Μια ωδή στον Tommy Clufetos

Tommy_Clufetos_live_with_Black_Sabbath

Θα ήθελα να ξεκινήσω αυτές τις γραμμές λέγοντας κάτι σαν “Αυτόν τον καιρό, ο rock n roll κόσμος ζει στον απόηχο της αυλαίας που έπεσε για τους Black Sabbath μπλα, μπλα, μπλα, που με την κυκλοφορία του The End Of The End  μπλα, μπλα, μπλα, σφράγισαν την πορεία τους …”, όμως δε θα το κάνω για δυο λόγους.

Ο ένας είναι επειδή έχω φάει μια φρίκη με το πόσο έχει ανέβει η ταχύτητα αφομοίωσης της virality πραγματικότητας, όπου hot νέα του σήμερα που κινητοποιούν ανθρωπιστικές καμπάνιες, είναι σκουπίδια που δε συζητάει κανείς την επομένη και με ποιο διαολεμένο τρόπο χωράνε τόσο εκρηκτικές διαστάσεις αντιδράσεων σε ένα τόσο μικρό attention span. Προφανώς είναι τέτοια η λειτουργία του τωρινού ψηφιακού κόσμου και είμαστε οκ με αυτό, εφόσον πάρουμε with a grain of salt τα όσα λέγονται στα social media, χωρίς όμως να σημαίνει αυτό ότι μια μικρή και μελετημένη δόση φρεναρίσματος δε θα μας έκανε καλό.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα όσα σοβαρά συμβαίνουν σε αυτό το αποχαιρετιστήριο που έστησαν οι Sabbath είναι κάτι με το οποίο θα ασχοληθεί όλος ο σχετικός media κόσμος. Όσο και αν θα είναι yesterday news από τη στιγμή παίχτηκε το ντοκιμαντέρ σε αίθουσες μέχρι την κυκλοφορία των διαφόρων formats στα ραφια των δισκοπωλείων, το γεγονός παραμένει πως οι αδιαμφησβήτητοι γεννήτορες του heavy metal κρεμούν τις φανέλες τους. Όσο και να το καθυστέρησαν ενδεχομένως, ή όσο και να μην ήταν πια relevant σε αυτό που λέμε “σύγχρονη τέχνη”, ειλικρινά χέσε με, μερικά πράγματα δε σηκώνουν ανάλυση, είναι θέματα της καρδιάς. Ο Tony, o Ozzy και ο Geezer αφήνουν κάτω όλα όσα μας έκαναν αυτό που είμαστε σήμερα και κανείς μας δεν είναι τοσο αχάριστο κάθαρμα ώστε να το αγνοήσει.

Όμως νιώθω ότι κάτι θα λείπει από όλα αυτές τις αναφορές. Επειδή ανάθεμα αν θα χυθεί μισό δράμι ψηφιακό μελάνι για τον Tommy Clufetos. Επειδή οι τρεις παππούδες από το Aston δεν ήταν οι μόνοι πάνω σε εκείνη τη σκηνή. Οπότε αυτές οι γραμμές είναι για αυτόν τον ασύλληπτα τίμιο τύπο από το Detroit, που χτύπησε το τελευταίο hi hat στην τελευταία original εκτέλεση του “Paranoid” σε αυτόν τον κόσμο.

Κατ’ αρχήν πως μπορείς να ξεφύγεις από ένα τόσο cool όνομα; Όπως και να το προφέρεις, το “Clufetos” μονοπωλεί το ενδιαφέρον της κάθε πρότασης στην οποία ενυπάρχει. Το μόνο που θα μπορούσε να δικαιώσει αυτό το όνομα πέρα από το να είναι τυπωμένο στην πλάτη της φανέλας ενός NBAer, θα ήταν να είναι κάποιος ηρωικός drummer.

Πέρα από το χιούμορ όμως, δε θα ήταν ασυγχώρητη παράβλεψη να αγνοήσουμε τα όσα έχει προσφέρει αυτο το παιδί (μπορεί να είμαστε συνομήλικοι, αλλά εντάξει, όλοι παιδιά λογιζόμαστε) αυτα τα τελευταία χρόνια στους Black Sabbath; Μετά την παραγωγική του τριβή με τη σειρα – φωτιά των Alice Cooper, Ted Nugent, John 5, Rob Zombie έφτασε η ώρα να συμπληρώσει το καρέ των μουσικών του Ozzy Osbourne και από εκεί, η θέση πίσω από το drum kit των Sabbath δεν ήταν μακριά. Φυσικά τίποτα δε θα συνέβαινε αν δεν ήταν αλάνθαστος και στιβαρός drummer, αλλά και χωρίς όλο το αυθεντικό physique ενός τέτοιου. Ας μην κρυβόμαστε, το επιτελείο του Oz δίνει εξέχουσα σημασία στο ολοκληρωμένο πακέτο του κάθε συνεργάτη, τουλάχιστον την τελευταία 20ετία.

Πέρα όμως από το πως υποστηρίζει την εικόνα του drummer που ζει την κάθε στιγμή, με το υπερκινητικό του στυλ και τα δυνατά χτυπήματα, ο Tommy έχει αποδείξει ότι πρόκειται περί τίμιου στρατιώτη, είτε αυτό φαίνεται με το πως είναι παντα stand by για ότι ζητήσει ο αρχηγός (και ποιος από μας δε θα ήταν αλλωστε;) αλλά και από το πως όταν ο Rick Rubin πάτησε πόδι με αυθάδεια μπροστά στους Black Sabbath (ο ορισμός του αθεόφοβου) ώστε να ηχογραφήσει ο Brad Wilk το “13” album, παρέμεινε σιωπηλός και ψύχραιμος. Η θέση στα credits αυτού του δίσκου του ανήκε δικαιωματικά, ήταν αυτός που ξελάσπωνε το ιστορικό σχήμα ήδη χρόνια πριν, παρέχοντας τη δύναμη και την αντοχή που η ηλικία είχε στερήσει από τους υπόλοιπους και παρόλα αυτά, του αρνηθηκαν την τιμή.

Δε μπορώ να φανταστώ ότι δεν πειράχτηκε, κράτησε χαμηλά το κεφάλι όμως, δεν τράβηξε το θέμα στα άκρα και νάτος σήμερα να στέκεται δίπλα στο σημαντικότερο σχήμα όλων των εποχών (μαζί με τον Adam Wakeman, για τον οποίο θα μπορούσαμε να γράψουμε ένα αντίστοιχο κομμάτι), την ώρα που υποκλίθηκαν για τελευταία φορά μπροστά στο κοινό τους.

Και φυσικά το άξιζε πέρα για πέρα…

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο