Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες

meres

Υποθετικά μιλώντας, αν ένας μπατίρης- ξεκινά από άλφα, επτά γ(ρ)άμματα- έφευγε από το Ελ. Βενιζέλ. για επαγγελματικό ταξίδι (ώπα ρε) στις 29/6 και επέστρεφε στις 2/7 μάλλον θα πίστευε ότι προσγειωνόταν σε άλλη χώρα.  Η αλήθεια είναι πως το entry αυτό δεν θα έχει και πολύ αξία την επόμενη εβδομάδα, κυρίως λόγω του ότι είτε θα έχουμε ψιλοέτοιμη κυβέρνηση, είτε θα γίνει κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ σε αυτή τη χώρα. Ποτέ όμως. Θα χρεοκοπήσουμε.

Κάπως έτσι η ζωή στην σοβιετική Αθήνα κυλάει όπως θα έπρεπε να είναι. Όλοι συμπεριφέρονται λες και έχουν πάρει τριπλή δόση MDMA.  Και εξηγούμαι.

Ο θρύλος (ίσως και ο trilos) μίλαγε για μια υπουργό πολιτισμού στην δεκαετία του ’80, που βασικά ήταν η μόνη υπουργός πολιτισμού- αλλά ίσως και γενικά η μόνη υπουργός- που είχε όντως μια σχέση με τον πολιτισμό. Αυτή η κυρία λοιπόν είχε θεσπίσει έναν νόμο, ο οποίος μας άφησε νωρίς, για δωρεάν μεταφορές τις πολύ ακραίες ώρες, προκειμένου οι εργάτες να πηγαίνουν οικοδομή χωρίς να πληρώνουν εισιτήριο, σε μια πόλη όπου οι κάτοικοι ξεπερνούν τα 5 μύρια και οι δομές επαρκούν για 1 μύριο. Ταξικό και γαμάτο μονολογείτε από μέσα σας και δεν μπορώ να το αντικρούσω.

Και κάπως έτσι  έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Κανονιά σε IMF, εξηντάρι την ημέρα από Πειραιώς (πάει το μπουκάλι στο Ακρωτήρι διάολε) και τσάμπα metro. Το αποτέλεσμα ήταν οι ηλικιωμένοι να βάζουν τα μεταξωτά (και να φυσάει), να προμηθεύονται χάρτες, και να γιολάρουν δίχως αύριο,  κατεβαίνοντας σε κάθε γαμημένη στάση της μπλέ γραμμής προκειμένου να κόψουν κίνηση, μέχρι να έρθει ο επόμενος συρμός, να κατέβουν στην νέξτε στατσιόνενεν κ.ο.κ.

Κανέναν νόημα. Απείρως πιο εποικοδομητικό σε σχέση με την Σια Κοσιώνη, δε.

Από την άλλη το τουριστικό ρεύμα δεν έχει επηρεαστεί διόλου. Οι Ισπανοί αδερφοί μας (λολ) είναι σε θέση να κάνουν ανάληψη και τα 80 ευρώ που τους άφησε ο Ραχόι στην Σαταντέρ, δίχως να τους επηρεάζουν οι σταλινικές πρακτικές του κ. Δραγασάκη, ενώ πληροφορίες που ήθελαν παρέα μαντραχαλέων να τους γαμάει πατόκορφα την αισθητική, τραγουδώντας με φαλτσέτα το γνωστό άσμα του D. Bowie Capital Control is a Major Tone” στο Θησείο, κρίνονται ως ανακριβείς. Και αήθεις βασικά.

Διότι αν η ζωή πλέον στο κέντρο της Αθήνας δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα, η ζωή στα σόσιαλ χλαμύδια είναι για πρώτη φορά ενδιαφέρουσα. Την θέση μου ότι το Facebook αποτελεί ένα σοβαρότερο Tinder, την ξέρετε. ‘Η εν πάση περιπτώσει την μάθατε, καθώς ακόμα και ηθελημένα παραβλέποντας το γεγονός ότι σε αυτή τη χώρα είμαστε ό,τι πιούμε και ό,τι γαμήσουμε, η φάση έχει παραγίνει νομίζω: Likes από πρώηνs, diss από one- night- stands (ή έστω από one- night- handjobs, ξέρω γω), ταγκς, γκούτεν ταγκς και τα πάντα όλα γενικά, επειδή αν κάτι ξέρουμε να κάνουμε σωστά στα βαλκάνια είναι να χωριζόμαστε σε στρατόπεδα. Και ενίοτε να κόβουμε ο ένας το σκάλπ του άλλου, αλλά ελπίζω να μην ξαναφτάσουμε ως εκεί.

Και μέσα σε όλα έχουμε και όλες αυτές τις φοβερές εκδηλώσεις που θα χαραχτούν με ανεξίτηλα γράμματα στην μνήμη των Αθηναίζων. Εγώ προσωπικά θα δω τους Nirvana, την Στέλλα Μπεζεντάκου να ερμηνεύει Tosca, την Αντιγόνη σε σκηνοθεσία Μαρκορά και την Μάνα σας, όλοι live στο ΟΑΚΑ φυσικά. Όλοι πόπα.

Και με το Γ.Ε.Σ. (που, μεταξύ μας, ίσως θα έπρεπε να μετονομαστεί σε νόου) να εγγυάται την σταθερότητα στο εσωτερικό της χώρας, αλλά όχι του πολιτεύματος, σας αφήνω και εγώ, καλή ψήφο και καλή δύναμη. Μην παίρνετε τους εαυτούς σας πολύ σοβαρά. Πάλι εδώ θα ‘μαστε, μετά από χρόνια και καιρούς θα τα βλέπουμε όλα αυτά και θα γελάμε.

Στα άλλα νέα ο Κασιδιάρης βγήκε από την μπουζού. Οι μετανάστες στην Λέσβο δεν έχω ιδέα τι κάνουν. Μάλλον θα εξαφανίζονται και αυτοί.

Πρώτη φορά Αριστερά.

Με Άλφα κεφαλαίο όμως.

 

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;