Μία κουβέντα με τους The Steams για τον επερχόμενο δίσκο τους

stmssanto

Στις παρακάτω γραμμές πρόκειται να διαβάσετε μία χαλαρή και όμορφη κουβέντα που είχα με τον Πάνο Δημητρόπουλο, frontman των The Steams, την οποία από κοινού αποφασίσουμε να μην την βαφτίσουμε «συνέντευξη», λόγω της κοινής μας αλλεργίας απέναντι στην λέξη η οποία είναι άρρηκτα συνεδεμένη πλέον με ερωτήσεις εκνευριστικές, κονσερβοποιημένες και επαναλαμβανόμενες. Όλες οι τεχνικές πληροφορίες σχετικά μ’ ένα συγκρότημα βρίσκονται σε αφθονία εκεί έξω, στην Άγρια Δύση του κυβερνοχώρου. Ο σκοπός οπότε της συζήτησής μας με τον Πάνο ήταν η ίδια η συζήτηση. Η χαρά δηλαδή της κουβέντας μ’ έναν άνθρωπο που παρήγαγε κάτι με το μυαλό του και τα χέρια του και το νόημα που υπάρχει μέσα σε όλο αυτό. Καταλήξαμε να μιλάμε για ηφαίστεια, soundtracks και την οινοποιεία. Καλά πήγε.

Α: Λοιπόν θες να μιλήσουμε για μουσική; Για την μουσική σας και την μουσική γενικότερα. Για ό,τι θέλεις τελοσπάντων.

Π: Βεβαίως. Στην εποχή της αβεβαιότητας των genre, παίζουμε heavy psych rock. Αν ήταν να το περιγράψω με ένα genre δηλαδή θα επέλεγα αυτό.

A: Έχοντας ακούσει την δουλειά σας νομίζω πως σας καλύπτει αρκετά καλά η συγκεκριμένη περιγραφή. Επίσης, διάβασα την πανέμορφη περιγραφή που γράφτηκε για το “Feed/Green fire” στο bandcamp και διαβάζοντάς το αναρωτήθηκα αν υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ της λογοτεχνίας και της μουσικής σας. Θα σου εξηγήσω γιατί το ρωτάω, μη με κρίνεις.

Π: Ναι, την περιγραφή αυτή την έχει κάνει η εθνομουσικολόγος Ramona Stout η οποία είναι για μένα μεγάλη πηγή γνώσης και έχει στην κατοχή της πάμπολλα 45άρια από μουσικές που έχουν εξαφανιστεί.

Τα κομμάτια των Steams είναι σε μεγάλο βαθμό εικονοληπτικά, αν διαβάσει κανείς τους στίχους πολλά από αυτά περιγράφουν γεγονότα, ιστορίες. Δεν ήταν κάτι που σκέφτηκα εξ αρχής, η σύνδεση με την λογοτεχνία δηλαδή. Το συνειδητοποίησα κυρίως από σχόλια όπως το δικό σου.

A: Και για να εξηγηθώ. Όταν, λοιπόν, άκουσα τα κομμάτια σας για κάποιο λόγο μου ήρθε στο μυαλό ο Joseph Conrad. Εντελώς συμπτωματικά, πριν λίγο διάβασα ότι έχεις επηρεαστεί από το “Apocalypse Now” το οποίο είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του Conrad “Heart of Darkness”. Oπότε ίσως υπάρχει το λογοτεχνικό στοιχείο μέσα στη μουσική σας περισσότερο απ’ ότι θα περίμενες. Ούτως ή άλλως, κατά μία έννοια όλα συνδέονται μεταξύ τους. Ερεθίσματα όπως ο κινηματογράφος και η λογοτεχνία γίνονται ένας αχταρμάς μέσα στο μυαλό μας και μετά εσύ με την σειρά σου δημιουργείς ένα δικό σου έργο-παιδί όλων αυτών. Βγάζω νόημα μωρέ;

Π: Βγάζεις ξεκάθαρα.

A: Και μιας και ανέφερα τον κινηματογράφο… θα σ’ ενδιέφερε να γράψεις κάποιο soundtrack; Έχει περάσει απ’ το μυαλό σου;

Π: Αυτό, σε αντίθεση με την κουβέντα περί λογοτεχνίας που προηγήθηκε, μπορώ να στο απαντήσω με 100% σιγουριά. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές και για μερικά κομμάτια έχω σκηνοθετήσει νοερά τη ροή του ιδανικού clip. Το πρώτο κομμάτι που θα κυκλοφορήσει από το επερχόμενο album θα συνοδεύεται από κάτι παρεμφερές. 

A: Ωραία νέα. Ανυπομονώ να το δω.

Π: Σε τι ταινία θα έβαζες soundtrack τη μουσική των Steams;

A: Α, ωραία ερώτηση. Μισό λεπτό να βάλω το Feed να παίζει. [μετά από κάποια δευτερόλεπτα και αφού έβαλα το κομμάτι να παίζει] Κοίτα, απ την αρχή η μουσική σας μου θύμισε κάτι από ταινίες όπως το “Loin des hommes”. Φαντάζομαι να παίζει ως υπόκρουση σε κάποιο ταξίδι αναζήτησης.

Π: Πέτυχες διάνα.

 Α: Αφού πήγαμε την κουβέντα εκεί και λόγω προσωπικού κολλήματος με αυτό το είδος μουσικής, οφείλω να ρωτήσω… ποιά είναι τα soundtracks που ξεχωρίζεις εις τους αιώνας των αιώνων;

Π: Ωραία ερώτηση..

La Planète Sauvage – Alain Goraguer

Inherent Vice – Jonny Greenwood / V.A

Fargo Season 2 – V.A

Koyaanisqatsi – Philip Glass

Bioshock (game) – Garry Schymann

A: Η μουσική του “Koyaanisqatsi” με είχε στοιχειώσει. Ανεπανάληπτη δουλειά. Πάντως, πίσω στα δικά μας, ακούγοντας το “Feed” σου δημιουργούνται πολύ έντονα εικόνες από ερειπωμένα τοπία, γι αυτό ανέφερα τον Conrad και το “Heart of Darkness” πριν λίγο. Η μουσική σας έχει κάτι πολεμικό πάνω της και εμβατηριακό.

Π: Είναι η δυναμική των κομματιών τέτοια που γεννάει αυτό το συναίσθημα. Τα κομμάτια γράφτηκαν σε μια περίοδο που κοιμόμουν και ξυπνούσα ανάμεσα σε δύο ενεργά ηφαίστεια. Ο χειμώνας στην Σαντορίνη είναι κάτι μαγικό.

A: Ναι, τα τοπία που περιγράφεις πράγματι ακούγονται απίστευτα. Ε, όφειλες να γράψεις έναν δίσκο νομίζω. [Σ’ αυτό το σημείο ο Πάνος είχε την καλοσύνη να μου δείξει κάποιες φωτογραφίες που τράβηξε ο ίδιος από τα τοπία της Σαντορίνης στα οποία αναφέρθηκε. Είχε επίσης την καλοσύνη να μου επιτρέψει να τα μοιραστώ εδώ. Γενικά πολύ καλοσύνη.]

 The Steams 1

The Steams 2

The Steams 3

 

Π: Η τελευταία είναι από το ίδιο φιλμ που βγήκε και το εξώφυλλο του “Feed/Green Fire”.

FEED_GREEN FIRE_final

 A: Εσύ τις τράβηξες αυτές τις φωτογραφίες;

Π: Ναι, τον Γενάρη του ’14. Αυτά είναι τα Φηρά που απλώνονται από πίσω και μοιάζουν σαν να είναι στον αέρα. Αν δεν ξέρεις ότι είναι η «χώρα» του νησιού μπορείς να φανταστείς αλλιώτικα μέρη, ίσως κάτι από ανατολή.

Α: Άρα να υποθέσω ότι η έμπνευση για τα κομμάτια ήρθε απ’ την εμπειρία του να ζεις στο νησί τον χειμώνα;

Π: Σίγουρα κομμάτι της έμπνευσης αντλήθηκε από αυτό, αλλά η ιστορία με το νησί κρατάει τουλάχιστον 5 χρόνια και το να μοιράζεις το έτος σε δυο τελείως διαφορετικά περιβάλλοντα σίγουρα είχε αντίκτυπο στο συγκρότημα. Τα περισσότερα κομμάτια που θα υπάρχουν στο album το οποίο θα κυκλοφορήσει γράφτηκαν εκεί, σε μια περίοδο «άγριας ζύμωσης», εξ ου και ο τίτλος του album”Wild Ferment”.

A: Γιατί σας πήρε 5 χρόνια μέχρι ν’ αποφασίσετε να μπείτε στο στούντιο; Τι πάθατε;

Π: Οι Steams πρακτικά ξεκίνησαν σαν ιδέα το 2012. Η πορεία που ακολούθησε το σχήμα επηρεάστηκε άμεσα από τον τρόπο ζωής μου, και θα αναφερθώ πάλι στον παράγοντα Σαντορίνη. Το να βρεις τον «ήχο» σου και την ταυτότητά σου ως μουσικός απαιτεί χρόνο αλλά κυρίως απαιτεί χρήματα. Χρήματα που θα ρίξεις αρχικά σε gear όπως κιθάρες, ενισχυτή, effect pedals κ.ά. και όταν καταλήξεις στην χροιά που σε εκφράζει και με δεδομένο το ότι έχεις υλικό, πάμε στο επόμενο στάδιο που είναι η παραγωγή του album. Έπρεπε να δουλέψω για να μπορώ να διαθέσω αυτά τα χρήματα και κάπως έτσι ξεκίνησα τις σεζόν στο νησί όπου ασχολούμαι με το κρασί. Όσο ήμουν εκεί έγραφα ιδέες, τις μοιραζόμουν με τους υπόλοιπους και όταν γυρνούσα Αθήνα τις κάναμε πράξη στο studio. Έπειτα ακολουθούσαν τα live και η αλήθεια είναι πως κάναμε αρκετά χωρίς κυκλοφορηθέν υλικό. Αυτό συνέβαινε για καιρό και μου στοίχησε πολλά. Ένα από αυτά είναι ότι για 6 μήνες το χρόνο, οι Steams ήταν ανενεργοί. Θυμάμαι να ρίχνω άκυρο σε συναυλίες στις οποίες πολύ θα ήθελα να είχα παίξει. Ήταν σκληρό, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα πως θα απέφερε κάτι καλό αυτή η υπομονή.

Α: Μετά απ αυτά τα πέντε χρόνια νιώθεις πως είστε πιο κοντά στην ιδέα που είχες για το συγκρότημα; Οι θυσίες ήταν σίγουρα πολλές αλλά μάλλον και η ανάγκη σου να υπάρχουν οι Steams είναι μεγαλύτερη. Είστε έτοιμοι, λοιπόν, για το επόμενο βήμα, εννοώντας μία ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με ό, τι αυτή συνεπάγεται (συνεντεύξεις, live κτλ);

Π: Ουσιαστικά, όταν το concept “Steams”ήταν ξεκάθαρο μέσα μου, το πρώτο βήμα ήταν η ηχογράφηση του Feed/Green Fire, το οποίο κυκλοφόρησε ως πρώτη επίσημη δουλειά το Μάρτιο του ’16. Για μένα αυτά τα δύο κομμάτια έπρεπε να βγούνε μαζί γιατί λειτουργούν αντιθετικά μεταξύ τους. Yπάρχει μέσα τους ρομαντισμός και έκσταση και είναι μια κάποια «αρχή». Το “Feed” γεννήθηκε μέσα από ένα jam επί σκηνής όταν η μπάντα βρίσκονταν ακόμα σε πρώιμο στάδιο και μέσα μου εκείνη τη στιγμή ήξερα πως βρήκα την χροιά μου. Το Green Fire είναι ένα καθαρά ερωτικό κομμάτι.

