χρόνια συνεργασίας του με τον Flying Lotus με τον οποίο μάλιστα τρέχουν την εταιρεία παραγωγής Brainfeeder και έχουν δημιουργήσει κάποια εμβληματικά άλμπουμ όπως το Cosmogramma ( 2010 ) και το You’re Dead! ( 2014 ). Είναι γεγονός πως ο Thundercat μετρά αρκετές ακόμα συνεργασίες, όπως αυτή με τον Kamasi Washington ( The Epic ) ή τον Childish Gambino ( Because The Internet ).

Παρoλ’ αυτά, θα σταθώ στην συνεργασία του με τον – καλύτερο ίσως ράπερ της γενιάς του – Kendrick Lamar η οποία επέφερε και ένα βραβείο Grammy το 2016 για το κομμάτι “ These Walls “ . Λέγεται, επίσης, πως ο Thundercat ήταν αυτός που συνείσφερε ίσως περισσότερο στην δημιουργία του “ To Pimp A Butterfly “ διαμορφώνοντας τον μοναδικό του ήχο. Υπάρχει και ένα στόρυ που τον θέλει να πηγαίνει στο στούντιο όπου ηχογραφούσε ο Lamar φορτωμένος με δίσκους καλλιτεχνών όπως οι Herbie Hancock και Miles Davis , προσφέροντάς του έτσι ένα υψηλού επιπέδου τζαζ σεμινάριο.

Έχοντας δύο σόλο άλμπουμ στο ενεργητικό του ( The Golden Age Of Apocalypse και Apocalypse) πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε τον τρίτο του σόλο δίσκο με τίτλο “ Drunk “, ο οποίος από τις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας του ήταν στο νούμερο ένα της λίστας του Pitchfork. Και γιατί να μην είναι άλλωστε ; Το “ Drunk “, με είκοσι τρία κομμάτια (!), σίγουρα πρέπει να το ακούσεις μετά ή ακόμα και πριν από ένα πάρτυ – ή έστω μετά από μια νύχτα με πιοτό. Με έναν συνδυασμό από soul και fusion RnB αισθητική, στο μεγαλύτερο μέρος, αλλά και τα προσωπικά στοιχεία του καλλιτέχνη που από μόνος του συνδυάζει κάτι από Nintendo και κάτι από hippie style των 60’s το “ Drunk “ είναι ό,τι πρέπει για να χαλαρώσεις, ακούγοντας και τα – όπως πάντα – smooth φωνητικά με το ιδιαίτερο φάλτσο.

Ο δίσκος στα στοιχεία του είναι χιουμοριστικός και ειλικρινής. Ο Thundercat, έρχεται αντιμέτωπος με την πρόκληση του να ζεις και περιγράφει τι είναι όμορφο και τι όχι. Τι είναι όμορφο; Η συνεργασία του με τον Kenny Loggins και το Dragon Ball Z. Τι είναι άσχημο; Μα φυσικά το ομώνυμο “ Friend Zone “ στο οποίο το βλέπει και λίγο εγωιστικά λέγοντας “ But I’d rather play Mortal Kombat anyway”.

Γενικά, το άλμπουμ ξεκινάει δίνοντας μια χαρούμενη νότα, όμως όσο πλησιάζει προς το τέλος η σκοτεινή πλευρά έρχεται στην επιφάνεια. Για του λόγου το αληθές, είναι ξεκάθαρο πως στα πρώτα κομμάτια “ Rabbit Ho” και “ Captain Stupido” υπάρχει έντονη διάθεση για πάρτυ μιας και ξέχασε το πορτοφόλι του φεύγοντας, όπως λέει, αλλά who cares. Από την άλλη, υπάρχει προς το τέλος το κομμάτι “ The Turn Down” στο οποίο πληγωμένος και άυπνος μοιράζεται με τον Pharrell το ερώτημα του αν όλα τελικά είναι μάταια ( αν και μετά θα ήθελε να χαλάσει όλα του τα λεφτά σε anime).

Ο Thundercat θέλει να θίξει τόσο προσωπικά όσο και κοινωνικά θέματα σ’ αυτό το άλμπουμ. Φερ’ ειπείν, στο κομμάτι “ Bus In These Streets” χρησιμοποιώντας το theme της παιδικής σειράς των 90’s “ The Great Space Coaster” σαρκάζει την υπερβολική ενασχόληση με τα social media. Στο “ Jameel’s Space Ride” , το μεταβατικό κομμάτι του δίσκου, τραγουδάει για τις διακρίσεις και την βαρβαρότητα της αστυνομίας εκφράζοντας την ανησυχία του γιατί ουσιαστικά είναι μια μαύρη γάτα ( I’m safe on my block, except for the cops / would they attack, would it be because I’m black? “ ). Σε προσωπικό επίπεδο, εδώ, φαίνεται πως και ο ίδιος παλεύει με τους δικούς του δαίμονες, με την απώλεια του φίλου και συνεργάτη του, μουσικού Austin Peralta ( όπως και στους δύο προηγούμενους δίσκους ) αλλά για πρώτη φορά φανερώνει ένα κομμάτι του εαυτού του ∙ είναι ιδιότροπος και σκεπτόμενος, πολιτικός και περίεργος. Αλλά πιο πολύ; Μεθυσμένος.

Το “ Drunk” στο σύνολό του θα έλεγα πως είναι ένας χαλαρωτικός δίσκος με πολύπλοκες συνθέσεις και αρμονίες, που όμως αν τον ακούσεις πιο προσεκτικά υπάρχουν πολλά σημεία να προβληματιστείς και να ταυτιστείς ( δεν εννοώ απαραίτητα το Friend Zone ) . Ο Thundercat σου αφήνει ένα μικρό παραθυράκι στον εσωτερικό του κόσμο αλλά για να μην τον λυπηθείς και εντελώς το συνοδεύει με ήχους από αέρια, ροχαλητά και νιαουρίσματα. Προφανώς από αυτό το άλμπουμ δεν θα μπορούσε να λείπει η υπέροχη παραγωγή του Flying Lotus σε πολλά από τα κομμάτια αλλά και οι συνεργασίες με τον Kendrick Lamar και τον Wiz Khalifa για την γκρούβα και το hip-hop στοιχείο στα ενδιάμεσα του δίσκου.

Η διαφορά αυτού του δίσκου είναι πώς ενώ στους προηγούμενους σε πρώτο πλάνο ήταν η μουσικότητα, εδώ είναι η προσωπικότητα. Ο θρήνος για τον συνάδελφο του δεν κυριαρχεί πια σε τόσο μεγάλο βαθμό και ο Thundercat είναι ο Stephen Bruner, ξανά και ίσως πιο πολύ από ποτέ.

Υ.Γ. : Πιστεύω ακόμα στην φήμη πως ο Thundercat και ο Flying Lotus έχουν τον ίδιο πατέρα.

Σάντρα Δημητρέλου


Αρέσκομαι να ξεψαχνίζω ό,τι έχει να κάνει με μουσική και φιλοδοξώ να γίνω μια τζαζ πιανίστρια. Μισώ τον Μπαχ και τα μακαρόνια.