A Mudtimer’s travelogue Pt.3: Μια βραδιά με την Grace στην ομορφότερη πόλη των Η.Π.Α.

grace2

Αφού ανοίξαμε τα μάτια μας και διαπιστώσαμε τι στο διάολο είχαμε καταφέρει την προηγούμενη μέρα, καταλάβαμε πως το (εξαιρετικό όντως) σπίτι ήταν περικυκλωμένο από ομίχλη και δεν μπορούσαμε να δούμε στα 5 μέτρα. Αφού ετοιμαστήκαμε και η κατάσταση έγινε πιο ανθρωπινη, μπήκαμε στο αμάξι με σκοπό να δούμε από κοντά το Asheville.

Αχ αυτό το Asheville. Με εντελώς προσωπικά κριτήρια, πρόκειται για την πιο όμορφη μικρή πόλη των Η.Π.Α. που έχω δει (και έχω γυρίσει αρκετές πολιτείες στην Ανατολή και την Δύση). Τοποθετημένη ανάμεσα στα βουνά (Blue Ridge Mountains), καθώς οδηγάς και πλησιάζεις προς το κέντρο της πόλης χαζεύεις τις απίστευτες καταπράσινες πλαγιές δεξιά και αριστερά. Το λεγόμενο dοwntοwn Asheville είναι ένα μικρό κόσμημα. Γραφικά (μπορείς να πεις πως θυμίζουν μια μίξη Ευρώπης με Αμερική) μαγαζιά στα οποία μπορείς να βρεις οτιδήποτε θέλεις (από πίνακες τέχνης μέχρι ορειβατικό εξοπλισμό), πανέμορφα προσεγμένα κτίρια και κόσμος τον οποίο μπορείς να του δώσεις τον χαρακτηρισμό “hipsters”. Για να σας δώσω να καταλάβετε το Asheville έχει 2 παρατσούκλια: Gay Capital Of The South (θέλει cojones για κάτι τέτοιο στο Νότο) και Beer City USA. Αρκετοί “εναλλακτικοί” νέοι άνθρωποι κόβουν βόλτες ενώ ο ηλιόλουστος καιρός μας επιτρέπει να κάνουμε το ίδιο.

grace5 grace6 grace7 grace12 grace13 IMG_0819

Καταλήξαμε στο Tupelo Honey Cafe όπου το πλάνο ήταν να τσιμπήσουμε κάτι ελαφρύ για πρωινό αλλά τελικά καταλήξαμε να ξεσκίζουμε muffins με ζουμερή φρουτοσταγόνα από blueberries, τηγανητές μπάμιες (οι οποίες ΓΑΜΑΝΕ), πατάτες με τυριά και τα ρέστα, ένα πιάτο το οποίο ήταν μίξη μπέργκερ με σάντουιτς και το πιο αρρωστημένο πιάτο ever …τηγανήτες με σιρόπι, καρύδια και τηγανητό κοτόπουλο. Νοστιμότατο και ιδανικό για να φράξουν οι αρτηρίες και να φύγεις από αυτή τη ζωή ευτυχισμένος. Επόμενη στάση ήταν το Biltmore Estate, όπου βλέποντας καταπράσινα λιβάδια, ποταμάκια και φυσική ηρεμία, είσαι έτοιμος να αντικρύσεις την έπαυλη αλλά ξαφνικά μαθαίνεις πως η είσοδος κάνει 60$. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Έπειτα από μια βόλτα στο Blue Ridge Parkway (δρόμος ο οποίος περνάει μέσα απ’ τα βουνά και το μάτι σου “βαριέται” να βλέπει πράσινο) και στο Black Mountain (γραφικότατο χωριουδάκι καμία 10αριά μίλια έξω απ’το Asheville), επιστρέψαμε στο air bnb για ξεκούραση, γιατί το βράδυ είχαμε ραντεβού με την Grace Potter.

Κατά τις 6 και το απόγευμα, κατηφορίζουμε προς το Orange Peel και αφού παρκάρουμε στο πάρκινγκ από πίσω ακριβώς (7$ για 6 ώρες δεν είναι καθόλου άσχημα), ρίχνουμε μια βόλτα και διαπιστώνουμε πως για καθημερινή ο κόσμος είναι ήδη έξω, πίνουν μπύρες στα μαγαζιά και είναι όλοι τους κεφάτοι. Μπροστά στο venue έχουν μαζευτεί καμιά 10αριά κοριτσόπουλα (τι ωραίο είναι να ξεχωρίζεις σαν τη μύγα μέσα στο γάλα), πήραμε τα εισητήρια από τον τύπο στο ταμείο (ο οποίος είναι ένα μικρός θεούλης γιατί μου είχε απαντήσει πριν μέρες στο fb σχετικά με το εάν γίνεται να συναντήσω την Grace από κοντά και με το που του είπα “from Greece”, το πρόσωπο του έλαμψε) και μπήκακε επιτέλους στο Orange Peel με το που άνοιξαν οι πόρτες. Το οποίο Orange Peel είναι ένα εξαιρετικό μέρος για να παρακολουθήσεις live, η μπύρα κοστίζει 4$ (για Αμερική είναι τσάμπα, plus έχει 10 διαφορετικές μάρκες), ιστορικό to the bone αν αναλογιστείς τι ονόματα έχουν παίξει εκεί μέσα και χωράει περίπου 1000 άτομα.

Πιάνουμε σχεδόν κάγκελο (αν δεν ήταν μπροστά μου ένα #%&&!@#$%^ 17χρονο) και περιμένουμε καρτερικά μέχρι που εμφανίζεται το support act. Rayland Baxter λέγεται ο κύριος, ο οποίος έχει μια γαμάτη μπάντα (βγαλμένος απ’τους Clutch ο πληκτράς, grunge boy ο μπασίστας, Hold Steady ο drummer και…Φινλανδός κιθαρίστας) και η αλήθεια είναι πως παίζουν αξιοπρεπέστατα το (ηπίων τόνων) country rock τους. Βέβαια θα περάσουν σχεδόν απαρατήρητοι καθώς περιμένω μόνο την Grace.

Κάπου εδώ θα κάνουμε μια μικρή παρένθεση για να θυμηθούμε ένα ανέκδοτο ώστε να καταλάβετε πως ένιωσα:

Ένας νεαρός ηθοποιός πάει σε μια οντισιόν για κομπάρσους. Τον βλέπει ο σκηνοθέτης, του δίνει ένα βιβλίο με το ρόλο του, του λέει να τον μάθει καλά και να πάει για πρόβα.
Πάει ο πιτσιρικάς στο σπίτι, ανοίγει την πρώτη σελίδα και διαβάζει:
Βγαίνεις στη σκηνή, φτάνεις στη μέση και λες με δέος: “Πω πωωω μια κανονιά!”, προχωράς και φεύγεις από τη σκηνή.
Γυρίζει στη 2η σελίδα: άδεια. Η τρίτη το ίδιο, ξεφυλλίζει όλο το υπόλοιπο βιβλίο: άδειο.
Το επόμενο πρωί πάει στο θέατρο και ρωτάει το σκηνοθέτη:
- Μα καλά, μόνο αυτό θα κάνω;
- Εντάξει, του απαντάει αυτός, δεν είναι μεγάλος ρόλος, αλλά έτσι ξεκινάνε όλοι. Αν τα πας καλά, θα έχεις καλύτερο ρόλο του χρόνου. Για πάμε μια πρόβα τώρα…
Ανεβαίνει στη σκηνή ο νεαρός, προχωράει στη μέση και λέει κάπως νωθρά: “Πω πω μια κανονιά.”
- Τι είναι αυτό; Πως το λες έτσι; Δε νοιώθεις το δέος; Πρέπει να βγαίνει από μέσα σου κλπ, κλπ.
Όλη την υπόλοιπη εβδομάδα ο νεαρός στο σπίτι έλεγε και ξανάλεγε μόνος του: “ΠΩ ΠΩΩΩ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΑ!! ΠΩΩΩ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΑ!!ΠΩΩΩ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΑ!!”
Με τα πολλά, φτάνει η πρεμιέρα, ανοίγει η αυλαία, προχωράει, φτάνει στη μέση και την ώρα που ήταν να πει τα λόγια του, ακούει πίσω του έναν τεράστιο κρότο: ΜΠΟΥΟΥΟΥΟΥΜ.
Σκύβει έντρομος, βάζοντας τα χέρια πάνω από το κεφάλι του και λέει:
- ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;

Κατά τις 9 και τέταρτο η Grace Potter πατάει το πόδι της στη σκηνή μαζί με την μπάντα της. Νευρικός κλονισμός. Πρώτη ψύχραιμη παρατήρηση: είναι γαμημένη θεά. Φοράει τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ ρούχα που έχω δει live, τρέχει πέρα δώθε, κοπανιέται, τραγουδάει, χορεύει, πέφτει κάτω, ξανασηκώνεται, στο επόμενο τραγούδι αρπάζει την κιθάρα και ροκάρει ανελέητα. Δεν κουνιέμαι, δεν χοροπηδάω σαν υστερική γκομενίτσα, ούτε ουρλιάζω τους στίχους. Έχω μείνει κολώνα με το σαγόνι στο πάτωμα. Με αυτό που κάνει ξεχωρίζει από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα που βρίσκεται στην (ας το πούμε) music business. Τώρα αν πάμε στα εντελώς τεχνικά της συναυλίας, το συγκρότημα από πίσω είναι πιο δεμένο και από ναυτικό κόμπο, δεν χάνουν ΝΟΤΑ ενώ το setlist ρίχνει κυρίως το βάρος στον τελέυταίο της δίσκο που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο και λέγεται Midnight (να το ακούσετε, γαμάει). Αυτό που με ξετρέλανε εντελώς όμως, είναι πως μερικά τραγούδια της επέλεξε να τα διασκευάσει στην ουσία, παίρνοντας από το χέρι 4λεπτα power pop χιτάκια και μεταμορφώνοντας τα σε 10λεπτα ψυχεδελικά τζαμαρίσματα, κατάφερε να σου πετάει στη μούρη μια καινούργια στην ουσία σύνθεση. Encore με Stop The Bus, The Lion The Beast The Beat και Paris (με σφήνα Jailhouse Rock παρακαλώ) για να μην μείνει τίποτα όρθιο. Υποκλίνεται μαζί με το συγκρότημα της και χάνονται από τα μάτια μας. 2 ώρες και κάτι, πλέον μοιάζουν σαν όνειρο. Τουλάχιστον προσπαθώ να μαζεύω τα κομμάτια του που και που και να παίρνω λίγη δύναμη.

grace3 grace4 grace8 grace9 IMG_0845IMG_0847IMG_0869

Κάρφι με το που τελειώνει το live, φεύγουμε για το σπίτι (καθώς δεν μας βαστάνε τα πόδια μας και νομίζουμε πως πεθαίνουμε από υπερκόπωση) γιατί χρειαζόμαστε ύπνο. Την επόμενη μέρα το πρόγραμμα δεν ήταν καθόλου φουσκωμένο. Έπρεπε να φύγουμε στις 7 το πρωί από το Asheville, να οδηγήσουμε 8 ώρες πίσω στο Memphis, από εκεί να πάρουμε αεροπλάνο για Washington D.C. και από εκεί άλλο αεροπλάνο για Νέα Υόρκη. Piece of cake,ε;

To be continued…

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.