Το δεύτερο βήμα ουσιαστικά έγινε όταν ξεκίνησαν τα live recording sessions του LP την περασμένη άνοιξη. Ήταν η εντονότερη εμπειρία της μέχρι τώρα πορείας μου σε αυτό. Ηχογραφήσαμε live και μετά έφυγα για την τελευταία σεζόν στο νησί. Όπως προανέφερα έπρεπε να τροφοδοτήσω οικονομικά το εγχείρημα και ήμουν πεπεισμένος πως θα το κυκλοφορήσουμε χωρίς την υποστήριξη δισκογραφικής. Σε αυτό το σημείο οφείλω να αναφέρω κάτι σημαντικό και αυτό αφορά τον ήχο μας ο οποίος είναι vintage-oriented. Αυτό απαιτεί ακριβό gear και όσο το δυνατόν περισσότερο τη χρήση αναλογικού εξοπλισμού ηχογράφησης και μίξης που θα έχει σαν αποτέλεσμα την καλύτερη δυνατή ποιότητα.

Όταν γύρισα δρομολογήσαμε την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων, αφήνοντας τελευταίες κάποιες φιλικές συμμετοχές όπως παραδοσιακά όργανα κ.α. Τον Φεβρουάριο έχουμε τις μίξεις και αρχές Μαρτίου ο δίσκος θα είναι έτοιμος για κοπή. Δεν θα αναφέρω ακόμα την ημερομηνία κυκλοφορίας του αλλά τελειώνοντας την μακρηγορία για να απαντήσω στην ερώτησή σου, μετά από αυτά τα πέντε χρόνια είμαι 100% σίγουρος πως αυτό που θα κυκλοφορήσει είναι η ενσαρκωμένη ιδέα που ζύμωσε σωστά.

A: Μέσα από το “Wild Ferment”τι θεωρείς πως εξέφρασες περισσότερο? Αν θεωρήσουμε πως για κάθε δισκογραφική δουλειά υπάρχει από πίσω μια δράση που την προκαλεί, ποιά ήταν στην συγκεκριμένη περίπτωση η κινητήριος δύναμη για να βγει αυτό το αποτέλεσμα;

To “Wild Ferment”είναι αλληγορία της «Άγριας Ζύμωσης» που είναι βιοχημικός όρος. Αφορά την παραγωγή κρασιού και αναφέρεται στην μετατροπή του μούστου σε κρασί καθαρά και μόνο από φυσικές (άγριες) ζύμες που προέρχονται από το περιβάλλον που αναπτύσσεται η πρώτη ύλη, τη γη που μεγαλώνει το αμπέλι. Σε αντίθεση με την κοινή πρακτική, χρειάζεται πολύ παραπάνω χρόνο. Το πρώτο αυτό album είναι μια «άγρια ζύμωση», μια ζύμωση που κράτησε χρόνια και τώρα ολοκληρώνεται. Κομμάτια που γράφτηκαν, δουλεύτηκαν και ωρίμασαν σε ένα timeline αλλαγών, αυτοαναζήτησης και επαναπροσδιορισμού αντλώντας στοιχεία του ευρύτερου περιβάλλοντος, συνάμα κρατώντας γηγενή χαρακτήρα.

Πώς νιώθεις όταν γράφεις μουσική?

Αυτό που συμβαίνει είναι πως επιτυγχάνεται η έκφραση με τον καλύτερο για μένα δυνατό τρόπο, όταν δεν μπορώ απλά να μιλήσω για κάτι, ξέρω πως είναι εκεί, μπορεί να ειπωθεί έτσι. Εξαρτάται πάντα από την περίοδο την οποία διανύω.

Φαντάζομαι πως θα πρέπει να είναι φοβερά ανακουφιστικό να μπορείς να εκφραστείς και να ξεσπάσεις συναίσθημα μ’ αυτόν τον τρόπο.

Έχω γράψει κομμάτια έχοντας μεγάλη ένταση μέσα μου. Ένταση όπως θυμό, ή άγχος, ή φόβο. Έχω γράψει κομμάτια που έχουν υποκινηθεί μόνο από θετικές καταστάσεις, επιθυμία, έρωτα. Σε όλες τις περιπτώσεις είναι ανακουφιστικό όπως λες.

Η μεγαλύτερη αποδοχή από που έρχεται; Γιατί φαντάζομαι πως κι αυτή είναι σημαντικό κομμάτι στην όλη διαδικασία της παραγωγής μουσικής. Από ένα καλό live με ανταπόκριση από τον κόσμο, από τα views, από τους δικούς σου ανθρώπους, από εσένα τον ίδιο; Πώς κρατιέσαι και συνεχίζεις να το κάνεις; Θέλω να πω είναι δύσκολο, εκτίθεσαι.

Λίγο πριν το τέλος της καλοκαιρινής σεζόν κάναμε ένα live στην ταράτσα ενός βιβλιοπωλείου σε ένα από τα πιο γραφικά σημεία του νησιού. Παίξαμε ως τρίο και χωρίς πρόβα. τα παιδιά ήρθαν από την Αθήνα και είχα να τους δω σχεδόν 6 μήνες. Ήταν το πιο συγκινητικό live που έχω παίξει. Ο περισσότερος κόσμος από κάτω ήταν άνθρωποι που με ήξεραν με το τι ασχολούμαι στο νησί, δεν είχαν ξαναδεί τι κάνω τον υπόλοιπο καιρό, απλά είχαν ακουστά. Ταυτόχρονα τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με αυτό που για μένα τα τελευταία χρόνια ήταν μια δεύτερη πραγματικότητα. Ήταν ο καλύτερος τρόπος να κλείσει αυτός ο κύκλος της επαναλαμβανόμενης απουσίας.

Πολύ ωραία στιγμή. Κάπως έτσι λοιπόν συνεχίζει κανείς να παίζει και να δίνει τα πάντα σε αυτή την αρκετά δύσκολη διαδικασία. Κλασσική μουσική ακούς καθόλου;

Ναι, τελευταία περισσότερο «Ρομαντική» και «Μοντέρνα» εποχή: Debussy, Gustav Mahler, συνθέσεις των Gurdjieff / De Hartmann αλλά ένα κομμάτι που μου έχει κάνει μεγάλη αίσθηση είναι η «Ταφή» του Δημήτρη Μητρόπουλου. Οι ερμηνίες του Μητρόπουλου ήταν γεμάτες από εμπύρετη ένταση και η ταφή έχει μια ηρεμία που εξελίσσεται σε κάτι το αγχωτικό, το μακάβριο. Αυτός ο άνθρωπος πέθανε από καρδιακή προσβολή σε πρόβα με την ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου κρατώντας την μπαγκέτα στο χέρι του.

IMG_20180111_0026

Ωραίος θάνατος [σε αυτό το σημείο εννοείται πως έβαλα αμέσως να παίζει η «Ταφή» του Μητρόπουλου και εννοείται πως πρόκειται για έπος]. Τελικά είναι η ανώτερη μουσική όλων ή είμαστε απ’ αυτούς που λένε ότι όλα τα είδη έχουν την ομορφιά τους μπλα μπλα μπλα?

Σίγουρα όλα τα είδη έχουν την ομορφιά τους αλλά επ’ ουδενί δεν θα συνέκρινα την κλασική μουσική με τη λαϊκή.

Νομίζω πως κάπου εδώ θα ήταν ωραίο να κλείσουμε αυτή την ωραία κουβέντα, Πάνο. Είμαστε σε αναμονή για τον δίσκο σας ο οποίος θα κυκλοφορήσει μέσα στο επόμενο διάστημα. Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για την όμορφη κουβέντα!

Είναι σπάνιο να μπαίνεις “in the zone” από το chat, αλλά μετά από αυτήν την ανταλλαγή λόγου και μουσικής ευχαριστώ και ανταποδίδω. Πριν από την κυκλοφορία του δίσκου θα γίνουν κάποια live τα οποία θα ανακοινωθούν άμεσα,  οπότε ενδεχομένως να τα ξαναπούμε Θεσσαλονίκη.

 

 

 Βρείτε τους εδώ:

https://thesteams.bandcamp.com/

https://www.facebook.com/theSteams/

 

Αλεξία Τζιώγα


"if the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves."