Μένουμε Ευρώπη, αρχίζουμε το σταυροκόπι

menoumeuropi

Διαβάζω ότι πραγματοποιήθηκε χθες μεγαλειώδης διαδήλωση μπροστά στο ελληνικό Κοινοβούλιο με κεντρικό σύνθημα #menoumeevropi. Φωτογραφίες, ίνστα, χαμός στα σόσιαλ, πλακάτ, σημαίες και δηλώσεις στα κανάλια «είμαστε Ευρωπαίοι» και «θέλουμε να μας κρατήσουν στην Ευρώπη».

 

Να με συγχωράτε, αλλά εγώ ακόμη δεν κατάλαβα αν η διαδήλωση έγινε υπέρ της Ευρώπης ή υπέρ του ευρώ. Γιατί η ΕΕ και η Ευρωζώνη είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Το δεύτερο προϋποθέτει το πρώτο. Το πρώτο, εντούτοις, δεν προϋποθέτει το δεύτερο. Και πραγματικά θα ήθελα κάποιος απ’ τους διαδηλωτές να μου εξηγήσει επαρκώς τα αιτήματα του συλλαλητηρίου, μιας και στα διάφορα Eurogroup παίζεται κάθε φορά η παραμονή μας στην Ευρωζώνη και όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

Αλλά, τέλος πάντων, και για την οικονομία της συζήτησης, ας δεχτούμε ότι όλα αυτά έγιναν καθότι είμαστε υπέρ του κοινού νομίσματος. Και έλα και διαδηλώσαμε στο Σύνταγμα υπέρ του Ευρώ. Τι, όμως, σημαίνει αυτό το «υπέρ του ευρώ»; «ΝΑΙ» στην παραμονή στην Ευρωζώνη, πάση θυσία; Ακόμα κι αν αποδειχτεί ότι οι εταίροι μας μάς επιφυλάσσουν περαιτέρω περικοπές μισθών και συντάξεων, καμιά 30αριά ακόμα χρόνια φτώχειας, συσσιτίων στην Εκκλησία, Κοινωνικών Παντοπωλείων, αυτοκτονιών, ξενιτεμού των νέων, κατώτατο μισθό που θ’ αγγίξει τα 150 ευρώ, βίο αβίωτο, μηδέν εσωτερικής παραγωγής (καθότι δεν θα έχει γίνει καμιά σοβαρή μεταρρύθμιση, παρά μόνο πετσόκομμα δαπανών), θα λέμε πάλι τότε «good, καλά κάναμε που διαδηλώσαμε υπέρ της παραμονής στο ευρώ»;

 

Εδώ και περίπου δύο μήνες οι επικεφαλής των «θεσμών» μιλούν γενικά, αόριστα και εξαιρετικά περιληπτικά περί «συμβιβασμών» και ανάγκης κατάθεσης «συγκεκριμένων προτάσεων» απ’ την ελληνική πλευρά, ενώ την ίδια ώρα απ’ το Μαξίμου σκάνε σελίδες επί σελίδων με συγκεκριμένες κυβερνητικές ετυμηγορίες.

 

Και ας συμφωνήσουμε πάλι ότι στην Ευρώπη παίζονται παιχνίδια, ότι δικαίως οι εταίροι μας δεν αποδέχονται περικοπές στις αμυντικές δαπάνες –δεδομένου ότι αυτά τα λεφτά πάνε απευθείας στην τσέπη τους, συνεπώς για ποιο λόγο να τα χάσουν- και ότι μας κοροϊδεύουν και λοιπά. Εδώ, στο εσωτερικό της χώρας, το πρόβλημα ποιο είναι; Ότι σπαταλήθηκαν τέσσερις μήνες χωρίς να υπάρξει συμφωνία, με αποτέλεσμα να αναδυθεί και πάλι το θέμα του GREXIT; Ή το ποια ακριβώς θα είναι αυτή η συμφωνία, η οποία θα καθορίσει τις ζωές μας και τις τύχες μας στα επόμενα (πολλά) χρόνια;

 

Εκτός από κάποια ΜΜΕ του εξωτερικού, που επιχειρούν με τη βοήθεια συνεπών οικονομολόγων να αποσαφηνίσουν τι θα σήμαινε μακροπρόθεσμα η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, κανένας ευρωπαίος αξιωματούχος δεν ασχολήθηκε να ενημερώσει επ’ αυτού. Παρά επιμένουν συλλήβδην στα τρομολαγνικά σενάρια των κλειστών ΑΤΜ, της έλλειψης χαρτιού υγείας απ’ τα ράφια των σουπερ-μάρκετ, του φαγητού με το δελτίο, της εξαθλίωσης.

Προφανέστατα, οι πρώτοι μήνες θα είναι δύσκολοι. Πολύ δύσκολοι. Και μετά; Μετά απ’ αυτούς τους μήνες; Γιατί κανείς δεν αναφέρεται στο «μετά»;

Φυσικά και αυτό θα έπρεπε, ενδεχομένως, να το επιχειρήσει και κάποιος κυβερνητικός, να ενημερώσει θεσμικά και επισήμως τον λαό για το Plan B και τι αυτό συνεπάγεται. Αλλά ας είμαστε λογικοί, όταν διαπραγματεύεσαι σ’ αυτό το επίπεδο, κρατάς τα χαρτιά σου κλειστά και παλεύεις για το Plan A.

Αλήθεια, η ρητορική του «θα είναι απομονωμένη η χώρα επειδή θα έχουμε γυρίσει στη δραχμή», έχει βάση; Η Αλβανία του Χότζα, μια απομόνωση την οποία κραδαίνουν απειλητικά οι «ευρωπαϊστές» είναι ξεκάθαρα μια πολιτική επιλογή και δεν έχει καθόλου να κάνει με το εθνικό νόμισμα. Και, σε περίπτωση που κάποιοι δεν το έχουν καταλάβει, ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων έχουν ήδη γυρίσει 40 και 50 χρόνια πίσω. Ζουν στο δρόμο, με σχεδόν μηδενικές διεξόδους πρόνοιας, με ανύπαρκτο κοινωνικό δίχτυ προστασίας, ή με κάποια σύνταξη πετσοκομμένη κατά 30-40%, ή άνεργοι και πλήρως εξαρτώμενοι απ’ τη μάνα στο χωριό.

Για μένα, το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι δεν υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ –τουλάχιστον όχι όσο εφαρμόζουμε την υφεσιακή πολιτική, την επιβαλλόμενη από δανειστές, που δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο, πέραν του να μας κάνουν παράδειγμα προς αποφυγή για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης που λοξοκοιτούν προς αριστερές λύσεις.

Η Ενωμένη Ευρώπη δημιουργήθηκε για κάποιο λόγο. Αν επιθυμεί να παραμείνει ενωμένη, η μόνη λύση είναι οι εταίροι να σκύψουν πάνω απ’ το ανθρωπιστικό πρόβλημα ενός κράτους-μέλους και να διαπραγματευτούν λύσεις ουσίας, να καταθέσουν τεχνογνωσία για μεταρρυθμίσεις και να βάλουν νερό στο κρασί τους. Είναι, πλέον, δεδομένο ότι οι παραβλέψεις των ευρωπαϊκών Συνθηκών οδήγησαν πολύ νωρίτερα, απ’ όσο κανείς θα περίμενε, σε αδιέξοδο.

Με λίγα λόγια, το δίλημμα «μένουμε ή φεύγουμε» από την Ευρώπη είναι ψευδές. Το μόνο δίλημμα που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι με ποιούς όρους επιλέγουμε (αν όντως εμείς επιλέγουμε) την μία ή την άλλη επιλογή. Ευρώ και Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ομόκεντροι κύκλοι, μεν, αλλά διαφορετικοί.

Κι ας αποφασίσουμε κάποια στιγμή τι Ευρώπη θέλουμε κι αν μας αρκεί να είμαστε το 28ο αστεράκι στη σημαία της Ένωσης. Αλλά πιο πριν, επείγει να ξεκαθαρίσουμε αν, εκτός από Ευρώπη, θέλουμε να Μένουμε και Ελλάδα. Δεν ξέρω. Άλλωστε, οι περισσότεροι –και οι καλύτεροι- έχουν προ καιρού λακίσει.

Κάτια Αντωνιάδη


Γνωρίζει ολίγη γραφή και δηλώνει θιασώτης της ανάγνωσης. Ειδικός της παραδοξολογίας και της τέχνης του σαρκασμού. Απεχθάνεται τις περιγραφές στο τρίτο πρόσωπο.