Μεταναστεύεις; Για ρίξε μια ματιά εδώ

terminal

Τις τελευταίες μέρες παρατηρώ μια έντονη δραστηριότητα από τις επαφές μου στα σόσιαλ μύδια, με πολλούς φίλους και γνωστούς να μετακομίζουν προς την κεντρική Ευρώπη είτε ως Erasm-ίτες, είτε για δουλειές είτε για το YOLO της φάσης. Οι άλλοι μισοί παντρεύονται και βάζουν την ταφόπλακα στην ζωή τους έτσι και αλλιώς.
Αποφασίσαμε, λοιπόν, (εγώ μαζί την ιντερνετική μου περσόνα) να κάνουμε κάτι πραγματικά χρήσιμο αυτή τη φορά και αντί να σχολιάσουμε την τελευταία παπάτζα του Φίλη, ή να ποστάρουμε cklickbate-άρθρο- βυζγιά . Nα σας μιλήσουμε για μια σειρά πρακτικά ζητήματα που αφορούν την διαδικασία μετακόμισης στο εξωτερικό. Ίσως να μην είμαι ακριβώς ο γκουρού της ζωής έξω, αλλά έχοντας μείνει για περίπου 1,5 χρόνο στην Βρετανία και με αρκετούς φίλους να μένουν στην –πατρίδα- μας- την- Ευρώπη (σ.σ. διότι ως γνωστόν ο μουσικός στην Ελλάδα δεν θεωρείται επάγγελμα) νομίζω ότι μπορώ να σκιτσάρω μια σχετικά έγκυρη εικόνα του τι παίζει.

 
Αρκετά όμως με τα προκαταρκτικά, πιάνεις χαρτί και μολύβι και ξεκινάμε:

 

Το αεροπλάνο

Ναι, σημασία έχει το ταξίδι και όχι προορισμός όπως λέει και μια παροιμία, αλλά επειδή δε ζούμε σε πεζό του Kerouac, κλείσε λίγο προσεχτικά τα εισιτήρια. Η βασικά απλώς μην κλείσεις Ryanair. Ναι 50 λίρες για Landan είναι δελεαστικό, αλλά αν βάλεις μέσα 20 κιλά πραμμάτια, λάδια, τσιγάρα, βιβλία, λάπτοπ, μουσικό όργανο κ.ο.κ. ίσως τελικά σου φύγουν πολλά. Πάρα πολλά. Για αυτό κλείσε ένα εισιτήριο με μια κανονική εταιρία τύπου KLM ή British Airways και έχε το κεφάλι σου ήσυχο στο baggage drop.

 

Μέσες τιμές

Θα σου πάρει μερικές μέρες να ξεπεράσεις το σοκ με τις τιμές που παίζουν με τα διαμερίσματα στο εξωτερικό, αλλά από την άλλη αν σκεφτείς ότι οι μισθοί για part-time mini jobs στην Γερμανία είναι μεγαλύτεροι από το 8ωρο όσο πάει, μαύρα σαν την ψυχή σου, 1 ρεπό την εβδομάδα αν ‘δεν έχει κίνηση το μαγαζί’, tips στο αφεντικό και υπερωρίες απλήρωτες, θα αρχίσεις να σκέφτεσαι ότι 600 ευρώ δεν είναι και τόσο πολλά για μια γκαρσονιέρα στο Αμβούργο.

 

Μάζεψε λεφτά

Ναι αυτό είναι αρκετά παράδοξο καθώς για αυτό τον λόγο αφήνεις την Ελλάδα αλλά χρειάζεται να υπάρχει ένα αρχικό κεφάλαιο για να ξεκινήσεις. Ο λόγος είναι ότι εάν δεν έχεις ήδη υπογράψει συμβόλαιο με την εταιρία που θα δουλεύεις και πας στο κουτουρού, ή δεν έχεις συγγενείς που μένουν στην χώρα ως guarantors (καλά, για την Γαλλία δεν το ανοίγουμε καν αυτό το ζήτημα) ή δεν έχεις references από σπιτονοικοκύρηδες προηγουμένων flat που νοίκιαζες ίσως να σου ζητήσουν νοίκια από 3 έως και 6 μήνες μπροστά. Δε ξέρω τι θα κάνεις. Υποτροφίες, δάνεια, θείος από Καναδά, να κόψεις το σβέρκο σου επειδή έχουμε ακούσει ιστορίες για Dickens-ικά σκηνικά στο Λονδίνο με τύπους να τη βγάζουν με 20 λίρες για ένα μήνα αφού δώσαν  ό,τι είχαν και δεν είχαν μπροστά για να νοικιάσουν.

 

Flat-Huning

Αυτή η διαδικασία είναι γάμα τα. Ατελείωτες ώρες μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή σε facebook-ικά groups, να στέλνεις το ίδιο γαμημένο ψιλό-casual e-mail στον κάθε πικραμένο που ελπίζεις ότι θα το διαβάσει και να σου απαντήσει. Σε περίπτωση που η άλλη πλευρά δείξει ενδιαφέρον ζητήστε να δείτε το διαμέρισμα. Εάν δεν είστε ήδη στην πόλη ζητήστε viewing μέσω skype. Γενικά προσπαθήστε να δείτε όσο πιο πολλά μπορείτε σε διάστημα 2-3 ημερών καθώς συνήθως είναι first come, first served σε αυτές τις περιπτώσεις.

 

Προσοχή στις απάτες

Ξέρω ότι αυτό που θα σου πω ίσως πονέσει αλλά να προτιμάς τα μεσιτικά γραφεία σε σχέση με ιδιώτες για την πρώτη φορά. Ναι, είναι μπάμιες, αργόσχολοι που στα πρήζουν όλο το χρόνο, έρχονται κάθε 2η εβδομάδα για να κοιτάξουν την πυρασφάλεια, τα τζάμια, το πάτωμα, ενώ αν κάτι χαλάσει στο flat προσπαθούν να στα φάνε από την εγγύηση ΑΛΛΑ: θα δυσκολευτούν να σου παίξουν μπινιά (όσο και να το θέλουν). Γενικά- και δεν μπορώ να είμαι πιο ξεκάθαρος- ΜΗ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΛΕΦΤΑ ΠΡΩΤΟΥ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ. Ούτε στον νοικάρη ούτε μέσω Western Union στον εαυτό σας. Εάν είστε στην Ελλάδα προσπαθήστε να μιλήσετε με τους μέλλοντες συγκατοίκους σας, αν δεν τους γνωρίζετε ήδη δηλαδή, και με αυτούς που ήταν εκεί πριν από εσάς για να βεβαιωθείτε ότι αυτό που διαφημίζεται υπάρχει. Πέραν αυτών υπάρχουν τα sites των δημοτικών συμβουλίων όπου μπορείτε να δείτε ότι ο σπιτονοικοκύρης σας είναι νόμιμα εγγεγραμμένος με το συγκεκριμένο property και εφαρμογές που τσεκάρετε αν οι φωτογραφίες που βλέπετε στο ad είναι πραγματικές και όχι ψαρωμένες από την google. Τέλος όπου διαβάζεις κάτι του στυλ 300 euros p/m including bills κράτα μικρό καλάθι. Too good.

 

Μην κάνεις sub-let

Λόγω υψηλών ενοικίων πολλοί κάτοικοι εξωτερικού είτε προσπαθούν να βάλουν έξτρα συγκάτοικο στο σπίτι για να μειωθούν τα κόστη διαβίωσης, είτε, εάν πρόκειται να λείψουν για ορισμένους μήνες υπενοικιάζουν το δωμάτιό τους σε κάποιον άλλο. Αν σε παίρνει, μην μπεις ούτε στην θέση του νοικάρη (επειδή αν σε πάρει πρέφα το agency την έχεις πουτσίσει) ούτε σε αυτή του ενοικιαστή. Υπάρχουν χώρες ολόκληρες όπου οι μισοί σχεδόν κάτοικοι ζουν μια ζωή ημι-παρανομίας δίχως registration αριθμό, δίχως ασφάλιση ή άδεια εργασίας απλώς επειδή δεν έχουν συμβόλαιο σε σπίτι. Ναι, δίκιο έχεις σε αυτό που σκέφτεσαι, μερικές φορές πρώτα πιάνεις σπίτι και μετά δουλειά αλλά έτσι είναι η φάση στα ξένα. Και στην τελική γιατί να πας Ολλανδία; Χάλι μαύρο είναι.

 

Προσπάθησε να βλέπεται κάπως

Μπήκες στο flat, τα χεις βρει με τους συγκάϊκους, περνάτε ζωή και κότα ενώ κάθε δεύτερο βράδυ μαζεύεστε στο σαλόνι πίνοντας Σισιλιάνικο κρασί. Όλα όμορφα και ανθηρά, όλα πόπα μέχρι που αρχίζουν να εμφανίζονται μερικά προβλήματα στο σπίτι. Το καζανάκι χαλασμένο, το πάτωμα σαπιόξυλο κάτω από την μοκέτα, τα κουφώματα μπάζουν. Αν είχες δώσει 50 ευρώ παραπάνω για το άλλο flat που σου είχε γυαλίσει ίσως όλα αυτά να είχαν αποφευχθεί. Και για το χοντρύνω κι άλλο: ένα παλιό σπίτι στο Μεταξουργείο έχει θέματα με το ρεύμα και τα υδραυλικά. Ένα παλιό σπίτι στην Μασσαλία έχει θέματα με αρουραίους.

 

Fast Forward 2 χρόνια μετά

Όλα καλά. Οκ, ναι, ήταν ίσως λίγο δύσκολη η προσαρμογή στην αρχή αλλά πλέον έχεις βρει μερικές ωραίες παμπ που πάτε κάθε Παρασκευή απόγευμα με τα παιδιά από το γραφείο, βγαίνεις με μια μελαχρινή βελγίδα και το πάτε για σοβαρά, καθαρίζεις 30 χιλιάρικα το χρόνο, έκοψες τα ναρκωτικά, είσαι και σε ένα νέο σπίτι (επειδή αυτή η ιστορία με τα αρούρια είχε παραγίνει), έχεις αμάξι, έχεις επίσης FUCK. THAT. SHIT. MATE. Είσαι 28 ρε μαλακιστήρι. Όχι 67. Πότε πρόλαβες και έγινες μικροαστός; Και στην τελική σου λείπει η οικογένειά σου, οι φίλοι σου, σου λείπει η χλιαρή μπύρα σε πλαστικό στην Λέκκα. Σου λείπει η avant-garde μπάντα που είχες ως φοιτηταριό στην Θεσσαλονίκη και βγάλατε ένα EP με τα views στο youtube να έχουν κολλήσει εδώ και 3 μήνες στα 147. Μέχρι και εκείνη η τύπισσα σου λείπει που περάσατε δύο βράδια μαζί και δεν την ξανάδες αλλά πιάνεις τον εαυτό σου να την stalk-άρει στο facebook και να σκας χαμόγελο όταν ανεβάζει κάτι από Stone Roses. Νοιώσε ρε. Βάρα κανόνι. Γύρνα πίσω ρε. Και περίμενε την νέα μου λίστα για flat- hunting στο Παγκράτι.

 

 

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;